Dit zijn de mensen achter de werkloosheidsstatistieken: "Ik, een profiteur? Echt niet!"

Illustratiebeeld
ANP XTRA Illustratiebeeld
Een Syrische ingenieur die eerst en vooral vlot Nederlands moest leren spreken. Een jonge mama die worstelt om haar ambities te kunnen combineren met de zorg voor haar gezin. En een ervaren maatschappelijk werkster die door een ongelukkige samenloop van omstandigheden haar baan verloor. Drie ervaringsdeskundigen getuigen hoe zij in de werkloosheidsstatistieken belandden en daarmee omgaan.

Sam Abboud (28): "Als vluchteling moet je je dubbel zo hard bewijzen"

Sam Abboud kwam in juli 2016 in België terecht. "Zodra ik aan de universiteit van Aleppo mijn master in Automation & Control Engineering had behaald, zijn mijn vrouw en ik het land uitgevlucht. Na een tussenstop in Turkije reisden we door naar West-Europa. Eenmaal in België bleek het niet zo evident om mijn diploma te laten homologeren. Maar na negen maanden is het mij gelukt."
Intussen had Sam niet bepaald stilgezeten. Hij volgde intensief lessen Nederlands: "Ik had snel door dat een succesvolle integratie - privé en professioneel - maar mogelijk was als ik de taal beheerste. Bij de VDAB kwam ik in contact met @level2work, een project dat hoogopgeleide nieuwkomers mee op weg probeert te helpen. Ik leerde er hoe de arbeidsmarkt ineenzit en hoe ik mijn kansen het best kon verdedigen. Toen ik aangaf dat er nog wat lacunes zaten in mijn kennis van PLC programming, mocht ik bovendien een bijscholing volgen."

Sam Abboud
Tom Verbruggen Sam Abboud

Als je zegt dat je een vluchteling bent, word je vaak eerst wat wantrouwig bekeken

Sam Abboud

Toen Sam effectief begon te solliciteren, bleek het vooral moeilijk om kandidaat-werkgevers te overtuigen dat hij over de vereiste kennis beschikte. "Ik heb daardoor een aantal jobs gemist, maar ik heb daar echt wel alle begrip voor. Het is normaal dat de mensen hier zich vragen stellen over het onderwijsniveau in Syrië. Ook al hield dat in dat ik extra hard moest bewijzen dat ik erg gemotiveerd was om een baan te vinden die nauw aansloot bij mijn opleiding."

Vertrouwen winnen

Sinds september is Sam automation engineer bij het IT-bedrijf ESAS. Hij is verantwoordelijk voor een project bij ArcelorMittal dat een vol jaar zal duren: "Mijn opdrachtgevers geven aan dat ze heel tevreden zijn over mij. Het is natuurlijk fijn om dat te horen. Als je zegt dat je een vluchteling bent, word je vaak eerst wat wantrouwig bekeken. Maar zodra de mensen inzien dat ik me in België thuisvoel en het mij menens is om samen met mijn gezin een actieve rol te spelen in de maatschappij, draaien ze doorgaans wel bij."

Lees ook: Kan je wel wat hulp gebruiken bij het solliciteren? Download onze gratis sollicitatiegids

Marleen* (50) stuurde 60 sollicitatiebrieven: "Mijn anciënniteit werkt tegen mij"

Marleen heeft 23 jaar ervaring als maatschappelijk assistente. In september 2016 werd haar arbeidscontract bij een sociale organisatie stopgezet. "Ik ondersteunde een 40-tal cliënten uit vaak erg kwetsbare gezinnen. Ik heb mijn job altijd heel graag gedaan, maar door veranderingen in de zorgwetgeving verdween de kwalitatieve aandacht voor de concrete noden van de mensen almaar meer naar de achtergrond. Daarnaast speelde mijn gezondheid mij parten: ik kreeg steeds vaker opstoten van fibromyalgie met reumafactoren."

Gewoonweg te duur

Marleen bleef niet bij de pakken zitten: ze volgde outplacement en verstuurde het voorbije anderhalve jaar zeker 60 sollicitatiebrieven. "Ik bereid me altijd heel goed voor: ik reageer alleen op jobaanbiedingen waarbij ik me sterk in het gevraagde profiel herken. Ik mag dan ook vaak op gesprek komen en in veel gevallen haal ik vlot de tweede ronde. Maar na zo'n assessment of rollenspel krijg ik steevast te horen dat ik ondanks mijn vele goede ideeën en aanstekelijke motivatie niet in aanmerking kom. Door mijn hoge anciënniteit ben ik gewoon te duur. Soms wordt me zelfs vlakaf gezegd dat ik meteen mag beginnen als ik akkoord ga met een schoolverlatersloon."

Elke nieuwe afwijzing is een knauw voor mijn zelfvertrouwen en weerbaarheid

Marleen

"Het is toch ver gekomen dat werknemers tegenwoordig afgestraft worden omdat ze te veel ervaring hebben. Het werkt enorm ontmoedigend om telkens weer met je hoofd tegen de muur te lopen. Elke nieuwe teleurstelling is een knauw voor mijn zelfvertrouwen en weerbaarheid. En toch blijf ik er rotsvast van overtuigd dat ik nog iets voor onze maatschappij kan betekenen. Ik mik nu in de eerste plaats op een halftijdse betrekking in de socio-creatieve sfeer, waarin ik mijn passie voor authenticiteit en mensgerichtheid kwijt kan. Ik overweeg zelfs om eerst een tijdje als vrijwilliger te werken. Zo kan ik rustig groeien in de job en kan de werkgever intussen zien wat ik in mijn mars heb." 

*Familienaam bekend bij de redactie

Anneleen De Leyn (40): "Moeilijk te combineren met gezin"

Anneleen De Leyn ondervond dat zelfs met drie diploma's het pad naar een duurzame job niet altijd met rozen bezaaid is: "Mijn langste werkervaring was vier jaar als videojournalist bij een regionaal tv-station. Heel interessant, maar ik moest die job opgeven toen ik mama werd. Ik kon namelijk nooit voor 18 uur stoppen. En vind maar eens een opvangplek die zo laat openblijft! Mijn vriend werkt in Brussel en is sowieso zelden voor 20 uur thuis. " 
En dus zette Anneleen noodgedwongen een stap terug. Al had ze niet verwacht dat ze zo moeilijk een even uitdagende baan zou vinden. "Ik heb onder meer wat interims in het onderwijs gedaan maar ik voelde dat mijn hart bij de media lag. Na de geboorte van mijn tweede zoon besloot ik het in de eerste plaats als freelance journaliste te proberen en er daarnaast geregeld nog een deeltijdse job bij te nemen. Sinds midden maart werk ik, naast mijn freelance-opdrachten, twee dagen en één avond per week op de administratie van een school. Ik hoop er ook volgend schooljaar te kunnen blijven." 

Anneleen De Leyn
Tom Verbruggen Anneleen De Leyn

Ik werd zomaar bestempeld als iemand die van het systeem wou profiteren. Dat kwam hard aan

Anneleen De Leyn

Anneleen kwam in haar periodes zonder vast werk regelmatig in contact met de VDAB, maar haar ervaringen daar waren niet onverdeeld positief: "Midden in de zomervakantie werd ik uitgenodigd voor een gesprek. Toen ik liet weten dat ik die dag geen opvang voor mijn kinderen had, werd me maar heel schoorvoetend uitstel toegestaan. Wie een uitkering krijgt, heeft blijkbaar geen recht op een beetje flexibiliteit. Nochtans hebben veel werkzoekenden ook nog wel enkele andere rollen te vervullen. Die van moeder, manager van een gezin en partner bijvoorbeeld. Een beetje meer begrip zou toch wel mogen."

Een profiteur?

"Enkele maanden later belde ik een afspraak af omdat het hevig sneeuwde en ik me grieperig voelde. Ik kreeg te horen dat ze zouden bekijken of dat als overmacht kon worden beschouwd. Want ik was er 'al eens eerder vanonder gemuisd'. Dat kwam toch wel hard aan. Ik werd zomaar bestempeld als iemand die van het systeem probeerde te profiteren. Ik ben nochtans altijd actief naar werk blijven zoeken. En als ik een job vond, was dat steevast op eigen kracht. Ik betreur dan ook dat de VDAB in haar communicatie zo weinig respect en zoveel wantrouwen uitstraalt. Ik vind dat we van een Vlaamse overheidsinstelling toch beter mogen verwachten."

Lees ook:

185.000 nieuwe banen … En toch blijven we op werkvlak het kneusje van Europa

1 op 3 langdurig werklozen krijgt psychologische klachten

‘Jobs, jobs, jobs’ geen wondermiddel tegen langdurige werkloosheid

Bronvacature.com.




20 reacties

Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie
Door het plaatsten van een reactie, ga je akkoord met de gedragsregels


  • Patrick Kelchtermans

    slotsom: de tijd waarin je zowiezo aan een baan geraakte, je je ook zonder diploma kon opwerken en waar je inzet automatisch werd geapprecieerd, is voorbij. Investeren in mensen is er niet meer bij, je wordt behandeld als een ding en eens de 50 gepasseerd, word je gemeden als een leproos. Heb maar net een kind op kot, huis nog niet afbetaald en dan weer moeten gaan werken voor 1300 euro. De patrons zelf denken er nog niet aan natuurlijk, die willen alleen maar meer.

  • David Piot

    Er zijn er hier echt nog bij die dromen. Werkgevers nemen geen mensen aan waarvan ze vermoeden (op basis van hun werkverleden) dat ze rustig verder gaan solliciteren eens ze aangeworven zijn. Bedrijven zijn geen sociale instellingen. Waarom denk je dat de HR een interview afneemt, om te kijken wat uw werkelijke agenda is. Gaan werken en rustig verder uitzien naar een ander jobke is een no go scenario.

  • David Piot

    Er zijn er hier echt nog bij die dromen. Werkgevers nemen geen mensen aan waarvan ze vermoeden (op basis van hun werkverleden) dat ze rustig verder gaan solliciteren eens ze aangeworven zijn. Bedrijven zijn geen sociale instellingen. Waarom denk je dat de HR een interview afneemt, om te kijken wat uw werkelijke agenda is. Gaan werken en rustig verder uitzien naar een ander jobke is een no go scenario.

  • Arifiene De Laet

    Slik je trots in en neem een job aan met startersloon en blijf gewoon verder soliciteren. Je bent aan het werk en dat zal je eventuele nieuwe werkgever ook wel apprecieren.

  • David Piot

    @Nils De Vriendt vanaf 45 jaar vallen ze naast de bus.