Ga naar de mobiele website
^ Top

Titanfall 2: knallen geblazen in gigantische robots

Titanfall 2 biedt zeker waar voor je geld, al hadden we er als fanboy van de eerste game toch nog ietsje meer van verwacht

rv
Een enorme robot valt uit de lucht, raapt je op en stopt je in zijn opengeklapte borstkas. Sissend klappen de panelen dicht, waarna jij aan het stuur zit van die enorme vechtmachine. Die korte stilte voor de storm wanneer je schermen in de robot aanfloepen, geeft je telkens opnieuw een shot adrenaline. En dan is het knallen geblazen in Titanfall 2.

De game is de opvolger van Titanfall, dat nog altijd geregeld in onze console zit sinds het uitkwam in maart 2014. Dat is een zeldzaamheid, en het zegt dus veel over wat we vinden van die multiplayershooter. Onze verwachtingen waren dus hooggespannen voor de opvolger, die naast multiplayergames voor het eerst ook een singleplayercampagne bevat.

rv

Vriendjes met een robot

Titanfall 2 speelt zich opnieuw af op verre planeten, waar twee gewapende partijen elkaar bekampen. In het verhaal van de ongeveer acht uur durende singleplayer krijg je een beetje uitleg over waarom de IMC en de Militia elkaar nu precies naar het leven staan, maar het verhaal is duidelijk erg ondergeschikt aan het knallen. Het is de goeden tegen de slechten, met als rode draad dat je als soldaat vriendjes wordt met een grote robot, een Titan. Een deel van de campagne zit je in je robot, een groot deel niet. In dat laatste geval houd je wel contact, al levert dan buiten een occasioneel grapje nu niet meteen spetterende interactie op.

rv

Een lange tutorial

Hoewel je wel een echte tutorial kan doorlopen, lijkt de singleplayer ook lang opgebouwd op die manier. Helemaal in het begin werkt je double jump bijvoorbeeld nog niet, wat bijzonder irritant is wanneer je dat trucje gewend bent uit de vorige game. De mogelijkheid om met je jetpack over muren te lopen, wordt heel fel in de verf gezet. En het spijtige is dat heel het terrein ook is opgebouwd om je te dwingen dat jetpack op die manier te gebruiken. Alles ziet er nochtans prachtig uit, althans de werelden buiten. Vaak zit je ook gewoon binnen in gangen van die typische grijze fabrieksomgevingen waarin shooters zich al zo'n 25 jaar thuis voelen.

De omgeving komt zo in de schaduw te staan van de levelopbouw: over een verticale wand lopen hier, naar de andere kant springen, daar opnieuw over die verticale wand lopen... Het kader verandert zo van een organische wereld in een opeenvolging van vrij gemakkelijke puzzelstukjes. Het feit dat je je in een van de levels bevindt in de assemblagelijn van een gigantische fabriek waarin alles beweegt, verandert daar in se niet veel aan. Vlotte gameplay? Zeker! Uitdagend? Verre van. Belonend? Evenmin. Spijtig.

rv

Schieten is een feest

Dat neemt niet weg dat de besturing en het schieten allemaal uitstekend verlopen. Je krijgt in de singleplayer ook wapens en uitrustingen in overvloed voor de kiezen, om zo te ondervinden wat je wel en niet ligt. Als soldaat beschik je over hopen vuurwapens en granaten in alle maten en gewichten, zelfs over wandelende bommen. De uitrustingen van de Titans blazen je pas echt omver, met verschillende soorten (reflecterende) schilden, waanzinnige raketsalvo's, een hooverfunctie en zelfs een zwaard. Hierin schuilt de echte kracht van Titanfall 2.

rv

Creativiteit en verwondering

De singleplayer heeft ook heel aangename momenten waarin de verwondering je meesleept. Zoals wanneer de echte creativiteit van de ontwerpers komt piepen in een level waar je met een klik op de knop een stukje door de tijd kunt reizen. Zo wandel je voorbij deuren die in het heden gesloten zijn, maar in het verleden openstaan. Of ga je even terug in de tijd om dan even later opnieuw op te duiken achter die vijand die zich achter zijn schild verschool. Dergelijke momenten geven je als speler wat meer controle over het spelverloop, waardoor het extra jammer wordt wanneer je even later weer met je jetpack van de ene wand naar de andere loopt te wallrunnen langs uitgestippelde routes in een fabriek. Al kan dat grotendeels een kwestie van smaak zijn.

rv

Multiplayer

De minpuntjes van de singleplayer gelden vanzelfsprekend niet voor de multiplayer. Een verhaal heb je niet nodig, een realistisch opgebouwde wereld evenmin. Het doel is knallen, en dat gebeurt aan een moordend tempo in verschillende modi, zoals een gewone deathmatch maar ook een 'capture the flag' of wedstrijden met alleen maar robots of piloten. Zoals in de eerste Titanfall bekamp je in de multiplayer zowel andere spelers als computergestuurde tegenstanders, wat beginners toelaat toch nog wat punten te scoren tegen de robots. Titanfall bleef zo toegankelijk en plezant voor de casual speler, iets wat in Titanfall 2 wat naar de achtergrond lijkt verdwenen. Wel prominent aanwezig zijn de vele beloningen en uitbreidingsmogelijkheden voor wapens en Titans, al heb je bij de Titans wat minder keuze om een toestel helemaal uit te rusten naar wens.

rv

De wedstrijden verlopen wat chaotischer dan in de voorganger. Het is flink wennen aan de opbouw van de maps, waarin de gebouwen bulken van de deuren, verdiepingen en ramen. Vaak loop je ergens binnen waar je een T-splitsing verwacht met drie mogelijke risicozones, terwijl het er in werkelijkheid veel meer zijn. Dan word je plots neergeknald door een vijand die uit het niets lijkt te komen, of omgekeerd, dan stoot je zelf op een vijand die zich opeens voor jouw neus komt aandienen als een hert voor een jagershut.

rv

Evenwicht

Je begaat echter een vergissing wanneer je denkt dat de multiplayer eerder draait rond dom geluk dan rond geslepen reflexen en geniale ingevingen. Een voorbeeld: je loopt in een Titan door een tunnel achter een piloot die een gemakkelijke prooi blijkt. De rat zit echter niet in de val, maar schiet plots zijn 'grappling hook' achter jou in de muur en dropt een bommetje. Wanneer jij je in die krachtige robot omdraait omdat de tegenstander plots achter jou door zoeft, ontploft die bom en krijg je nog een salvo uit zijn geweer op je donder: robot naar de haaien en respawnen maar. Hoe meer je van deze situaties tegenkomt, hoe zinniger het idee trouwens ook lijkt om de singleplayer deels op te bouwen als een tutorial.

rv

Het voorbeeld toont ook aan hoe gebalanceerd vechten met en zonder robot kan zijn, een delicaat evenwicht dat je terugvindt in alle aspecten van de game. Daardoor zijn ook elementen uit de voorganger bijgeschaafd. Het was daar bijvoorbeeld vrij gemakkelijk om als piloot op een Titan te springen en zo zijn bovenkant kapot te schieten. Als Titan had je dan de keuze: ofwel elektrische rook lossen ofwel je robot verlaten om zo te voet te vuren op de cowboy. In Titanfall 2 is dat ietsje anders, want daar kan je als piloot batterijen van de Titan stelen. Zo'n batterij biedt andere Titans dan weer een tijdelijk schild, want ze hebben standaard geen regenererend schild meer. Schade die ze oplopen is zo blijvend, waardoor de balans misschien toch wat ver is doorgeschoten in het voordeel van de piloten.

rv

Een kwestie van wennen?

Enkele kleine dingen die aan negatieve kant nog opvallen in de multiplayer is bijvoorbeeld dat de grenzen van de maps soms op rare plaatsen liggen, waardoor je plots de melding krijgt dat je moet terugkeren naar het spel. De radar had ook wat overzichtelijker gemogen, en de Titans dus iets meer aanpasbaar.

Is die kritiek terecht of is het gewoon een kwestie van wennen? Het zal nog een paar weken en vele tientallen uren gameplay kosten om echt een duidelijk beeld te krijgen van het langetermijnresultaat. De conclusie is dat Titanfall 2 zeker waar biedt voor je geld, al hadden we er als fanboy van de eerste game toch nog ietsje meer van verwacht.

rv



Reacties

Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie
Door het plaatsten van een reactie, ga je akkoord met de gedragsregels


Meld een bug