'The Last Tinker' brengt een nodig likje kleur in het gamelandschap

Mimimi Productions
Het asgrauwe decor waarin de meeste videogames zich vandaag afspelen staat in schril contrast tot de platformtoppers uit het einde van de jaren '90 en de eerste jaren van deze eeuw, toen bubblegumkleurtjes de boventoon voerden. De sympathieke 'indie'-game 'The Last Tinker: City of Colors' is een welgekomen terugkeer naar die oude, kleurrijkere traditie.

Het in Duitsland ontwikkelde 'The Last Tinker: City of Colors' heeft een heel traject afgelegd: wat begon als een studentenproject werd - een Indiegogo-crowdfundingcampagne en een financiële injectie later - verder uitgebouwd tot een volwaardige game, die sinds vorige week te koop is op downloadwinkel Steam en speelbaar is op de pc of Mac. Wat meteen zal opvallen wanneer je de game in gang trapt, is het bijzonder kleurrijke decor, dat spelers van vandaag niet meer gewend zijn in het videogame-aanbod tout court, laat staan in de 'indie'-scene, waar grauwheid min of meer synoniem staat voor artistiek cachet. Het is alsof Koru, het aapachtige hoofdpersonage in deze game, door een grote virtuele snoepwinkel loopt.

Mimimi Productions

Maar 'The Last Tinker: City of Colors' is meer dan een gewone 3D-platformer met mooie basiskleurtjes: het thema 'kleur' speelt ook een belangrijke rol in de gameplay. Je moet namelijk drie verzuurde gemeenschappen van inwoners in het fantasieland dat je doorkruist, en die verdeeld zijn tussen drie kleuren, weer bij elkaar zien te krijgen door hen zo ver te krijgen om samen een plotse externe bedreiging (een mysterieuze mist die een soort Thinner in het decor gooit) aan te pakken. Ook de (geweldloze) combat in 'The Last Tinker: City of Colors' hangt min of meer vast aan dat stramien: je basisaanval, rood, kun je aanvullen met een groene aanval (die tegenstanders bang maakt) en een blauwe (die maakt hen droevig).

ONZE SCORE

PC
  • Geluid
  • Graphics
  • Gameplay
  • Levensduur
  • Totaal
Mimimi Productions

Het thema van de game, dat gekristalliseerd wordt in de gameplay, levert ook tactische voordelen op: sommige tegenstanders zijn kwetsbaarder voor een bepaald soort aanval, en er vallen ook een paar logische puzzels op te lossen met die kleurtjes. Maar het neemt niet weg dat 'The Last Tinker: City of Colors' een hemeltergend conventionele en repetitieve game is. Eens je weg bent met de kleurtjesgameplay, wordt dezelfde gimmick gewoon opnieuw en opnieuw geserveerd; de gameplaymechanieken zijn vrij snel duidelijk, en daar moet je het verder mee doen. Of dat lukt, hangt eigenlijk af van hoeveel sympathie de gehele 'vibe' van de game bij je heeft losgepeuterd: dat zou op zich geen probleem mogen zijn, maar als excuus voor gameplay zonder noemenswaardige uitdaging is het ook weer te magertjes.