‘Windjammers 2’ is misschien wel meer retroplezier dan je aankunt

‘Windjammers 2' is, in essentie, een sjoelbak. Een game waarin twee spelers (of één plus een AI-gedreven tegenstander) een frisbeeduel tegen elkaar uitvechten in 2D-bovenaanzicht, maar de kern van de game leunt het dichtste aan bij airhockey of, met een beetje goeie wil, videogamevoorouder ‘Pong’: wie de schijf in de gleuf achter de tegenstander keilt, ziet zijn score omhoog gaan.

De eerste ‘Windjammers’ is achtentwintig jaar oud. De game verscheen in 1994 op lunaparkkastjes van de toenmalige speelhallencoryfee Data East, ook bekend van megaklassiekers als ‘Burger Time’ (1982) en ‘Kung Fu Master’ (1984). ‘Windjammers’ verscheen in de absolute staart van de gouden tijden der speelhallengames, maar was wel nog – vooral in Japan dan – een commerciële klepper voor zijn tijd. Niet voor de originaliteit van zijn spelconcept, wel voor het feit dat een match op ieder moment, voor beide spelers, nog alle richtingen kon uitgaan. Daar zat het venijnige scoresysteem van de game voor iets tussen: door de schijf op te juiste plaats binnen te gooien, een eventuele power move te gebruiken of welbepaalde keuzes qua speler of decor te verzilveren in je tactiek, kon je een smadelijke nederlaag altijd nog afwenden.

Dat klonk DotEmu, een videogamebedrijf dat groot werd met het terugbrengen van klassiekers als ‘Another World’ en ‘Wonder Boy: The Dragon’s Trap’, als muziek in de oren: zo’n game terugbrengen naar een modern gamerpubliek, dat wel tuk is op dat soort systemische aardigheidjes, is gewoon de corebusiness voor de Parijse studio. En dus schoof het ‘Windjammers 2' naar voren als een van zijn ambitieuze ‘retrosequels’, na het eerdere beat ‘em up-succes ‘Streets of Rage 4'.

‘Windjammers’ was natuurlijk minder een publiekslieveling dan de originele ‘Streets of Rage’-games, maar zelfs voor wie het origineel nooit heeft gespeeld (zoals ondergetekende) voelt ‘Windjammers 2' als een volstrekt patente game aan. De graphics kregen min of meer hetzelfde soort behandeling als die van ‘Streets of Rage 4': het soort personages en decors die je in een lunaparkgame van dertig jaar geleden zou verwachten, maar wel behandeld met vormelementen uit de Franse strip- en animatiesector, zoals dikke klare contouren en zwaar aangezette overwinnings- of verliesanimaties. De toon van alles wat je ziet is enorm tongue in cheek, met onder meer prettig gestoorde toeschouwers die voor een paar schaterlachjes zullen zorgen.

Het blijft natuurlijk een retrogame: de besturing en animatie voelen beslist statisch aan voor een videogame die uitkomt in 2022. ‘Streets of Rage 4' had nog het voordeel van zijn grote personages, die breed in beeld kwamen en daardoor niet al te dynamisch hoefden te bewegen, maar binnen de beeldverhoudingen van ‘Windjammers 2' voelen de kleinere personages behoorlijk stroef in de vingers. Dat wordt echter goedgemaakt door een element dat het interne ontwikkelteam bij DotEmu met veel oog voor detail heeft overgeheveld naar de nieuwe game: dat puntensysteem.

Je krijgt een uitgebreid rooster van personages en speelarena’s te kiezen, en de verschillen daartussen zijn veel meer dan cosmetisch: bepaalde personages lepelen sneller punten binnen, maar zijn bijvoorbeeld veel trager in het vangen of terugkaatsen van de schijf.

Opnieuw hebben de makers ervoor gezorgd dat het voordeel in de match op ieder moment nog in de compleet tegenovergestelde richting kan gaan. Dat is een principe dat zowel in 1994 als in 2022 werkt.