Antwerpse Blu Samu (24) deze zomer op Pukkelpop: “Mijn eerste song schreef ik nadat mijn grote liefde overleed”

Blu Samu - Salomé Dos Santos.
Jan Aelberts Blu Samu - Salomé Dos Santos.
Op 1 mei speelt rapster Blu Samu - geboren als Salomé Dos Santos - concertzaal Het Bos plat. De 24-jarige tomboy blaast zonder ademhalen 26 tracks de ruimte in. Na die tour de force roept ze haar mama het podium op. En of we onder de indruk zijn van die kleine Portugees uit Antwerpen. De weg naar het podium was lang: een alleenstaande moeder, schulden, foute vrienden, pesterijen. “Mijn eerste song schreef ik nadat mijn grote liefde zelfmoord pleegde.” Deze zomer staat ze op Pukkelpop. Faut le faire.

We ontmoeten Blu ergens tussen zon en regen op een Brussels terras, samen met haar Limburgse rots in de branding van de woelige muziekbusiness, manager Helga Nullens. Ze praat enthousiast, mixt Franse en Engelse slang door een Antwerps dat steeds Brusselser gaat klinken. Ze topt zo nu en dan een sigaret af om haar punt te maken. Een tomboy, streetwise en tomeloos ambitieus. Kleine meisjes worden groot.

Zeg ik Blu of Salomé?

“Alleen mijn mama noemt me nog Salomé, voor de rest van de wereld ben ik Blu. Sinds een paar jaar heb ik een goede band met haar, maar shit, het was ooit anders.”

Tijdens een concert in Het Bos in Antwerpen riep je haar het podium op. Ontroerend.

“Dat was de eerste keer. Ze was zo verlegen. Maar ik dacht: shine with me. De eerste keer dat ze me zag optreden was in De Roma. Ik speelde het voorprogramma voor Coely. Ik riep scheldwoorden in het Portugees, speciaal voor haar: ‘Fucking shit, ma, ik sta hier gewoon.’ Ze schrok, maar was ook zo trots.”

“We komen van ver. Ik groeide tot mijn zes jaar op in een klein dorp op dertig kilometer van Porto, samen met mijn oma en een grote Portugese familie tussen de boeren. Iedereen kende iedereen, iedereen zei hallo op straat. Ondertussen maakte mijn mama de papieren in orde zodat ik naar haar in Antwerpen kon verhuizen. Shocking, toen ik daar aankwam. In België was zij mijn enige familie. Mijn pa was niet in de picture, hij kwam één keer in de twee jaar langs en that’s it. En mijn moeder zat diep. Ze ging elke ochtend om 6 uur fakken, poetsen, tot ’s avonds laat. Haar droom om kok te worden had ze moeten opgeven. Ze was gefrustreerd. De sfeer thuis, als je dat zo kan noemen, was om te janken.”

Op het Sint-Jansplein ga je naar school. Die wijk is bekend om zijn Portugese community. Voelde je je daar wel thuis?

“Nee, gast, totààl niet. Ik was een buitenlander onder de buitenlanders. Er waren veel goeie mensen, maar ook veel ‘trash’, harde werkers die nog harder kwamen drinken in de cafés op het plein. Not my people. Eens in het middelbaar werd ik ook gepest. Ik was altijd een tomboy, one of the guys. Ik ging graag met gasten om, altijd vriendschappelijk. De vriendinnen die ik had, konden dat niet verkroppen en startten een pestcrew. Van de ene dag op de andere at ik elke middag alleen, ik werd uitgescholden, ze pikken mijn fiets en duwen me van de trap. Keiharde shit. Ook omdat ik buitenlander was kreeg ik veel naar mijn kop. Ik vluchtte in mijn fantasiewereld. Daar was ik een warrior. Ik zag mezelf als een held mijn lief redden. Er was ook al de droom om op het podium te staan, al wist ik nog niet hoé.”

Je maakte je middelbaar niet af en ging de horeca in.

“Ik heb alles geprobeerd. Tijdens een jaar ‘verkoop’ heb ik Coely leren kennen. Ik verveelde me kapot in die richting. Het Engels dat je daar moest leren. (Geeft een Britse imitatie) ‘Hello, how are you? I like banana’s.’ En dat was het. Maar met Coely klikte het meteen. Zij was luid, ik was luid. We hit it of. Ze groeide ook op met weinig geld en we begrepen elkaar. Een grote steun. Maar met muziek waren we nog altijd niet bezig. We zochten hoe we school konden fixen, we dachten na over wat we later gingen doen. Op mijn 16 jaar gaat alles mis. Ik moet een tijd alleen leven omdat mijn ma in het buitenland zit, ik heb slechte vrienden en maak schulden. Uiteindelijk laat ik school voor wat het is en ga ik in de horeca werken. Ik ben dan 18 jaar en weet dat ik de muziek in wil, no matter what, dus waarom wachten?”

Je schrijft je eerste song als je 19 jaar bent.

“Yes. Ik ben dan nog volop mijn schulden aan het afbetalen met werk in cafés, restaurants, tankstations. Een jaar eerder pleegde mijn eerste grote liefde zelfmoord. (steekt een sigaret op) Die song heeft alles veranderd. Het was een manier om dat verlies te verwerken. Ik was klaar om de band met mijn mama volledig te breken, maar voor het eerst zag zij hoe slecht het echt met me ging. Ze heeft contact gezocht, écht contact, en we hebben elkaar leren begrijpen. Ondertussen leerde ik ook Luie Louis (een Antwerpse rapper) kennen.”

We hebben er lang op gewacht, maar Blu Samu is eindelijk geboren.

“Ik verhuisde naar Brussel en ging samenwonen met Le 77 (De rapcrew noemt zich naar het huisnummer 77 van hun adres in Laken, red.) Eén van hen, Peet, is nu mijn lief en ondertussen wonen wij in Brussel. Niet elke dag is zonneschijn, maar het gaat goed tussen ons. In Brussel ben ik echt thuisgekomen. Antwerpen zal nooit mijn stad zijn. Ik heb er te veel meegemaakt. Ik heb er ook geleerd om hard te zijn en dat komt in de muziekbusiness altijd van pas. Maar ik ben nog een jonkie en wil misschien ooit nog een andere stad leren kennen. Welke? Geen idee, maar de zon zal er schijnen.”

Deze zomer sta je voor het eerst op Pukkelpop. En Europa volgt.

“Het gaat hard. In oktober komt de nieuwe EP uit. Ik sta deze zomer op Europavox in Frankrijk, ga naar Marseille, Parijs én terug naar Portugal. Dat is heel emotioneel. Het voelt zo raar om geaccepteerd te worden door de Portugezen. Ik was altijd een Belg in Portugal en een Portugeesje in België. Ik wist nooit waar ik thuis hoorde. Nu weet ik het: op een podium. Watch me.”

Doen we. Bedankt voor dit gesprek.

Wie met vragen zit over zelfdoding, kan terecht bij de Zelfmoordlijn op het gratis nummer 1813 of op zelfmoord1813.be.




Reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.