Eerder deze maand verschenen al Back 4 Blood en het derde deel in de Dark Pictures Anthology, en nu vult Carrion het rijtje verder aan. Vorig jaar verscheen deze monstersimulator op de Switch en Xbox, nu is het de beurt aan de PlayStation-bezitters om in de huid van de hoofdrolspeler te glibberen.

De meeste horrorgames plaatsen je in de schoenen van een quasi hulpeloze protagonist die in een nachtmerriescenario terechtkomt en met de moed der wanhoop probeert te ontsnappen. Carrion draait de rollen echter om: in een louche onderzoekslabo breekt plots een vlezige massa tentakels en tanden los en verslindt prompt de ongelukkige wetenschappers die er tests op aan het uitvoeren waren. En voor een keertje is het niet de bedoeling om dat monster tegen te houden, maar net om je als het buitenaardse gedrocht een weg uit de ondergrondse basis te kruipen, slingeren en vreten. Een omgekeerd horrorspel, dus als het ware.

De opzet van Carrion is die van een typische Metroidvania: je begint als een kleine homp tanden en ogen, en geleidelijk aan speel je meer en meer upgrades vrij waardoor je gebieden kan bereiken die daarvoor niet toegankelijk waren. Het is dan ook cool om je monster gaandeweg te zien evolueren van een behoorlijk kwetsbaar organisme naar een bijna schermvullende pulserende dreiging. Naast nieuwe vaardigheden, vind je op bepaalde plaatsen in het spel ook items die een flashback in gang zetten waardoor je mondjesmaat meer te weten komt over de oorsprong van het monster. De makers hebben dit fijn aangepakt door deze flashbacks niet gewoon uit cutscenes te laten bestaan. Plots bestuur je immers een van de wetenschappers die het wezen ontdekt hebben waardoor deze korte missies je veel meer betrekken bij het verhaal van het spel.

Grafisch is Carrion misschien niet het meest originele spel met de typische retro pixelartstijl die nog steeds in trek is bij indiegames, maar het spaarzame gebruik van kleur en licht en de vele kleine details zorgen ervoor dat de spelwereld behoorlijk claustrofobisch en beklemmend overkomt, wat uiteraard exact de sfeer is die dit soort van spel moet hebben. 

Die sfeer wordt nog versterkt door het uitstekende geluid. Het monster glibbert en sist als de beste, de kreten van je slachtoffers gaan door merg en been, en de muziek is dreigend en dreunend. De esthetische kant zit dus wel snor, maar op gameplaygebied laat Carrion helaas een paar steekjes vallen die ervoor zorgen dat het nét geen topspel is geworden.

Zo is de wereld misschien wel indrukwekkend, maar het is ook vaak een beetje op goed geluk rondzwerven tot je per ongeluk belandt waar je moet zijn om verder te kunnen. Er is namelijk geen kaart voorhanden zoals in de meeste andere games in dit genre wel het geval is. In de plaats daarvan, beschik je over een soort van echolocatie waarmee je vaagweg de richting die je zou moeten uitgaan kan bepalen, maar zonder een overzicht van waar je al geweest bent, is dat maar een lapmiddel dat bovendien niet altijd even goed werkt. 

Ook de besturing is niet altijd even precies, wat ergens wel te verwachten valt van een vormeloze blob natuurlijk. Maar af en toe zorgen de controls jammer genoeg voor perfect vermijdbare game-overschermen omdat je door de chaos niet exact genoeg kan mikken en voor de zoveelste keer niet die ene vijand maar wel het meubilair vlak naast hem opslokt.

Voor wie het deze Halloween eens langs de andere kant wil aanpakken, is Carrion de ideale game. Op enkele kleine gameplay-frustraties na, serveert Phobia Game Studio met hun debuut een kort maar bloederig spektakel dat je eindelijk eens de kans geeft om zelf de slechterik te spelen. Bovendien hebben ze al gehint naar een vervolg en als ze erin slagen om de besturing daar te optimaliseren en alles wat overzichtelijker te maken, hebben ze gegarandeerd een topper te pakken.