Geen brood meer voor morgenvroeg

Column LDVK

Luc Van der Kelen.
Benoit De Freine Luc Van der Kelen.

Mijn bakker is failliet.

Ik weet niet welke relatie u hebt met uw bakker, maar die van mij in Schoten was de spil van ons lokale leven. Dat was waar ons brood voor morgenvroeg vandaan kwam, om het met de woorden van Bart Peeters te zeggen.

Luc Caals kwam er, de zaterdagochtend, als hij niet moest optreden, grote zak vol koffiekoeken. U kent hem wel, Kabouter Smul, beetje onze André Hazes.

En tante Kaat van Radio 2. Die alle klusjes in huis eenvoudig laat lijken. Quod non. En Guillaume Van der Stighelen, warme man, altijd met de brede glimlach van de artiest-reclamemaker, oprichter-zanger van de Grungblavers. Hij leidde een groepje Bekende Schotenaren, initiatiefnemers van de sociale kruidenier in de Paalstraat. Appel en Ei heeft hij ’t genoemd en dat was ook de correcte benaming.

De burgemeester, de oude en de nieuwe, je kon ze tegen het lijf lopen in de bakkerij van Louis en Kristel De Keersmaeker, op een paar stappen van de Markt, 113 jaar in de Paalstraat.

Gordijntjes dicht

Plots was het over. Veel volk in de bakkerij, de bistrot altijd goed vol, je moest er reserveren of je had geen plaats. Op een dag, eind januari, stond ik voor de deur. De bekende gordijntjes dicht, geen leven meer in de bistrot.

“Gesloten wegens onvoorziene omstandigheden”, hing er aan het raam. Brood-vlees-kaas. Die drie, daar dreef de Paalstraat op, de bakker, de slager, de kaasboer. De centrale winkelas van onze gemeente. Het zal de winkeliers een stuk klanten kosten, want geen bakker meer, dat scheelt aan dagelijkse passage voorbij de winkelramen en zoals in alle andere winkelstraten hebben de winkeliers het al niet makkelijk.

De hoge kosten hebben ons genekt, over die berg konden we niet heen, zei de jonge bakker. Zo zijn er veel traditionele handelszaken met een grote geschiedenis achter zich die het niet halen bij een overname

Een echte verrassing was het niet, sinds Kristel De Keersmaeker drie jaar geleden de taartjes geruild heeft voor een golfstick. Je zag de zaak zo achteruit gaan. Al het vertrouwde personeel was al weg, vervangen door jonge verkoopsters die moeite hadden om een berlijnse bol te onderscheiden van een appelbol. De nieuwe zaakvoerder, Thomas, deed zijn best om de zaak een nieuw elan te geven, er wat extra’s aan toe te voegen, van de bistrot een echt restaurant te maken, met terras achteraan. Het hielp niet om de kop boven water te houden.

Onderste uit de kan

De hoge kosten hebben ons genekt, over die berg konden we niet heen, zei de jonge bakker. Zo zijn er veel traditionele handelszaken met een grote geschiedenis achter zich die het niet halen bij een overname: drie generaties binnen dezelfde familie en hop, de reputatie vliegt weg met de veel te hoge huurprijs die ze vragen voor hun winkel, om nog te zwijgen van de kost voor de overname zelf.

Die middenstanders, ze willen het onderste uit de kan, maar ze beseffen niet dat hun opvolgers minder financiële draagkracht hebben als ze aan de start van een nieuwe zaak staan, in een handelswereld met veel meer concurrentie dan ze zelf hebben gekend. Ze wrijven zich in de handen met hun mooie overnameprijs, tot ze plots helemaal niets meer hebben.

En hoe moet dat nu verder na wat toch een echte aderlating is voor een gemeente ? Wat zullen we in de plaats krijgen ? Een kapper voor 10 euro, een Turkse bakker, Marokkaanse kruidenier, een telefoonwinkel ? Wat zal het worden ?

In januari 2017 gaf Kristel De Keersmaeker de zaak over aan buurman Thomas.
Klaas De Scheirder In januari 2017 gaf Kristel De Keersmaeker de zaak over aan buurman Thomas.



Reacties

Alle reacties zijn welkom zolang ze voldoen aan de do's en don'ts die je hier kan terugvinden: gedragsregels. Elke dag ontvangen wij duizenden reacties, het kan enkele uren duren voor jouw reactie wordt geplaatst. Wordt jouw reactie afgekeurd dan werd er geoordeeld dat deze onze gedragsregels schendt.