GAMEREVIEW. Op nostalgie alleen bouw je geen topgame: remake van ‘Destroy All Humans’ is wisselend succes

screenshot
Met alles wat er in 2020 al gebeurd en misgelopen is, zou niemand er nog van opkijken als er plots een invasie van niet al te vriendelijke aliens zou bijkomen. En kijk: dankzij de remake van het ondertussen al 15 jaar oude Destroy All Humans is het zover! Met dat verschil dat je, zoals de titel al doet vermoeden, zelf in de huid kruipt van de kleine grijze mannetjes die onze planeet willen veroveren.
Je cookie instellingen zorgen ervoor dat deze inhoud niet getoond wordt.
Pas je cookie instellingen hier aan.

Destroy All Humans, dat werd uitgebracht door -what’s in a name- Pandemic Studios, groeide uit tot bescheiden culthit die maar liefst drie vervolgdelen kreeg. Alle vier de games draaien rond de invasie van de Furons, die om een reden die er niet erg toe doet, zoveel mogelijk menselijke hersenen willen oogsten. Die taak berust op de zwaarbewapende schouders van Crypto-137, de vuilgebekte Furon waarmee je fictief stadje na fictief stadje de VS moet zien te onderwerpen.

screenshot

Het eerste wat zal opvallen als je het originele spel destijds nog op PlayStation 2 of Xbox hebt gespeeld, is dat deze nieuwe versie over een heel andere visuele stijl beschikt. Uiteraard speelt alles zich nog steeds af in het Amerika van de jaren 50, maar de realistische personages zijn ingeruild voor meer karikaturale figuren. Een bewuste keuze die het humoristische aspect van het hele spel nog extra in de verf zet. Want ondanks het feit dat het wel degelijk de bedoeling is om alle mensen te vernietigen, mag er nog steeds gelachen worden. 

screenshot

Wrang en hilarisch

Niet dat elke one-liner even spitsvondig is, maar door de tijdloze setting van het spel blijft veel van de satire gelukkig ook na 15 jaar nog overeind. Het is bij momenten wrang en hilarisch tegelijk om te beseffen hoe actueel sommige grappen nog steeds zijn. Het is daarom des te spijtiger dat de voice-acting niet is aangepakt, maar gewoon integraal is overgenomen uit het oorspronkelijk spel. Hierdoor klinken sommige stemmen vaak ondermaats, en het volume springt soms zelfs binnen eenzelfde scene van hoog naar laag en terug. En dat betekent ook dat de rauwe stem van Crypto net als 15 jaar geleden totaal niet past bij zijn slapstick-perikelen.

screenshot

Een gemiste kans dus, want grafisch is alles wel van een deftige poetsbeurt voorzien. Niet dat deze Destroy All Humans plots naast recente visuele pareltjes als Ghost of Tsushima of The Last of Us Part II kan staan, maar er is duidelijk werk gemaakt van de spelwereld en de nieuwe look van Crypto. Hetzelfde kan echter niet gezegd worden over de animaties. De menselijke personages zien er niet alleen uit als cartoonfiguren uit de jaren 50, ze bewegen jammer genoeg ook zo, met maar een handjevol poses en vaak onbestaande lipsynchronisatie.

screenshot

Puberale pret

Wat eveneens niet up-to-date is gebracht, is de gameplay. Er zijn weliswaar een paar extraatjes toegevoegd aan het spel, met als hoogtepunt een volledig nieuwe missie die geschrapt was uit het origineel, maar tijdens het spelen kan je jezelf nooit van de indruk ontdoen dat alles bij momenten wel heel erg gedateerd aanvoelt. Het spel is opgedeeld in een twintigtal afzonderlijke missies, die zowel in lengte als doelstelling heel erg variëren.

screenshot

Wanneer je met Crypto ongegeneerd alles en iedereen aan gort mag knallen, te voet of vanuit je vliegende schotel, blinkt Destroy All Humans uit in heerlijke, puberale en chaotische pret. Helaas is er voor elk van deze levels ook wel een stealth- of escortmissie, en daar gaat het vaak jammerlijk mis. In een spel dat Destroy All Humans heet, verwacht je niet dat je de helft van de tijd eigenlijk Sneak Past All Humans moet spelen. De foutenmarge ligt in deze missies vaak zo laag dat je meer dan eens van pure frustratie zal willen opgeven. Het helpt ook niet dat de laadtijden tussen het zoveelste game over-scherm en je laatste checkpoint wel héél lang zijn.

screenshot

Nostalgie

Al wie nostalgisch terugdenkt aan Destroy All Humans uit 2005 neemt deze minpunten er ongetwijfeld voor lief bij, omdat ze nu eenmaal rechtstreeks uit die ver vervlogen tijden zijn overgeheveld. Voor wie echter nog geen kennis had gemaakt met Crypto-137, is deze remake veel moeilijker om aan te raden. Op nostalgie alleen bouw je immers geen topgame, en Destroy All Humans voelt vaak gewoonweg té gedateerd en onevenwichtig aan door de rigide levelstructuur, naar alle kanten zwalpende moeilijkheidsgraad en lange laadtijden.

screenshot



Reacties

Alle reacties zijn welkom zolang ze voldoen aan de do's en don'ts die je hier kan terugvinden: gedragsregels. Elke dag ontvangen wij duizenden reacties, het kan enkele uren duren voor jouw reactie wordt geplaatst. Wordt jouw reactie afgekeurd dan werd er geoordeeld dat deze onze gedragsregels schendt.