Foorincident

AXL

Klaas De Scheirder

Als beroepsmuzikant ben je vaak eenzaam. De helft van je loopbaan zit je 's nachts na een optreden doodmoe achter het stuur te wachten tot de vertrouwde afslag aan de horizon verschijnt. Elke beroepsmuzikant heeft zo zijn eigen methode om wakker te blijven. Die van mij heet Ron: Leuvense collega en boezemvriend. Urenlang zitten we in het donker handsfree tegen elkaar te lullen tot we thuis zijn.


'Heb je dat filmpje op het internet gezien van die vijftienjarige kerel die op de Sinksenfoor in het gezicht van een agent stampt?', klinkt het door de speakers van mijn wagen.


'Yep', antwoord ik kort.


'Iets typisch Antwerps zeker?'


Ik denk even na.


'Neen, absoluut niet. Echte Antwerpenaren hebben de arrogantie om te denken dat elke situatie kan opgelost worden met humor. Soms is die van uiterst cynische of zelfs sarcastische aard, maar het is en blijft verbale humor. Zonder aanleiding iemands gezicht molesteren is 'not done'. En het speelt voor mij geen rol of dat nu een agent, een landloper of een minister is. Zoiets doe je simpelweg niet. Wat er is gebeurd op de Sinksenfoor, is ronduit schandalig en moet zwaar bestraft worden. Punt.'


'En wat als nu diezelfde Antwerpse humor aan de basis zou liggen van dat gevecht?', klinkt het aan de andere kant van de lijn.


'Humor kan en mag nooit de aanleiding zijn tot fysiek geweld. Nooit!', antwoord ik.


'Oké, maar stel nu dat die agent een racistisch mopje maakte?'


'Wel, ik ben er nu eens heilig van overtuigd dat dat niet het geval was. Het stereotiepe beeld van de racistische Antwerpse politieagent klopt niet. Ik ken tientallen flikken persoonlijk, en het zijn stuk voor stuk goede zielen met het hart op de juiste plaats. Ze zijn als agent hun gewicht in goud waard.'


Ron aarzelt even.


'Volgens mij heb je gelijk. Maar stel nu: een agent maakt een hyperracistische kutopmerking: wat zou jij dan doen?'


'Hm ...' mompel ik. 'Dan zou ik toch eerder geneigd zijn om op zijn kruis te mikken!'