Luc Van der Kelen ziet overdreven regulitis opduiken: “De keizer-koster is terug”

De keizer-koster is terug! Herman Van Rompuy tekst het mij bliksemsnel, als ik hem vraag wat hij denkt van onze oorlog tegen corona. Voor wie hem niet meer kent, met de keizer-koster bedoelt hij de Oostenrijkse keizer Jozef II, die in de 18de eeuw als een pietluttige koster over ons regeerde tot in de kleinste details.

“Wie te veel wil regelen, eindigt met te weinig respect voor de regels”, legt hij uit. Zelf heeft hij zich nooit schuldig gemaakt aan overdreven regulitis. Toen ik hem vroeg wat hij ging doen als Belgisch premier, kwam prompt het antwoord. “Zo weinig mogelijk”.

Herman refereerde met zijn opmerking aan de virologen, epidemiologen, biostatistici, vaccinologen, pandemiologen, enfin, de hele reutemeteut aan experten die sinds een maand of twee, drie ons leven beheersen. In de 18de eeuw ging dat nog. De samenleving was nog enigszins beheersbaar.

Dat is misschien nog het meest opmerkelijke, dat die tienduizenden kritische Belgen, laat staan Antwerpenaren, niet protesteren. Zij die er altijd prat op gaan, dat niemand hen zal zeggen hoe ze moeten leven.

Vandaag willen de Marc Van Ransten, Van Dammes, Goossensen tot in het kleinste detail ons leven organiseren. Of we de kleinkinderen een kus mogen geven, of we mogen slapen in ons appartement aan zee, of we onze ouders een boeket mogen geven als ze jarig zijn, dat soort dingen waar die virusbestrijders hun oog op laten vallen. Niets ontsnapt de experten.

Verboden godbetert

Naar een museum gaan. Verboden godbetert. Alsof het daar ooit storm loopt van de duizenden bezoekers. Of de kinderen naar school kunnen. En al die directies en leraars schikken zich daarnaar, zonder te morren. Dat is misschien nog het meest opmerkelijke, dat die tienduizenden kritische Belgen, laat staan Antwerpenaren, niet protesteren. Zij die er altijd prat op gaan, dat niemand hen zal zeggen hoe ze moeten leven.

Op de radio hoor ik journalisten tegen die experten zeggen hoeveel geluk wij wel hebben dat zij zich willen opofferen om ons te leiden. En ik die dacht dat een journalist altijd deze vragen stelt: “Is dat nu wel zo? Klopt dat nu wel?” Dat zijn legitieme vragen, want het is ver van zeker dat de Belgische aanpak de meest succesrijke is.

Kritische vragen stellen aan iedereen. Dat is wat van journalisten mag verwacht worden. Toch! Zelfs de burgemeester van Antwerpen durfde zich nog amper te verroeren. De laatste dagen gaat het telkens opnieuw over de scholen. Directies en leerkrachten zijn zo bang geworden, dat ze zelfs twijfelen om de leerlingen in september naar de klas te sturen. Een flink deel van hen zal dan al ruim een semester de school niet meer aan de binnenkant hebben gezien. En zeggen dat onze ouders en grootouders nog gevochten hebben voor de leerplicht tot 18.

Een verloren half jaar halen die gasten nooit meer in. Zouden de experten dat beseffen? Het is nog niet te laat om onze kinderen opnieuw dat schoolgevoel te bieden.

Luc Van der Kelen.
Benoit De Freine Luc Van der Kelen.