‘Gravitar: Recharged’ herdefinieert de term ‘moeilijk’

Ook adepten van de krankzinnig moeilijke ‘Soulsborne’-games weten niet écht wat moeilijke videogames zijn. Goed, je gaat er vaak in dood, maar er zitten wel nog onderliggende systemen in waarmee je je krachten kunt verbeteren en je dus beetje bij beetje wat minder wordt gepijnigd. Veertig jaar geleden, toen games als ‘Gravitar’ verschenen op de Atari 2600-gameconsole, hadden gamers minder geluk: àlles hing af van het verscherpen van hun vaardigheid in het spel. Er waren wel al games met van die rollenspelsystemen die nu achter games als ‘Dark Souls’ of ‘Elden Ring’ schuilen, maar daar liepen gamers nog niet wild van: ze zaten alleen in obscure titels als ‘Ultima’, die ergens in de marge van het videogamerek hingen. In actiegames, zoals ‘Gravitar’ dus, stond of viel alles alleen maar met je oog-hand-breincoördinatie. Het was een ander, ouder, puurder soort moeilijk. En dat hele idee zit nu ook in de visueel flink gemoderniseerde remake van de game.

.

Het krachtige aan ‘Gravitar: Recharged’, die volgt op al eerder verschenen ‘Recharged’-versies van titels als ‘Missile Command’, ‘Centipede’, ‘Asteroids’ en ‘Black Widow’, is dat hij net als die ‘herladen’ classics de vlijmscherpe moeilijkheidsgraad van zijn origineel heeft behouden. Al is het opzet van de game – òòk al in lijn met die Atari-klassiekers – donders eenvoudig: je bestuurt een tollend ruimtetuig doorheen de ruimte en, eens je een sterrenstelsel bent binnengetuimeld, het uitspansel van een planeet, en schiet daar in essentie op alles wat beweegt.

Maar je kunt quasi geen weerstand van de vijandelijke tuigen (vooral vliegende schotels) en het luchtafweergeschut incasseren, waardoor de ‘Game Over’ altijd schrikbarend dichtbij is. Zeker wanneer je je aan de specifieke missies (type “Tik drie sterk verdedigde bakens aan”) waagt. Het is een combinatie van eenvoud en uitdaging die van ‘Gravitar: Recharged’ een schijnbaar vers opgegraven reliek uit vervlogen tijden maakt, met het soort op onversneden stick jockey-behendigheid steunende gameplay dat gamers vandaag niet meer kennen.

‘Gravitar’ was in zijn tijd al moeilijker dan andere contemporaine videogames, maar toch lag de moeilijkheidsgraad van de gemiddelde game hoger dan vandaag. Dat komt omdat de meeste titels toen – zoals dus ‘Gravitar’ – oorspronkelijk op een speelhallenkastje verschenen, en als die lunaparkgames te makkelijk waren konden spelers te lang teren op hetzelfde ingeworpen muntstuk. Maar tot zover het geschiedenislesje: wat we òòk moeten vertellen is dat ook bij ‘Gravitar: Recharged’ oefening gewoon kunst baart. Het halve werk wat dat betreft is het doorkrijgen van de fysicawetten van het spel.

‘Gravitar: Recharged’ is wat men vroeger een rotate-and-thrust-game noemde: je tollende tuigje is de speelbal van de zwaartekracht, maar door voorzichtig gas te geven hou je het of meer stabiel. Gaandeweg leer je zo ook aan te leggen voor een perfecte voltreffer op je vijanden. We gaan er niet over liegen: het blijft tandenknarsen. Maar na een uur of twee krijg je toch het gevoel dat je érgens komt. En de eenvoudige maar doeltreffende visuele upgrade houdt het ook allemaal een beetje prettig om te kijken.