Exclusief voor abonnees

Blueslegende Boogie Boy in lockdown: “Ik voel mezelf ook een besmettelijk virus, op zoek naar menselijk contact”

Het kriebelt diep bij Paul ‘Boogie Boy' Ambach om terug dat podium op te springen: “Voor mijn publiek, maar meer nog voor mezelf.”
Benoit De Freine Het kriebelt diep bij Paul ‘Boogie Boy' Ambach om terug dat podium op te springen: “Voor mijn publiek, maar meer nog voor mezelf.”
Voor een man die leeft voor zijn livepubliek, is opgesloten zitten tussen vier witte muren maar niks. Hoe ervaart Paul ‘Boogie Boy’ Ambach, onze nationale bluestrots, de concertpromotor die Michael Jackson en The Rolling Stones naar België bracht, de man die James Brown een vriend mag noemen én lid is van de Grungblavers deze ‘lockdown light’? “Ik kan mijn roeping niet uitvoeren: spelen voor een publiek, al is het maar voor twee man.” Het overzicht van alle bekende Antwerpenaars over hoe zij de lockdown beleven, vind je hier.
Je cookie instellingen zorgen ervoor dat deze inhoud niet getoond wordt.
Pas je cookie instellingen hier aan.

“Ik ben vijf op vijf thuis”, gaat Paul ‘Boogie Boy’ Ambach (72) van wal, alsof hij even vergeten is hoeveel dagen er ook alweer in een week zitten. “Voor een artiest die leeft en beeft voor zijn publiek is dat erg moeilijk. Voor een lege muur muziek maken? Dat vind ik maar niks. Ik moet altijd een publiek hebben, als is het maar twee man. Maar als het mij lukt om intra muros te blijven, dan moet iedereen dat kunnen.” 

“Ik vind het dus jammer dat mensen massaal de baan opgaan bij de eerste lentezon. De mensen houden niet van het virus maar ze moeten snappen dat het virus wel van de mensen houdt. De overheid vraagt gewoon om in onze luie zetel te blijven zitten en onze koffie thuis te drinken. Bovendien wordt ervoor gezorgd dat die koffie nog eens tot bij ons komt ook. Met het verhaal van mijn wijlen ouders in gedachte, vraagt men dus niet zo heel erg veel van ons.”

Wereldoorlog

Pauls Joodse ouders moesten tijdens de Tweede Wereldoorlog jarenlang onderduiken. Verschillende van zijn familieleden hebben het niet gehaald. “Mijn moeder en vader hebben vijf jaar lang in leugens moeten leven, ze moesten onder de radar blijven met valse papieren en hebben in verzamelkampen geleefd. Ze zijn daar fysiek wel heelhuids uitgekomen maar psychisch helemaal niet. Dat is wel andere koek dan verplicht een paar weken naar televisie te moeten kijken”, hekelt Paul.

Dit artikel is exclusief
voor abonnees.

Word ook abonnee en lees onbeperkt alle artikels. Meer dan 200.000 mensen gingen je voor.

  • Krijg onbeperkt toegangLees alle artikels op HLN.be en in de app
  • Lees 4 weken gratisNadien slechts €6,95 per 4 weken
  • Stop wanneer je wilOok tijdens jouw proefperiode
Lees 4 weken gratis