GAMEREVIEW. ‘One Piece: World Seeker’ zal enkel echte fans bekoren

Screenshot uit de lanceertrailer van 'One Piece: World Seeker'.
RV Screenshot uit de lanceertrailer van 'One Piece: World Seeker'.
‘One Piece: World Seeker’ beloofde het eerste One Piece-spel te zijn met een open wereld. Dat je het levendige universum op je eigen tempo kon verkennen, deed de meeste fans dan ook watertanden. Jammer genoeg is de belofte niet helemaal ingelost. Het uiteindelijke spel is amusant, maar heeft hier en daar ook enkele ruwe kantjes die de hele game-ervaring naar beneden halen.

Mocht je het nog niet doorhebben: ‘One Piece: World Seeker’ speelt zich af in het universum van One Piece, de waanzinnig populaire mangaserie (en animereeks) van Eiichiro Oda. Dat betekent meteen dat het spel niet voor iedereen is weggelegd. Kan je World Seeker spelen wanneer je niet je niet bekend bent met de reeks? Tuurlijk. Geniet je er dan ook evenveel van als een rasechte fan? Heel onwaarschijnlijk. 

Je speelt als Monkey D. Luffy - de ‘happy-go-lucky’ protagonist die zichzelf kan stretchen als rubber en aanvoerder is van de Straw Hat Pirates, het bonte gezelschap waarmee hij de zeeën afvaart. Hij komt terecht op Prison Island, waar hij de rest van zijn bemanning moet opsporen terwijl hij het opneemt tegen de Navy, de vijandige marineleden op het eiland. Het verhaal zit redelijk goed in elkaar en de (Japanse) dialogen zijn bij momenten echt grappig. Maar verwacht niet dat het spel veel moeite doet om personages aan je voor te stellen: je wordt verwacht om de meesten al te kennen.

RV

Van A naar B

Wat de kleurrijke personages goedmaken, wordt meteen weer afgebroken door de gameplay zelf. Het verkennen van het eiland is niet heel spannend. Je kan wel op zoek gaan naar schatkisten en items, die verspreid zijn over het terrein en zichtbaar zijn als sterretjes. Heel veel moeite moet je daar niet voor doen: beide zijn ook aangegeven op je kaart.

Ook je quests kan je op de kaart in het oog houden. Buiten de algemene opdrachten die het verhaal aandrijven, zijn er natuurlijk ook de sidequests. Niets bijzonders daar: meestal moet je items verzamelen en die weer terugbrengen. Uiteindelijk ben je vooral bezig met van punt A naar punt B te draven. Dat geldt overigens ook voor de algemene quests. Die gaan steeds volgens hetzelfde stramien: ga naar punt A, versla vijanden, zoek één van je bemanningsleden, ga naar punt B, herhaal.

Het grootste deel van je tijd zwerf je daarom over weinig inspirerende grasvlakten, terwijl je hier en daar een dorp of stad moet doorkruisen. De omgeving is mooi, maar kon onze aandacht niet echt vasthouden. Je komt bovendien maar weinig NPC’s tegen, wat ervoor zorgt dat de wereld soms echt leeg lijkt.

RV

Buttonbashen

In de plaats daarvan loop je om de haverklap wel een paar vijanden tegen het lijf. En dat kan dan weer leiden tot frustrerende situaties. In de stad word je bijvoorbeeld op de gekste momenten beschoten door snipers op de daken van de gebouwen rondom je. Die gebouwen beklimmen tot je tientallen vijanden hebt uitgeschakeld, om dan vijf meter verder weer vanuit het niets beschoten te worden, is niet echt leuk.

Op de begane grond zijn de gevechten minder complex. Eigenlijk kan je bijna elke vijand verslaan door simpelweg te ‘buttonbashen’, maar je kan ook iets verfijnder te werk gaan. Door veel te vechten verzamel je punten waarmee je verschillende nieuwe moves kunt ontgrendelen. Zo krijg je er een aantal combo’s, lange-afstandsaanvallen of speciale manoeuvres bij. Ook kan je tijdens het vechten kiezen uit twee verschillende modi, elk met andere krachten.

Het zijn een paar leuke snufjes, maar uiteindelijk zijn ze net niet genoeg uitgediept om het combatsysteem echt tot een hoger niveau te tillen. In de meeste gevechten val je daarom toch terug op het rammen van de aanvalsknop.

RV

Onbetrouwbaar

Luffy zelf lijkt overigens ook niet altijd perfect te doen wat jij wil. Je zou kunnen zeggen dat dat een knipoog is naar zijn eigenwijze karakter, maar volgens ons is het vooral een bewijs van de onhandige besturing. Verschillende keren moesten we ons een vijftal keer een millimeter verplaatsen om nét juist voor een schatkistje te staan zodat de open-functie verscheen. De paar keren dat het betere spring- en vliegwerk nodig was, waren al helemaal een ramp. Wij speelden het spel overigens op PlayStation 4. Mogelijk kom je het probleem niet tegen op pc. 

Eén lichtpuntje: van in het begin kan Luffy zich verplaatsen door zijn arm uit te strekken, een rand vast te nemen en zich in die richting te katapulteren – een beetje zoals Spider-Man een web zou slingeren. Zo kan je snel grote afstanden afleggen en een hoger gelegen platform bereiken. De beweging was niet alleen leuk, maar werkte ook fantastisch om vijanden te snel af te zijn.

RV

Voor liefhebbers

‘One Piece: World Seeker’ had het potentieel om een heel sterke game te worden, maar daarvoor schiet het tekort. We missen diepgang. De wereld is open, maar prikkelt niet. De gevechten zijn uitdagend, maar eigenlijk niet heel leuk. En de quests zijn doenbaar, maar repetitief.

Waarom zou je deze dan toch nog oppikken? Uit je liefde voor One Piece misschien. Voor echte fans zal dit spel nog wel de moeite zijn. Maar heb je geen affectie voor Luffy en z’n bemanning, dan laat je deze beter links liggen.

‘One Piece: World Seeker’ is verkrijgbaar op PlayStation 4, Xbox One en pc.

RV
RV
RV
RV
RV
RV
RV
RV



1 reactie

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.


  • Yannick Ceulemans

    Toch een trend dat alles wat anime betreft altijd wat gehamerd wordt op (subjectief) slechtere punten terwijl bij andere spellen voor dezelfde dingen licht over gegaan wordt.