GAMEREVIEW. ‘Darksiders III’ heeft mogelijk het lastigste begin ooit en is niet de klepper waarop we hadden gehoopt

rv
Nee hé, niet weer een post-apocalyptische wereld! Darksiders III start vrij cliché en redelijk saai, maar dat is maar schijn. Wie even doorbijt, wordt getrakteerd op een smakelijk derdepersoonsavontuur vol ouderwetse hack-n-slashactie. 

De game is niet foutvrij, maar gezien de woelige ontstaansgeschiedenis is het al straf dat Darksiders III er überhaupt is. Voorganger Darksiders II van studio Vigil Games kon ons erg charmeren in 2012, maar uitgever THQ ging daarna failliet. De studio vond geen overnemer, maar THQ Nordic - het voormalige Nordic Games - bemachtigde de rechten op de reeks. Veel medewerkers van het oorspronkelijke Darksiders-team konden vervolgens de nieuwe game afwerken in hun nieuwe studio Gunfire Games.

Het verhaal van Darksiders III heeft niet echt iets te maken met de vorige games, al speelt alles zich wel af in hetzelfde universum. Terwijl in de eerste verhalen respectievelijk War en Death, twee ruiters van de apocalyps, de dienst uitmaakten, is het nu de beurt aan een derde, Fury. Het vrouwelijke hoofdpersonage trekt met een rothumeur en een krachtige zweep naar de Aarde om de belichamingen van de zeven hoofdzonden te verslaan. Nee hoor, qua bombast moet deze game niet onderdoen voor de voorgangers.

rv

Belachelijk zwaar begin

In Darksiders III gaat het niet bijzonder goed met de Aarde, eufemistisch gesproken. Gigantische wortels hebben de aardkorst opengereten, en tussen de kriskras achtergelaten roestige auto’s en bussen dwalen monsterlijke wezens rond die je met een heel arsenaal combo’s in de pan kan hakken. In het begin lijken de gevechten en de tegenstanders nogal eentonig, maar eens je meer wapens hebt, barst de lol wel los. Zoals in de vorige games zijn een massa combo’s mogelijk en kan je ook weer even veranderen in een soort grotere demonische versie van jezelf.

rv

Eveneens zoals in de voorgangers schotelt Darksiders III je ook een hele meute kleine, middelgrote en gigantische tegenstanders voor, en die kunnen knap lastig zijn. Vooral het baasgevecht dat je al helemaal in het begin op je bord krijgt terwijl je de besturing nog niet onder de knie hebt, is belachelijk zwaar. We zetten de moeilijkheidsgraad er zelfs voor op ‘gemakkelijk’, en dat moet waarschijnlijk de allereerste keer zijn.

rv

Beheersing

Op het juiste moment ontwijken is essentieel tijdens de confrontaties: je kan er niet alleen een extra krachtige uithaal op laten volgen, het voorkomt ook dat je snel de pijp uitgaat. Terwijl je in de vorige game meestal nog goed wegkwam met knoppenrammen, moet je in Darksiders III toch wat beheerster spelen, zeker wanneer je te maken krijgt met meerdere vijanden tegelijk.

Soms ga je gewoon ook beter eens een keertje van vijanden lopen om toch maar eerst een checkpoint te bereiken. Daar kan je van demon Vulgrim - heerlijke stemacteur! - bovendien middeltjes kopen om je gezondheid te herstellen, je aanvalskracht aan te zwengelen, etc. Door het sinistere heerschap zielen op te lepelen kan je ook je gezondheid, aanvalskracht en magie opkrikken. Leg je het loodje, dan verschijnen al de vijanden in het gebied opnieuw, waardoor het de moeite kan lonen om op je stappen terug te keren en een beetje te ‘grinden’ om Fury sneller te kunnen upgraden. Vestig al je hoop er wel niet op, want het niveau van de tegenstanders volgt het jouwe.

rv

Puzzelen

De game speelt zich niet af in een open wereld, eerder in gebieden die met elkaar verbonden zijn. Het is mogelijk te reizen tussen checkpoints, wanneer je bijvoorbeeld later in het spel vaardigheden bemachtigt waarmee je eerder in het verhaal doorgangen kan openen. De makers hebben opnieuw wat puzzels geïntegreerd in de omgeving die net genoeg uitdaging bieden om je grijze massa in beweging te krijgen maar die toch ook niet te moeilijk zijn.

rv

Zo moet je bij een enorme afgrond bijvoorbeeld twee delen van een brug tegelijk omhoog krijgen door eerst een groot web in brand steken op een specifieke plaats. Het vuur bereikt na enkele seconden een soort hendel die de ene brughelft omhoog takelt, terwijl je dan net genoeg tijd hebt om ook een andere hendel een snok te geven. Soms moet je echter ook gewoon een kleine doorgang vinden in de muur of in de grond, en daar hebben we wel eens op gevloekt. Nee, deze game neemt je echt niet bij het handje. Van Darksiders II herinneren we ons trouwens nog vervelende klimmomenten, maar daar heeft de opvolger minder last van.

rv

Mankementen

De meeste omgevingen zien er gelukkig wel beter uit dan het eerste gebied waarin je belandt, maar toch zit de game grafisch zeker niet op topniveau. Je ziet overal wel veel kleuren, maar ze spatten zelden van het scherm. Niet dat we de ongelooflijke pracht van de recente Assassin’s Creeds of God of War verwacht hadden, maar het had toch ietsje méér mogen zijn. De opbouw van de levels daarentegen voelt wel goed aan, net als de prima geluidseffecten.

Nog knap vervelend is dat Darksiders III niet helemaal vlot bolt op onze PlayStation 4, met af en toe vervelende schokken. We hadden het ook lastig met de camera waarmee je moet focussen op je vijanden, waardoor we geregeld frustrerende meppen incasseerden van tegenstanders buiten beeld. Het allervervelendste aan de game echter dat je telkens terugkeert naar een checkpoint wanneer een vijand je doodt, iets wat echt ongelooflijk frustrerend kan zijn wanneer de levensmeter van een grote tegenstander nog maar een streepje telt. Opnieuw langs al dat kleiner gespuis is dan de boodschap - of toch eerst nog maar een paar keer upgraden. Het enige voordeel is dat Darksiders III op die manier niét verslavend is, en dat we de game zelfs meermaals voortijdig afsloten uit frustratie. Eat that, Fortnite-verslaafden!

Besluit

Alles in acht genomen, mist Darksiders III dat toefje charme, dat tikje inspiratie en een aanzienlijke dosis afwerking. Misschien kan een patch nog een en ander oplappen? Want versta ons niet verkeerd: Darksiders III is wel degelijk een goede game met heel toffe elementen. De soms lastige old-schoolaanpak komt zelfs verfrissend over tussen de vele openwereldgames die je met een hoop opdrachten eigenlijk toch vooral bij het handje leiden. Toch is het spel, vooral door de moeilijkheidsgraad en het nukkige camerastandpunt, niet de klepper waar we op basis van Darksiders II hadden gehoopt.

rv



1 reactie

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.


  • sjaak vanslembrouck

    Gemerkt dat er geen enkele reactie is ? Kan te maken hebben met echte gamers die niet akkoord gaan met deze "journalist" en NIET akkoord gaan dat er slechte punten worden gegeven omdat het spel "te moeilijk" is. en dit dan ook zeggen maar natuurlijk worden deze reacties niet toegelaten want dat zou aantonen dat deze "journalist" niet echt een gamer is. toch gene die een game speelt boven de easy difficulty.