Luc Van der Kelen neemt afscheid van ‘Pi’: “De experten, die ons in en uit de lockdown loodsten, zouden beter ook eens naar zo’n begrafenis gaan”

‘Pi’ Biesmans is gestorven. Op haar 98ste. We hebben met de familie en de vrienden afscheid van haar genomen, precies zoals we dat vroeger deden op een begrafenis. Voor de eerste keer in maanden kregen we het gevoel, dat het virus zich heeft teruggetrokken, even toch. Weg uit ons leven, tot na de zomer.

Ieder mens heeft een verhaal, ook ‘Pi’. Eigenlijk heette ze Constance en was ze winkelierster in Mortsel, maar ze had als jong meisje aan de normaalschool gestudeerd en ze tekende met ‘Pi’ toen ze kinderen uit de buurt hielp met hun rekensommen. Zo werd ‘Pi’ haar bijnaam.

De honderd halen was niet haar grote levensdoel, dat waren de kinderen en de kleinkinderen, maar nu de 100 zo dichtbij was, keek ze er toch naar uit. De laatste tijd, nadat ze haar heup had gebroken, ging het lopen wat moeilijk, maar een rolstoel, nee, daar wou ze niet in.

Niemand mag een familie een vredevol afscheid van zijn of haar ‘loved one’ afnemen. Ook epidemiologen niet. Dat ultieme laatste moment. De laatste uren van iemand van wie we gehouden hebben. De laatste kus van zijn of haar geliefden. Het zijn kleine dingen die onze beschaving boetseren tot wat ze is.

We zijn naar haar begrafenis geweest in de kerk van ‘De Verrezen Heer’ in Berchem, op het Rooi. De laatste tijd was ze licht dementerend, maar ze kon nog best een gesprekje voeren en ze was ook heel gelukkig in haar woonzorgcentrum. Het virus heeft haar daar niet te pakken gekregen. Op een goede ochtend in juni stierf ze in haar slaap. Vreedzaam, zonder pijn. 

Limburgse liedjes

Er was veel volk naar de eredienst gekomen. Het was nog een begrafenis zoals vroeger. Met de blanken houten kist vooraan, met veel bloemen erop. En er werden Limburgse liedjes gezongen, want Pi was van Tongeren. Op haar rouwkaartje stond ze met een brede lach, een glas bubbels in de hand.

Achteraf schoven we allemaal aan voor de lunch. In het domein Park West wat verderop hadden ze een paar grote tafels bijeengezet, zodat iedereen toch een plaatsje had in elkaars buurt, maar niet te dicht. Het nieuwe normaal leek net het oude normaal. Een witteke om te sluiten.

Voor het eerst voelde ons leven weer aan zoals het altijd is geweest en zoals het altijd zou moeten zijn. Met familie en vrienden die respectvol konden afscheid nemen. De experten, die ons in en uit de lockdown loodsten, zouden beter ook eens naar zo’n begrafenis gaan, in de open lucht, weg van de vergaderkantoren, om te voelen wat een eenzame opsluiting in een rusthuis in een familie teweegbrengt, tot de dood erop volgt, en hoe mensen in ons land moeten kunnen rouwen.

Tradities

Soms moet men zijn tradities eens opnieuw beleven om ze op te frissen. Tradities rond leven en dood behoren tot de essentie van ons bestaan. Dat is zo in alle culturen, waar ook in de wereld. En dat hoort ook zo te blijven in onze goede stad.

Niemand mag een familie een vredevol afscheid van zijn of haar ‘loved one’ afnemen. Ook epidemiologen niet. Dat ultieme laatste moment. De laatste uren van iemand van wie we gehouden hebben. De laatste kus van zijn of haar geliefden. Het zijn kleine dingen die onze beschaving boetseren tot wat ze is.

Luc Van der Kelen.
Benoit De Freine Luc Van der Kelen.