"Ik hoop dat anderen van mij iets leren"

RON GAAT NA ZWAAR MOTORONGEVAL 25STE KEER ONDER HET MES

Zes jaar na zijn zware motorongeval draagt Ron Janssens (43) nog altijd een brace. 'Roboron' noemt hij zichzelf: "Half robot, half mens".
Klaas De Scheirder Zes jaar na zijn zware motorongeval draagt Ron Janssens (43) nog altijd een brace. 'Roboron' noemt hij zichzelf: "Half robot, half mens".
Al zes jaar worstelt horeca-ondernemer en piloot Ron Janssens (43) met de gevolgen van een zwaar motorongeval. Maandag moet hij voor de vijfentwintigste keer geopereerd worden, maar Ron laat de moed niet zakken. Samen met zijn aanrijder werd hij het gezicht van een nieuwe campagne van de Vlaamse overheid voor meer veiligheid op de moto.

Ron Janssens uit Hoboken kwam op 31 juli 2011 van een gezellig verjaardagsfeestje voor zijn vader, maar de rustige zondagnamiddag eindigde in een nachtmerrie. Onderweg naar huis werd hij op de Bredabaan van zijn motor gereden door een wagen die plots de voorrangsweg op draaide. Ron moest gereanimeerd worden en zijn leven hing aan een zijden draadje. Tot op vandaag zijn Rons rechterarm en zijn hele rechterkant, van middel tot hals, verlamd.


Zes jaar na de feiten ontmoetten Ron en zijn aanrijder Rudi Troonbeeckx (49) uit Willebroek elkaar opnieuw, voor de camera dan nog. "Ik voel geen enkele wrok tegenover Rudi. Hij maakte een fout bij zijn manoeuvre, door geen voorrang te verlenen, maar hij heeft dit ongeval nooit gewild", zegt Ron. "Ik ging zelf ook in de fout, ik reed 70 km/u op een plek waar je eigenlijk maar 50 mag. Ik was zelfs blij dat hij me wilde ontmoeten." Het resultaat van die ontmoeting werd een ontroerend filmpje dat gebruikt wordt voor een campagne van de Vlaamse Stichting Verkeerskunde. Het roept de autobestuurders op alerter te zijn voor motorrijders en spoort motorrijders aan tot defensief rijden. Het filmpje werd druk gedeeld op sociale media en fora voor motorrijders. "Ik heb uitsluitend positieve reacties gekregen op het filmpje", zegt Ron. "Als een bende motards op het forum '2Fast 4U' je laat weten dat ze door jouw getuigenis zijn gaan nadenken over hun eigen rijgedrag, dat pakte me toch wel. Toen ik dat las, ben ik in tranen uitgebarsten".

Voor een campagnefilmpje van de Vlaamse Stichting Verkeerskunde ontmoette Ron zijn aanrijder Rudi Troonbeeckx (49). "Ik verwijt hem niets", zegt Ron.
RV Voor een campagnefilmpje van de Vlaamse Stichting Verkeerskunde ontmoette Ron zijn aanrijder Rudi Troonbeeckx (49). "Ik verwijt hem niets", zegt Ron.

Nooit meer vliegen

Na het ongeval moest Ron gereanimeerd worden en kroop hij door het oog van de naald. "Volgens de dokters heb ik veel geluk gehad. Als ik één kilometer per uur sneller had gereden, zat ik nu in een rolstoel of onder de grond". Zijn grote droom moest hij wel opbergen. "Ik heb jaren gevlogen als hobbypiloot en was net bezig met mijn laatste maand van de opleiding tot vlieginstructeur. Het heeft me veel hartzeer gedaan toen ik hoorde dat ik nooit meer zou vliegen".

Computer in hals

Het pijnlijkste moest echter nog komen voor Ron. "Het allerergste van die verlamming is dat je je kinderen niet kan knuffelen."


Door de financiële problemen na het ongeval kon Ron zijn alimentatie niet meer voldoen. "Mijn ex-vrouw heeft dat aangegrepen om de kinderen volledig aan mij te onttrekken. Dat doet nog het meeste pijn, dat ik mijn vier kinderen al vijf jaar niet meer heb mogen zien. Dat heeft echt mijn hart gebroken. Gelukkig heb ik veel steun aan Sandra, de vrouw die ik twee jaar geleden leerde kennen. Intussen zijn we een jaar getrouwd en ik beschouw haar twee kinderen ook als de mijne".

80 procent invalide

Maandag moet Ron nog eens binnen in het Middelheimziekenhuis, voor operatie nummer vijfentwintig, dit keer aan zijn linkerbil. "Mijn mailadres begint met 'Roboron' en dat is ook hoe ik me intussen voel: half robot, half mens. Er zitten pinnen in mijn lijf en in mijn hals is een experimentele computer aangesloten die ingrijpt op de halszenuwen stimuleert als ik spiercontracties krijgt. Ik ben de eerste patiënt ter wereld die dat systeem kreeg. Het houdt, in combinatie met medicatie, de pijn draaglijk".


Vroeger runde Ron een tuinaannemersbedrijf en verschillende cafés met vliegtuigthema zoals de Cockpit en danscafé B52 (met Debby Pfaff, red.). Dat kan nu niet meer. "Ik ben voor 80 procent 'invalide' verklaard en heb evenwichtsproblemen sinds mijn ongeval. Ook de pijnlijke spiercontracties verhinderen een 'normaal' leven. Ik vroeg me af wat ik dan wel nog kon."

Handicapp.be

"Wel, ik heb zelf vijf jaar gezocht naar hoe en wie me kon helpen bij mijn herstel. Je moet immers zoveel regelen en doen: papierwerk, financieel, revalidatie, bovenop je thuis redden in het huishouden. Er is veel hulp te vinden, maar je weet niet waar je moet zoeken. Daarom richtte ik een website op: handicapp.be. Daar wil ik lotgenoten met een handicap helpen om door het bos de bomen nog te zien. Er staat een heel parcours op uitgestippeld dat ze kunnen volgen. Dat is mijn manier om bij te dragen aan de samenleving."


Een ding is zeker, Ron mag dan misschien nooit meer vliegen, zijn moed maakt van hem wel een hoogvlieger.