"Ik blijf bezig tot ik erbij neerval"

KUNSTSCHILDER LAURENT DEBACKER VIERT 80STE VERJAARDAG

Kunstschilder Laurent Debacker is vandaag 80 jaar geworden. Tot op vandaag sculpteert en schildert hij er nog op los. Ooit reisde hij heel de wereld af met zijn kunstwerken, maar momenteel zit hij liever in zijn atelier, met de deuren open, te genieten van het prachtige uitzicht over het Heuvelland. "Maar ik blijf bezig tot ik erbij neerval."

Aan de voet van de Rodeberg, weggedoken tussen het groen, staan twee prachtige gebouwen in de oude Vlaamse boerenstijl : de 'oude loods' en het kunstenaarsoptrekje van kunstschilder Laurent Debacker. Vandaag blaast de man met de stereotiepe lange baard tachtig verjaardagskaarsjes uit. Kort van gestalte, maar sterk van karakter.

Achter elke sterke man staat een sterke vrouw.

Zo ook ten huize Debacker, want zijn echtgenote, Carmen Bonnier, staat al 45 jaar aan zijn zijde en steunt hem in alles wat hij doet. "Vaak kom ik dagenlang niet in zijn atelier. Ik heb hem altijd zijn ding laten doen, dat leek me het beste", klinkt het goedlachs. Het huis waarin ze wonen en de schuur, die tegelijk dienst doet als atelier en kunstgalerij, vormen een kunstwerk op zich.

Wie door hun huis kuiert of door zijn portfolio bladert, zou denken dat hier tien verschillende kunstenaars aan het werk zijn geweest. Het is onvoorstelbaar hoeveel stijlen Laurent zich doorheen de jaren eigen heeft gemaakt. Van smeedwerk tot afdrukken in gips, van pentekeningen tot olieverfschilderijen. "Toen we nog in Wervik woonden, waar Carmen is opgegroeid, maakte ik veel naaktportretten. Die werden zelfs door een pater hier uit de buurt gekocht. Later schilderde ik filmaffiches voor Cinema Capitole op de Grote Markt in Ieper. Dit kunstenaarsbestaan heeft me de vrijheid gegeven om te doen waar ik zin in had. Nooit heb ik ook maar één dag gewerkt voor een baas, nooit gestempeld en ik ben nooit ziek geweest. Dat is de sleutel tot een lang leven, want tot op vandaag hoef ik geen medicijnen te slikken."

Gouden jaren

De kunstwerken van Laurent hangen werkelijk in alle uithoeken van de wereld. "Ik heb geëxposeerd in de 'Galerie de la Seine' in Parijs, in München, in Roemenië, zelfs tot in Tennessee. Op een dag stonden hier zelfs steenrijke Amerikanen aan de deur die van Memphis hierheen waren gekomen om mijn werk te kopen." Carmen valt hem bij : "We hebben het geluk gehad de 'gouden jaren' mee te maken. Bij de opening van een expo in Oostende hadden we dertig schilderijen opgehangen. Tegen het einde van de avond waren ze zo goed als allemaal verkocht. Dat is vandaag niet meer mogelijk."

"Vergif"

Hun knusse huisje, waar geen stukje muur vrij is gebleven en werkelijk elk hoekje werd gedecoreerd of voorzien van een ornament, kijkt uit op de vallei tussen Loker en de Franse grens. Jaren geleden was dit een geliefde plek voor toeristen, die tijdens een wandeling een trappist kwamen drinken op het terras van Laurent en Carmen. "Alleen cola, dat hadden we niet," zegt Carmen. "Dat is 'vergif' in onze ogen. Maar het gebeurde dan ook wel dat mensen die langskwamen, door de kinderen aan de mouw werden getrokken om aan ons huis voorbij te gaan, 'want ze hebben hier geen cola' (lacht)." De kwieke tachtiger kijkt mijmerend vanuit zijn tuintje over de vallei uit.

Op de vraag hoe lang hij nog hoopt actief te blijven als kunstenaar, antwoordt hij vastberaden : "Tot ik erbij neerval."

Laurent Debacker in zijn atelier, waar ook enkele van zijn kunstwerken hangen.
Eric Flamand Laurent Debacker in zijn atelier, waar ook enkele van zijn kunstwerken hangen.
Eric Flamand
Eric Flamand