Exclusief voor abonnees

Onze opinie. De ontslagen bij Brussels Airlines zijn erg, maar voor elke verloren job op Zaventem sneuvelen er elders honderd andere zónder riante staatssteun

Brussels Airlines
Photo News Brussels Airlines
Kappers en barbiers gaan pas volgende week weer open, maar het personeel van Brussels Airlines is gisteren al geschoren. Bij de luchtvaartmaatschappij die velen nog altijd de onze noemen, maar die gewoon een Duits bedrijf is, dreigen duizend banen te sneuvelen. De sociale partners hopen te landen op vierhonderd naakte ontslagen. Het klinkt koeler dan bedoeld, maar als de schade daartoe beperkt kan blijven, dan mag Brussels Airlines niet klagen.

De hele sector ligt op zijn gat, nog voor maanden, zo niet twee, drie jaar voor hij terugkeert op zijn oude niveau. Dan is dergelijk banenverlies geen bloedbad. Andere sectoren zullen zich sneller herstellen dan de luchtvaart, maar het aantal ontslagen zal er proportioneel veel hoger oplopen. Omdat de buffer er kleiner is. En omdat de Belgische overheid van oudsher een zwak heeft voor onze vliegende ambassadeurs, toen Sabena, nu Brussels Airlines. Zelfs voor andermans kroonjuwelen tasten wij diep in de zak van de belastingbetaler. Onze regering legt 300 miljoen op tafel. Onder voorwaarden weliswaar, maar toch: 300 miljoen. Dure jobs zijn dat. 

Is Brussels Airlines die riante staatssteun waard? Biedt het bedrijf als Belgisch merk bij uitstek en als wereldwijd uithangbord een economische meerwaarde die al die inspanningen rechtvaardigt? Of ligt die meerwaarde toch vooral op het emotionele vlak? Het is van alles wat. Laat Brussels Airlines doodbloeden en de halve luchthaven zakt in elkaar. Zeker in jobs gemeten zou de nevenschade groter zijn dan de schade van een opgedoekte luchtvaartmaatschappij zelf. Ja, Brussels Airlines is vandaag een verlieslatende dochter van een winstgevend moederbedrijf, Lufthansa. Maar het brengt wel de hele wereld naar Brussel en vandaaruit weer naar alle uithoeken van de wereld, van New York tot Kinshasa. Het is het symbool van Brussel als Europees knooppunt, als een internationale bijenkorf die in de liga van Washington, Peking en Moskou speelt. Het is gevaarlijk om dat als verworven te beschouwen. Voor je ’t weet verschuift het kloppende hart van Europa naar Wenen, waar het geografisch thuishoort. Brussels Airlines lichtzinnig opgeven zou dus dom zijn. Zelfs al hangen we af van een Duitse broodheer. En ook voor de luchtvaart geldt wat Gary Lineker over het voetbal zei: ‘Op het eind winnen de Duitsers.’

Hoe de Belgische regering alle zeilen bijzet om Brussels Airlines te redden, dat moet andere noodlijdende bedrijven in dit land een beetje bitter stemmen. Zij moeten het vandaag doen met een doekje voor het bloeden

Jan Segers

Sabena was voor wie er ooit werkte meer dan een uniform. Het was hun trots. Een manier van leven. Dat geldt in iets mindere mate — maar toch — ook voor Brussels Airlines. Rond Belgische luchtvaartmaatschappijen, de ene verkocht aan de Zwitsers, de andere aan de Duitsers, hangt ook altijd het dure parfum van de haute finance à la Davignon, nooit te beroerd om het land te dienen door zijn kroonjuwelen te verpatsen aan de hoogste bieder. Krijgt ook Brussels Airlines straks meer van u en mij dan het nuchter bekeken verdient? Wellicht. En zonder harde garanties op langere termijn. Want niemand kan die vandaag bieden. Zelfs de Duitsers niet.

Hoe de Belgische regering alle zeilen bijzet om Brussels Airlines te redden, dat moet andere noodlijdende bedrijven in dit land een beetje bitter stemmen. Zij moeten het vandaag doen met een doekje voor het bloeden. Voor elke job die bij Brussels Airlines sneuvelt, verdwijnen er elders honderd andere. Druppelsgewijs. Anoniem. Zonder ministers die hun medeleven betuigen. Dat is hard. Een zachte landing wensen we al die mensen en bedrijven toe. En daarna snel weer opstijgen, in het ongeschonden geloof dat the sky the limit is. 

Jan Segers

Lees ook:

“Je kan jezelf niet blijven heruitvinden. Ooit houdt het op”: hoe Brussels Airlines keer op keer van koers veranderde (+)

Onze opinie. “Wie gisteren ging shoppen, moest zich daar ei zo na voor verantwoorden. Alsof zij - ‘ongeduldigen, egoïsten, koopverslaafden’ - in hun kot hadden moeten blijven. Leve de wachtrij!” (+)

Onze opinie. Met mondjesmaat bezoek in woonzorgcentra: mag het iets meer zijn? (+)




43 reacties

Alle reacties zijn welkom zolang ze voldoen aan de do's en don'ts die je hier kan terugvinden: gedragsregels. Elke dag ontvangen wij duizenden reacties, het kan enkele uren duren voor jouw reactie wordt geplaatst. Wordt jouw reactie afgekeurd dan werd er geoordeeld dat deze onze gedragsregels schendt.


  • victor vandesande

    Niet vergeten dat van het voortbestaan van Brussels Airlines ook nog duizenden andere jobs van afhangen : bagageafhandelaars , cateraars, technici , noem maar op....dus de staatssteun helpt zeker de vliegmaatschappij maar ook talloze grote en kleine andere bedrijven.

  • johny vanderlinden

    Hoeveel grote bedrijven, nationaal en internationaal krijgen geen steun via allerlei trukken en omwegen, dat is normaal, kunnen we niet eens kijken wie er in de beheerraad zit van van BA en wat zijn/haar prestaties zijn en de wedde.

  • Willy Devroey

    Maar de journalist vergeet dat een verdwijnen van BA veel meer meesleurt dan alleen henzelf. Brussels Airport verliest 50 à 60ù van zijn omzet. Belgocontrol verliest tot 100 miljoen per maand omdat BA niet vliegt. Plus alle indirecte jobs lijkt me dat er in totaal 80 à 100.000 jobs verdwijnen. Het gaat dus niet alleen om BA te redden maar heel de achterban.

  • Fred Belmans

    Jobs zijn zeker belangrijk maar je kunt toch niet van de Belgische staat (wij allen dus) verwachten dat geld blijft gepompt worden in verlieslatende bedrijven waar ze nu dan ook weer in het bestuur willen zitten via aandelen. Politiek en zakelijk inzicht zijn in het verleden niet goed uitgedraaid. Laat ons vooral niet vergeten dat één job altijd voor iemand belangrijk is, het is niet het aantal dat telt.

  • Patrick Rasschaert

    Gil Groenewijn je bent voorstander om hen te blijven steunen als grootste werkgever. Het is wel de belastingbetaler die de steun ophoest en de leiding die de winsten in hun zakken plooien. Vind je dit dan rechtvaardig?