Smartphone is machtiger dan pistool in 'Watch_Dogs'

Ubisoft
Schietend en hackend maait Aiden Pearce, het geheimzinnige hoofdpersonage uit Ubisofts technothriller 'Watch_Dogs', zich een weg door de criminele onderbuik van Chicago. Een gameheld voor een nieuwe spelersgeneratie, die heeft moeten leren leven met banktrojanen en overheidssurveillantie, lijkt geboren. Of is 'Watch_Dogs' gewoon een doorsnee actiegame, met de hackings als een doodgewone gimmick eroverheen?

Een personage dat eruit ziet als een voetbalhoolie: leren trenchcoat, zwart petje, bandana voor de snuit. Is dit nu de gameheld van een nieuwe (console-)generatie? Als het aan Ubisoft ligt wel: het Franse gamehuis ziet in 'Watch_Dogs' een nieuwe totemgame, net zoals 'Assassin's Creed' dat was voor de vorige generatie gameconsoles. Kan Aiden Pearce het dragende personage worden voor een hele franchise aan 'Watch_Dogs'-games? Dat moeten we uiteraard in het midden laten. Maar deze beurt heeft hij in ieder geval goed ingezet. 'Watch_Dogs' vertelt het verhaal van deze meesterhacker, die computersystemen in de nabijheid (en vooral CtOS, het centrale besturingssysteem van de stad Chicago) kan manipuleren via zijn speciaal met 'blackhat'-software volgestouwde smartphone, en na een mislukte infiltratie kwade krachten over zichzelf en zijn familie heen roept.

Ubisoft

Na een aanslag in het begin van de game verandert Pearce in een digitale wraakengel, die zijn machtige vijanden zowel met de mitraillette als met zijn hackingsmartphone aanvalt. Die laatste vormt natuurlijk de grote nieuwigheid in 'Watch_Dogs': Pearce kan alle straat- en veiligheidsmeubilair bedienen met een simpele druk op de juiste app, waardoor hij onder meer parkeerpaaltjes uit de grond kan doen komen, bruggen kan ophalen, en rioolpijpen kan doen springen. Het geeft hem een groeiend tactisch voordeel op zijn belagers, want dankzij zijn kwade digitale krachten kan hij letterlijk obstakels uit de grond doen schieten. Het legt een essentiële laag bovenop de actiegameplay, en laat zich bijzonder goed bedienen ook: om een element uit de omgeving te hacken, moet je als speler nét lang genoeg de knop ingedrukt houden om te tonen dat je het meent - een toonbeeld van geslaagd bedieningsdesign. Bovendien zijn er tal van missies waarin je die digitale vaardigheden op zich nodig hebt, zoals het binnendringen van een superbeveiligd bolwerk via zijn beveiligingscamera's en andere elementen. Of je zet er vallen mee op voor je belagers, zodat je die alvast niet met je pistool of machinegeweer hoeft aan te vallen.

ONZE SCORE

Playstation 3
  • Geluid
  • Graphics
  • Gameplay
  • Levensduur
  • Totaal
Ook beschikbaar voor:
wiiU     xbox     pc    

De meerwaarde die de hackings bijbrengen aan 'Watch_Dogs' is ontegensprekelijk, maar ontwikkelingsstudio Ubisoft Montréal mengde ze handig met de doodgewone gameplay van een 'Grand Theft Auto'-achtige openwereld-actiegame. Met de auto of motorfiets van punt naar punt gaan om een nieuwe missie te starten, aanvallers neermaaien met het machinegeweer dat onder je jas zit: we kennen het allemaal wel, en het brengt 'Watch_Dogs' ook meteen op bekend terrein. De game levert oerconventionele maar solide actiegameplay op, maar dan met een innovatief laagje daar overheen. Hoe je de dingen aanvat, is je eigen keuze: vaak kun je effectief kiezen tussen een digitale infiltratie (zonder dat je zelfs noodzakelijk fysiek binnen moet zijn geweest) of een rechttoe-rechtaan vuurgevecht. Alleen de besturing van de auto's laat zwaar te wensen over: het is het zwakste gedeelte van de hele game, en komt in tegenstelling van de andere elementen niet eens in de buurt van de racegame-waardige autobesturing in 'Grand Theft Auto V'.

Ubisoft

De parallel met die laatste game trek ik niet zomaar: de open wereld van Chicago, die het speelveld van 'Watch_Dogs' vormt, voelt op heel wat plaatsen levendiger aan dan het Los Santos uit GTA V. Omstanders reageren realistisch op de brokken die je maakt in de stad. Er heerst een realistisch geroezemoes van geluiden, volksstromen en verkeer. Zelfs de - soms verrassende - multiplayeropties zitten gewoon in de kaart van je singleplayergame verborgen. En de stad levert het decor voor een van de confronterendste verhalende gameplay-gimmicks van de laatste jaren: door je smartphone op 'profileren' te zetten, kun je meteen van  ieder personage dat je passeert zijn naam, jaarinkomen en andere aardigheden zien, zo opgediept uit een database. Het geeft 'Watch_Dogs', meer dan het centrale verhaal, de kracht van een digitale parabel over hoe persoonlijke privacy stilaan een ding uit het verleden wordt, en we met onze groeiende afhankelijkheid van computers misschien wel de doos van Pandora hebben geopend.