"In Ghana heb ik ontdekt wat familie is"

STEPHAN VINDT NA 24 JAAR ROOTS TERUG VIA FACEBOOK, HERENIGING VASTGELEGD IN EXPO

Stephan werd feestelijk ontvangen in Ghana.
Raf Michiels Stephan werd feestelijk ontvangen in Ghana.
Antwerpenaar Stephan Papen heeft na 24 jaar zijn Ghanese familie langs vaderskant teruggevonden via Facebook. Met zijn moeder had hij al lang geleden gebroken. Zijn bijzonder levensverhaal vormt het onderwerp van de fototentoonstelling 'Familie Ties' van Raf Michiels. Over hoe je familie bepaalt wie je bent en hoe je in het leven staat.

Stephan (25) is nu een optimistische twintiger, maar dat was ooit anders. Als kind werd hij prematuur geboren, met een hersenbloeding tot gevolg. Zijn achillespezen zijn te kort, waardoor hij moeilijker wandelt en zijn oog loenst een beetje. "Ik heb al meer dan 22 operaties ondergaan, zodat ik nu min of meer normaal kan gaan. Eigenlijk heeft het boksen daar heel hard bij geholpen. Ik mag niet meedoen aan wedstrijden omdat niemand mij wil verzekeren door de handicap, maar ik train wel dagelijks en ik boks op niveau van Sugar Jackson (Antwerpse topbokser red.)", vertelt Stephan. Volgens Stephan hebben de Antwerp Box Academy en vooral mentor Carlos Schram zijn leven gered.

Stephan en Raf in de expo bij Atlas.
Nina Bernaerts Stephan en Raf in de expo bij Atlas.

Boksen

"Toen ik erachter kwam dat mijn moeder mijn handicap gebruikte om zichzelf te verrijken, heb ik met haar gebroken. Ik had rechtszaken waar ik niets vanaf wist, boetes van een auto waar ik niet mee kon rijden en deurwaarders liepen binnen en buiten. In een kelder op de Plantin en Moretuslei ben ik op mijn eigen benen beginnen staan. Mijn bokscoach Carlos heeft me toen enorm gesteund en me van de straten gehouden. Ik kon mijn verhaal wel goed onder woorden brengen, maar ik had ook die fysieke uitdaging nodig. Ik moest mijn agressie ergens kwijt en daar was de boksschool mijn redding", vertelt Papen. Zonder bitterheid en oprecht optimistisch.


In diezelfde boksclub ging toenmalig student-fotograaf Raf Michiels (24) op zoek naar een mooi onderwerp om te fotograferen. Het moest Sugar Jackson himself worden. De twee twintigers raakten aan de praat. "Stephan zat toen op het dieptepunt van zijn leven, maar toch vertelde hij mij zijn verhaal. Ik wist onmiddellijk: ik heb mijn onderwerp gevonden. Ik had Sugar niet meer nodig," zegt Michiels. Wat de fotograaf nog niet wist, was dat hij ook Stephans hereniging met zijn familie zou mogen meemaken.


"Ik had eigenlijk geen familie meer. Wel mensen die mij steunden en mijn zelfgekozen familie in de boksclub, maar een echte identiteit ontbrak. Op Facebook besloot ik mijn volledige Ghanese naam eens te gebruiken, Stephan 'Kobby Nketiah' Papen. Heel snel kreeg ik vriendschapsverzoeken. Ik ben daar niet op in gegaan, ik dacht 'dat zijn mensen die naar Europa willen komen'", lacht hij.

Stephan mag misschien geen wedstrijden boksen, trainingen neemt hij heel serieus.
Raf Michiels Stephan mag misschien geen wedstrijden boksen, trainingen neemt hij heel serieus.

Hereniging

Toch sijpelt één bericht door. Een oom in Manchester vertelt Stephan dat hij familie heeft. "'Ik was erbij toen je geboren werd', zei hij. Al 24 jaar waren ze naar mij op zoek. Op 48 uur veranderde mijn leven. Ik zag eindelijk mensen die op mij leken. Ik zocht mijn oom op in Manchester en voor het eerst voelde ik geborgenheid."


Een jaar later maakt hij ook de reis naar Ghana, waar zijn grootouders op hem wachtten. Een banner 'Welcome Home' sierde de woonkamer. "Daar ben ik te weten gekomen wat familie is. Ze wilden me niet loslaten. Ik kwam te weten dat ik mijn eerste levensmaanden bij hen had doorgebracht en dat ook mijn vader nog leefde. Het was echt ongelofelijk. Ik heb het ziekenhuis gezien waar ik geboren ben. Voor het eerst wist ik wat onvoorwaardelijke liefde betekent."


Stephan weet nu dat zijn vader nog leeft, maar heeft hem nog niet ontmoet. "Op een of andere manier maakt het mij ook niet veel meer uit. Ik zou hem graag ontmoeten, maar het zal mijn identiteit niet meer bepalen. Ik ben wie ik ben en ik weet waar ik vandaan kom. Dat is het belangrijkste."

Vrienden

De fotograaf, die ondertussen ook mee op de rollercoaster van Stephans leven zat, registreerde de hereniging. "Het was een moeilijke reis. Ik voelde me een beetje een indringer, ik wist niet hoe Stephan of zijn familie ging reageren. Maar uiteindelijk haalden ze me binnen als hun tweede zoon. Zo noemden ze mij ook. Nooit had ik gedacht dat dit fotoproject zodanig uit de hand zou lopen. Maar ik ben er heel blij mee en Stephan en ik zijn ook echt vrienden geworden. Dat maakt het echt geslaagd."


'Family Ties' loopt nog tot 10 maart in ontmoetingscentrum Atlas in de Carnotstraat.