LVDK op zaterdag: ‘De laatste kans’

Luc Van der Kelen.
Benoit De Freine Luc Van der Kelen.

Walter De Donder zal niet de voorzitter van CD&V worden. Dat staat nu wel vast, sinds zijn zes medekandidaten alle zes over hem heen zijn gevallen na zijn ‘spontane’ uitspraken over de “ontvolking van hele wijken in Antwerpen en Brussel van de eigen mensen”. Infiltratie van Vlaams Belang-taal in de gevestigde politiek, heet dat dan.

Dat belet niet dat de burgemeester van het Oost-Vlaamse Affligem zijn vinger op een wonde heeft gelegd, die de politiek vergiftigt sinds de doorbraak van Filip Dewinter in Antwerpen bij de raadsverkiezingen van 1988.

De drie volgende decennia domineerde de toenemende inwijking de politiek in ‘stad en parking’, op die ene keer na in 2012 dat Bart De Wever het uiterst rechtse discours kon terugdringen.

Kloof

De commotie over de uitspraak van een dorpsburgemeester toont dat de kloof tussen kiezers en politiek personeel gigantisch groot blijft en dat de leidende politici er maar niet in slagen om de verbinding te maken met het gewone volk.

Het doet me denken aan de beroemde uitspraak van Rudyard Kipling over oost en west, die elkaar nooit zullen vinden. “Never the twain shall meet.”

Ik werd er al mee geconfronteerd in Boom, waar ik geboren ben. We woonden op een steenworp van de glasfabriek, waar vrijwel enkel Spaanse immigranten werkten, gevlucht voor de repressie van Franco.

Moeders waarschuwden hun dochters. Pas maar op, want dat zijn gevaarlijke mensen. Vandaag zijn ze helemaal geïntegreerd bij ons. Maar de gevestigde partijen hadden het toen al, in de jaren 60, moeilijk om hun kiezers te overtuigen. Met de mosliminwijkelingen ligt dat gezien de culturele verschillen nog vele malen moeilijker. Moeilijk gaat ook, zei mijn vader dan weliswaar. Maar makkelijk is anders.

Denkkader

De politici en de kiezers van de trado-partijen, ze verstaan elkaar gewoon niet, hun denkkader is verschillend, het is al tientallen jaren zo. De nieuwe Antwerpenaren en de oude, ze blijven voor een groot deel naast elkaar leven. De ene is bang van de ander en de ander denkt dat hij niet welkom is, dat hij of zij hoogstens geduld wordt. En allebei vinden ze dat hun cultuur bedreigd wordt.

Het volstaat dat een politicus de kwestie aanraakt, of de wereld is te klein. De reacties van de politici zijn totaal verschillend van die van de gewone mensen. In de media worden de woorden van de dorpsburgemeester onderworpen aan een vorm van zinsontleding, ook al is het van meet af aan duidelijk dat de geviseerde uitspraken eerder getuigen van politieke naïviteit of een gebrek aan politieke scholing dan van verkeerde bedoelingen.

In de tv-uitzendingen met politicologen ligt de dorpspoliticus toch onder spervuur. Over de kern van de boodschap, een kwestie van culturele vervreemding, wordt veel minder gerept.

Terug thuis met de tram, in gesprekken met de buren, is het discours volkomen verschillend. Ik woon net buiten de stad. De meeste buurtbewoners komen uit het noorden van de stad. Hun belangrijkste probleem heet veiligheid, ze zijn gevlucht uit de stad. Waar zij woonden, wonen nu de kinderen en kleinkinderen van vroegere inwijkelingen, die inmiddels even Antwerpenaar of Merksemnaar zijn als de kinderen en kleinkinderen van de vroegere bevolking. Ze leven vooral naast elkaar.

De vraag is, wat je eraan doet om de integratie behalve fysiek ook in de geesten te doen lukken. In plaats van mensen met de vinger te wijzen of de realiteit te ontkennen, zal de politiek middelen moeten vinden om beetje bij beetje de integratie te doen slagen. In 2024 krijgen ze een nieuwe kans. De laatste kans. 




Reacties

Alle reacties zijn welkom zolang ze voldoen aan de do's en don'ts die je hier kan terugvinden: gedragsregels. Elke dag ontvangen wij duizenden reacties, het kan enkele uren duren voor jouw reactie wordt geplaatst. Wordt jouw reactie afgekeurd dan werd er geoordeeld dat deze onze gedragsregels schendt.