Gamereview: alles kapot in ‘My Hero One’s Justice’, een flauwe game rond populaire anime ‘My Hero Academia’

rv
Gekleurd stekelhaar, energieaanvallen en alomtegenwoordig elektrisch gitaargepiel: dit moet een vechtgame rond een Japanse manga- en animereeks zijn. En helaas zeker niet de beste.

Waar gaat My Hero One’s Justice, een game rond My Hero Academia, over? Op basis van de verhaalmodus in de game zouden we het niet echt kunnen zeggen. De locatie is een wereld waar de meeste mensen superkrachten hebben, maar verder doen de makers niet veel moeite om iets uit te leggen. Dat is ook niet écht nodig, want de zogenaamde arenabrawler draait rond gevechten in een afgesloten gebied, alleen tegen de computer of met z’n tweetjes op de zetel of online.

rv

Los door de muur

De game onderscheidt zich doordat de 3D-omgeving fragiel is: vindt de strijd bijvoorbeeld plaats in een straat, dan vliegen de gevels van de gebouwen in gruzelementen als er een aanval op knalt. Het is ook mogelijk je tegenstander los door de muur te beuken, waarna alleen zijn benen nog uit het beton spartelen. Leuke gimmick, maar een invloed op de gameplay heeft ie niet.

rv

Visueel scoort de game wel een aangename stijl, met kleurrijke en krachtige aanvallen omringd door stripachtige ‘Ka-boom’-teksten. De gevechten hebben ook een heel lage instapdrempel, zelfs zonder de extra gemakkelijke instelling om automatisch combo’s te lanceren met slechts één druk op een knop. De korte introductie zet je ook goed op weg en de aanvallen van de verschillende personages voelen allemaal anders aan. Voor fans van de anime is dat een groot pluspunt, al brengt het ook nadelen met zich mee. De balans lijkt namelijk soms zoek: met de ene vechter verloren we bijvoorbeeld keer op keer van een bepaalde tegenstander, terwijl we met een andere meteen wonnen met bijna een volle krachtmeter.

rv

Een kieken zonder kop

Aan de programmering schort wel meer, want de computergestuurde tegenstanders gedragen zich ook ronduit onnozel. Ze lopen maar wat in het rond en vuren ogenschijnlijk compleet willekeurige aanvallen af. Wanneer je zelf even de kat uit de boom kijkt, kan je soms meer dan tien à vijftien seconden staan koekeloeren zonder dat je rivaal je raakt. Dat voelt op zijn minst vreemd aan en leidt tot strategieën waarbij je bijvoorbeeld een ijsmuur kan optrekken in de wetenschap dat die tegenstander er toch als een kieken zonder kop tegenaan gaat lopen. Voldoening nihil. Tijdens de meeste partijen kan je twee helpers oproepen wanneer een metertje vol is, en ook zij schijnen vaak niet te beseffen waar de vijand staat.

rv

De tussenfilmpjes bij de extra krachtige aanvallen worden ook snel eentonig. Ze halen de vaart uit de confrontaties, net als het feit dat neergemepte tegenstanders net iets te lang blijven liggen om het momentum van je aanval aan te houden. Plezant is dan weer dat je op sommige locaties je tegenstanders uit de arena kan meppen. Dat legt toch weer een extra laagje op de gameplay, iets wat de makers veel te weinig doen.

rv

Japans

In een rode draad tussen de gevechten is zoals gezegd bijzonder weinig moeite gestoken, zowel inhoudelijk als visueel. Je moet het doen met tekst en bewegende foto’s die zogenaamde iconische momenten uit de reeks belichten. Maar ze hangen totaal niet samen, waardoor je niet bepaald aangespoord wordt om een match te winnen om te vernemen hoe het avontuur afloopt. Het is een euvel waar veel games rond animeseries mee kampen, maar My Hero One’s Justice maakt het wel érg bont. De missiemodus, waarbij confrontaties vaak extra criteria of regels hebben, brengt daar evenmin verandering in.

rv

De stemmen motiveren ook niet, want die zijn exclusief in het Japans, met Engelse ondertiteling. Leuk voor de diehards, maar die steeds terugkerende zinnetjes waarmee de personages zich voorstellen zijn dan bijvoorbeeld weer niet ondertiteld. Bovendien ontsnapt ook deze game niet aan het fenomeen waarbij tegenstanders hun leven vertellen terwijl je ze aan gort mept. Wil je weten wat ze te zeggen hebben, dan moet je ondertitels lezen tijdens het vechten, wat niet echt bevorderlijk is voor het spelplezier. Maar pas echt irritant is wat ons betreft het alomtegenwoordige elektrische gitaargejank dat niet uit te schakelen valt. Godzijdank gaat het wel stiller.

rv

De game bevat ten slotte nog een grote hoeveelheid vrij te spelen voorwerpen, zodat je de personages kan voorzien van een reeks gekke accessoires en grappige alternatieve outfits. 

rv

Conclusie:

Samengevat is My Hero One’s Justice een vechtgame van dertien-in-een-dozijn: te veel knoppenrammen, te weinig voldoening. De stripstijl geeft het wel een aangename eigen smoel, maar je moet al een heel grote fan van My Hero Academia zijn om hier lang plezier aan te beleven. De confrontaties hebben zeker hun goede kanten, maar deze game mist vooral inhoud en een meeslepend verhaal.




1 reactie

Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie
Door het plaatsten van een reactie, ga je akkoord met de gedragsregels


  • Ilias Rydlakowski

    De game is goed gemaakt zoals meeste fighting games, maar hij is zotehoren gewoon niet voor u gemaakt....