Mercado

AXL

Soms heb ik het bijzonder moeilijk om mezelf te overtuigen dat ik geen chauvinistische Antwerpenaar ben. Sterker nog: er zijn momenten dat het simpelweg onmogelijk blijkt. Antwerpen is nu eenmaal een wereldstad. Geen discussie mogelijk. Punt aan de lijn.

Foodmarket Mercado in de oude gebouwen van de Post aan de Groenplaats is daar het levende bewijs van. Een prachtig gerestaureerde hal met permanente voedselkraampjes, die gerechten voorschotelen uit alle windstreken van deze aardkloot. Chinese dim sums, falafel uit Libanon, Mexicaanse quesadillas, Japanse sushi, Amerikaanse fried chicken, tajine uit Marokko, Maleisische fingerfood en wafels uit het verre Brussel. Allemaal vredig onder één dak. Een culinaire miniatuurweergave van 't Stad.

Mijn grootvader zei me ooit: 'Als een Antwerpenaar de pretentie heeft om Antwerpen een wereldstad te noemen, moet hij ook kunnen aanvaarden dat de hele wereld in zijn stad vertegenwoordigd is.'

Et voila!

Ik zit er op een blauwe maandag te genieten van mijn krant en een paar oesters. Vanuit mijn ooghoeken zie ik een barista bij Penny Black zijn uiterste best doen om de perfecte koffie te maken voor een jonge vrouw.

'Is deze plaats bezet?', vraagt ze met een Limburgs accent terwijl ze op de houten bank ploft.

Ik kijk over de rand van mijn bril.

'Nu wel', antwoord ik lachend.

'U bent toch wie ik denk dat u bent, hè?', fluistert ze.

'Dat kan ik onmogelijk met zekerheid zeggen, hè mevrouw', repliceer ik.

'Ik hoor het aan uw uitspraak!', kirt ze vrolijk.

Ik bekijk haar, neem de bril van mijn neus en zeg: 'Er lopen hier bijzonder veel mensen rond met dezelfde uitspraak als ik, hoor mevrouw.'

'Mag ik een selfie met u maken?', vraagt ze. Ik knik.

Na een tiental minuten staat ze op en fluistert 'Jij kan je niet inbeelden hoe jaloers mijn vriendinnen zullen zijn dat ik met Axel Daeseleire op de foto sta!'

Ik moet lachen. Terwijl ze naar de uitgang loopt, mompel ik binnensmonds : 'En jij kan je niet inbeelden hoe onsterfelijk belachelijk jij jezelf gaat maken!'