"Eén biertje is goed voor een balletdanser. Eéntje."

WELKOM IN ANTWERPEN

Kwinten Guilliams (groen T-shirt) tijdens een voorstelling met enkele collega's van het Béjart Ballet Lausanne.
Foto t 'M et variations - BBL. Copyright: Francette Levieux. Kwinten Guilliams (groen T-shirt) tijdens een voorstelling met enkele collega's van het Béjart Ballet Lausanne.
Liefhebbers van ballet op topniveau kunnen op 18, 19 en 20 mei terecht in Vorst Nationaal voor t 'M et variations... - Boléro, een opwindend spektakel in twee delen van het gerenommeerde Béjart Ballet Lausanne. In dat gezelschap is Kwinten Guilliams (27) de enige Vlaming. "Ik reis de wereld rond en dat is zo verrijkend, maar ooit keer ik terug naar mijn roots in Schoten. Ooit."

Je bent op je achtste begonnen met ballet, de leeftijd waarop de meeste jongens lid worden van een voetbalclub.

"Als kind was ik geïnteresseerd in veel dingen. Mijn ouders hebben me altijd heel erg gesteund en reden me overal naartoe. Zo ben ik in Brussel op ballet beland. Een dansleerkracht vond dat ik er fysiek veel aanleg voor had, waarop ik auditie gedaan heb bij de Koninklijke Balletschool in Antwerpen. Ik volgde toen ook nog vioolles en was intensief bezig met paardensport. Show jumping was zelfs mijn eerste grote liefde, maar ballet bood meer mogelijkheden."

In 2010 werd je lid van het Béjart Ballet Lausanne. Mogen we dat onder de 'Champions League van het ballet' plaatsen?

"Er zijn steengoede klassieke gezelschappen, zoals het Royal Ballet Londen en het San Francisco Ballet. En hoewel wij klassiek ballet als basis hebben, dansen wij naar de geest van de choreografieën van Béjart in de hem typerende stijl. En wij misstaan allerminst in dat toprijtje."

Ballet is topsport, en een topsporter heeftna zijn carrière zijn schaapjes op het droge?

"(lacht) Spijtig genoeg hebben we niet het salaris van een profvoetballer. Pas op, ik hoef ook helemaal niet te gaan rentenieren op Hawaï. Maar voor de uren afzien en training verdienen we eigenlijk te weinig. Ik leid in Lausanne best een aardig leven, maar ik kan ook maar beter voorbereid zijn op een leven na mijn carrière."

Eén zware blessure en het kan voorbij zijn.

"Hout vasthouden, al heb ik nog geen echt zware blessures gehad. Als je danst, mag je ook niet te bang zijn voor blessures, want dan ga je je lichaam opspannen. En voor je het weet, maak je dan een verkeerde beweging. Pijntjes zijn part of the job. Ik heb ooit mijn enkel verstuikt, maar de volgende dag stond ik wel met een blauwe voet op een podium in Tokyo."

Wat doet een balletdanser ter ontspanning?

"Ik heb het daar soms moeilijk mee, want in mijn achterhoofd speelt altijd wat ik de volgende dag nog allemaal moet doen. Ik vind het lastig om me volledig te laten gaan. Meestal staat mijn vrije tijd in functie van mijn carrière: joggen en gewichten heffen in de gymzaal. En ik leer ook Japans. Mijn vriendin, ook een danseres bij het gezelschap, is een Japanse."

Dankzij het ballet heb je al een aardig stukje van de wereld gezien?

"Klopt, en ik ben vereerd dat ik dit allemaal mag meemaken. Ik sta trouwens op het punt om naar Oezbekistan te vertrekken. Door zoveel van de wereld te zien, ben ik zelf veranderd. Ik voel me een leerling van het leven, met dank ook aan al die verschillende nationaliteiten in de Compagnie. Het contact met andere culturen is zo verrijkend. Als ik in een vreemd land ben, ben ik uiteraard gefocust op de voorstelling. Maar in China ben ik eens om 4 uur 's ochtends opgestaan om de Chinese Muur te bezoeken. Een halfuurtje, en dan terugkeren voor de repetitie. Het was het waard."

En eens naar de discotheek of op café, een biertje drinken?

"Natuurlijk kan dat. Er zijn collega's die het nodig hebben om af en toe eens volledig los te gaan. Buiten het werk doet iedereen trouwens wat ie wil. Eén pintje drinken is goed voor je lichaam: het ontspant je spieren. Maar wanneer je er zeven of acht achterover kapt, zal je daar allesbehalve voordeel uithalen."

Je bent nog jong, maar balletdansers hebben wellicht een houdbaarheidsdatum?

"Bij de meesten wordt het na hun 35ste wat minder. Vaak wil het lichaam dan niet meer zo goed mee. Anderzijds zijn er ook uitzonderingen. Ik heb collega's ouder dan 40 die nog in topvorm zijn. Zij voeren misschien niet meer de technisch zwaarste stukken uit, maar staan nog altijd hun mannetje. Het frustreert me soms hoor: ik ben al negen jaar professioneel bezig en ik barst nog van de goesting. Ik wil nog zoveel leren, zoveel bereiken. Momenteel leef ik misschien met 200 km/uur, maar als je je lichaam verzorgt, dan kan dat heel veel aan."

Deze maand staan jullie in Vorst Nationaal. Komt de familie kijken?

"De meeste vrienden en familieleden hebben me al op het podium gezien. Maar zo'n optreden in België is voor mij extra stresserend. Dat is de druk die ik mezelf opleg: ik wil het dan extra goed doen, laten zien wat ik kan."

Je bent al acht jaar 'on the road'. Iets dat je mist?

"Het simpele leven van mijn thuisbasis in Schoten, 's Gravenwezel en Schilde. Gewoon iemand opbellen en langsgaan, of met vrienden van vroeger op café gaan. Een beetje gezellig babbelen over het voetbal, terwijl ik niet eens een groot voetbalsupporter ben. (lacht) Ik ben altijd bezig met streven, het bereiken van dingen. En natuurlijk is dat geweldig, maar af en toe wil ik gewoon eens genieten. Ik mis mijn familie heel hard en hoewel ik de halve wereld afreis, wil ik terugkomen. Ooit."


t ' M et variations... - Boléro,


op 18, 19 en 20 mei in Vorst Nationaal.


Tickets & info: www.musichall.be