"Ons amuseren: dat hield ons samen"

DE STRANGERS BESTAAN MAANDAG 65 JAAR

Bob, Alex, Nest en John zien elkaar niet meer zo vaak, maar blijven genieten van elkaars gezelschap.
Foto Klaas De Scheirder Bob, Alex, Nest en John zien elkaar niet meer zo vaak, maar blijven genieten van elkaars gezelschap.
Met reünies zijn ze zuinig. Maar nu De Strangers komende maandag 8 mei precies 65 jaar bestaan, ontsnapt de groep niet aan enig feestgedruis. Hun carrière kende glorie en controverse, maar ze zijn wél Antwerps erfgoed. Voor onze krant kletsten John De Wilde (83), Alex Boeye (82), Bob Van Staeyen (81) en Nest Adriaensen (75) nog eens bij over verleden én toekomst.

Maandag opent een minitentoonstelling in het Felixarchief. Met foto's, handgeschreven teksten en de koppen van de reuzen van 't Kiel. Er was al de single 'Oosterweel'. In het najaar krijgen jullie een hulde op 'Houden van Griffelrock' in het Sportpaleis en een ode in De Roma. Blij met alle aandacht?


Nest: "Zeker. Dit is een mooi eerbetoon. In De Roma zingen artiesten eerst hun originele liedjes en nadien onze versie. Sandra Kim brengt dus eerst 'J'aime la vie' en daarna ''k Zen zo gere polies'. In het Sportpaleis vertolkt Voice Male onze nummers en sluiten we met alle artiesten samen af met 'Antwârpe'."


John: "Ik vraag me soms af of er zonder René Van Camp (motor achter vzw De Strangers v'r Altaaid die over het artistieke patrimonium waakt, red.) na onze laatste live-optredens in 2002 nog zoveel met ons zou zijn gedaan."


De Strangers ontstaan in 1952 op het Kiel. Met naast John en Alex jullie belangrijkste tekstschrijver Gust Torfs (overleden in 1997) en Pol Bollansee (overleden in 1984). Maar in het begin zongen jullie niet in het Antwerps?


Alex: "Let op: het was eerst 'The Strangers. Een voorstel van Gust. Die vond zijn inspiratie in het muziekblad Tuney Tunes."


John: "We zongen in de beginjaren in het Nederlands, het Engels, het Duits, het Spaans. Tot Gust een Antwerps liedje had gemaakt."


Alex: "Dat werd later 'De Sinjorentram'. Ik zag dat Antwerps eerst niet zitten. The Strangers waren opgericht om close harmony te zingen, niet om er een 'belachelijk' groepje van te maken. We namen onszelf serieus."


John: "We zijn stilaan in dat Antwerps gerold, niet abrupt. Pas met de Charleston medleys zijn we in het dialect doorgebroken."


Vanaf de jaren '70 ging het snel, met de geestige Antwerpse versies van de grootste hits van het moment. Zoals 'Schele Vanderlinde' (Gigi l'amoroso van Dalida) of 'Bij de Rijkswacht' ('In The Navy' van Village People).


Nest: "In 1980 kwam The Village People naar Antwerpen om hun film (Can't Stop The Music, red.) te promoten. Na hun optreden brachten wij onze act. Toen we buitenkwamen uit cinemazaal Rex, stond daar zeker 300 man. Raar, niet voor ons, voor The Village People."


Bob: "Ja, en die mannen namen ze mee voor een diner. Ons lieten ze staan."


Hebben jullie wat geld overgehouden aan die lange carrière?


John: "Het was onze keuze om met bekende liedjes aan de slag te gaan. We zouden nooit van onze muziek hebben kunnen leven. Iedereen had een job. Op een keer moesten we in Duitsland optreden. Ik mocht niet vroeger stoppen van mijn baas. Dan ben ik met een taxi de rest achterna gereisd. Ik denk dat ik van de auto ineens het podium ben op gelopen. We hebben ons altijd geamuseerd. Anders waren we nooit bijeengebleven."


Bob: "De muziek was een bijverdienste. Daardoor konden we wat ruimer leven."


Over amusement gesproken: jullie hebben ook geacteerd bij het prille vtm? De kritiek was niet mals.


Nest: "De Strangorianen, waarin we vier paters vertolkten (1991, red.). Een idee van Herman Verbaet. Met magazine Story trokken we naar Rome. Op het Sint-Pietersplein kleedden we ons om. Japanse toeristen vroegen ons handtekeningen. Maar een paar nonnen kregen door dat we niet écht paters waren. 'Kom, we zijn weg, zei ik. Of ze steken ons nog in de bak.'"


Bob (droog): "Dat was toen de paus zei dat hij zijn kap over de haag zou gooien. Wij konden wat zingen, maar ze wilden ons laten acteren. Terwijl we al op de scène stonden, schreven ze nog de teksten."


Alex: "Door een negatief artikel in Panorama beslisten Mike en Guido dat er geen tweede reeks kwam."


Toen moest het ergste nog komen. De boycot. Jullie optreden in 1992 voor het Vlaams Blok, een jaar na Zwarte Zondag.


John: "Dat heeft ons elk zeker 20.000 euro gekost. Nooit hadden we aan politiek gedaan, hadden we voor véél partijen, ook linkse, opgetreden."


Nest: "Het Vlaams Blok vroeg ons. We gingen na wat discussie akkoord. Geen affiche, geen publiciteit. Puur als verrassingsact. Eén ding wisten we niet: in de zaal stond een ploeg van Panorama (VRT)."


Bob: "De ene afzegging na de andere volgde. Ik werkte bij het OCMW en werd bij burgemeester Bob Cools geroepen. Dat was dikke ambras. En dan hadden we onze gage nog geschonken aan zijn vrouw, voor Unicef. Te laat, het was al uitgezonden."


John: "Patrick Janssens heeft het later goedgemaakt. Leona Detiège in feite ook. Tot nu zijn er nog socialisten kwaad op ons."


Nest: "Onze platenmaatschappij Dureco ontsloeg ons. Bij Indisc tekenden we een nieuw contract. Maar toen we een liedje van Jungle Book bewerkten, mochten we het niet uitbrengen. We hadden buitenlandse staatshoofden beledigd. Ik ben ermee naar producer Stan Verbeeck gegaan."


Wat vinden jullie van de artiesten die vandaag in het Antwerps zingen?


John: "Tourist LeMC kan goed zijn, maar mijn smaak is dat niet."


Nest: "Onze teksten waren plezant, hadden inhoud. Slongs Dievanongs of Fixkes: ik ben er niet zot van, maar ze mogen hun ding doen."


Trekken jullie nog vaak samen op?


Nest: "Niet meer zo veel. We zijn wel altijd blij als we elkaar zien. En onze 'liekes' blijven. Zeker 'Antwârpe', onze signatuurplaat."


Alex: "Als we samenkomen, is het meestal bij John, in Walem."


John: "Ik wil gerust 95 worden. Ik kan niet stilzitten."