"Het glas en het staal vloog overal door de lucht"

TOENMALIGE STATIONSCHEF (62):

Toenmalig stationschef Christian Hoste bladert nog eens in oude kranten van 35 jaar geleden.
Joeri Seymortier Toenmalig stationschef Christian Hoste bladert nog eens in oude kranten van 35 jaar geleden.

Toenmalig stationschef Christian Hoste (62) heeft de ramp 35 jaar letterlijk zien gebeuren. "Ik stond op het perron en kon nog net het station binnenspringen."


Christian Hoste stond die bewuste dinsdagochtend op het perron, omdat de stoptrein naar Brugge net het station was uitgereden. "Toen de trein weg reed, keek ik achterom en zag ik op hetzelfde spoor de sneltrein in volle vaart afkomen", vertelt Christian terwijl hij in oude krantenknipsels bladert. "Het gaat om fracties van seconden, maar ik wist meteen dat het fout zou lopen. Ik heb uit reflex nog met mijn handen boven het hoofd naar de machinist van de sneltrein gezwaaid, maar dat haalt natuurlijk niets uit. Ik ben nog snel het station binnengesprongen en twee seconden later hoorde ik de immense klap. Het glas en het staal vloog overal door de lucht. Ook de ruiten van het stationsgebouw sloegen aan diggelen. Toen al het lawaai gestild was, ben ik naar buiten gegaan en daar zag ik de ravage. Het eerste rijtuig van de sneltrein zat letterlijk in de stoptrein geboord. Ik heb meteen vanuit het station de hulpdiensten gebeld. Je moet als stationschef op zo'n moment bij de pinken blijven en je job doen. Voor emoties is er dan geen plaats."

Koelbloedigheid

De koelbloedigheid van de stationschef heeft die dag wellicht ook tientallen levens gered. "Nadat ik de hulpdiensten gebeld had, hebben mijn collega en ik meteen ook de dispatching Gent verwittigd dat ze alle treinverkeer in de buurt meteen moesten stilleggen. Zo hebben we nog net een trein uit de andere richting kunnen doen stoppen, die anders ook op de wrakken was ingereden. Ik wil niet denken hoeveel slachtoffers er toen zouden geweest zijn."


Het heeft 35 jaar geleden van dinsdag tot vrijdag geduurd vooraleer alle wrakstukken opgeruimd waren en de sporen weer helemaal vrijgegeven konden worden. "Een helse week, maar het weekend daarop ging het leven ogenschijnlijk weer z'n gangetje. Na drie dagen non-stop werken had ik plots weer gewoon de vroege en de late. De treinen raasden weer voorbij. De mensen stapten in Aalter op en af zoals gewoonlijk. Raar, maar zo gaat het nu eenmaal in de wereld", besluit Christian.


(JSA)