GAMEREVIEW. ‘Syberia: The World Before’ is een sprankelende ‘clockpunk’-fantasie

Het afgelopen anderhalve jaar hebben we niets minder meegemaakt dan de terugkeer van de adventuregame, een wat rustiger spellengenre dat veertig jaar geleden immens populair was maar sinds de late jaren 90 wat op apegapen heeft gelegen. Tot nu dus. Bij het rijtje recente adventure-remontes, waaronder we onder meer toppers als ‘Road 96’, ‘Encodya’, ‘Last Stop’ en ’12 Minutes’ aantroffen, schuift nu ook ‘Syberia: The World Before’ aan, een vierde aflevering in de reeks die het genre tijdens die tweeëneenhalve decennia stilte nog min of meer onder de aandacht bleef houden.

De serie was een creatie van Benoît Sokal, de in België geboren maar in Frankrijk residentie houdende striptekenaar achter reeksen als Inspecteur Canardo, die in 2021 overleed. Zo’n auteurscreatie laten verderzetten door een nieuw team is altijd een gok, maar in het geval van ‘Syberia: The World Before’ is het eentje die goed heeft uitgepakt: niet alleen is het de beste game uit de al sinds 2002 lopende serie, het is ook een glorieuze instantklassieker in het teruggekeerde genre.

‘Syberia: The World Before’ verlaat – op een vroege sequentie in een strafkamp na - de Russische steppen voor Vaghen, een fictieve stad waarvoor duidelijk Beierse of Oostenrijkse steden uit de negentiende eeuw model hebben gestaan. Of misschien de Tsjechische hoofdstad Praag, wiens uit een complexe raderwerk bestaande astronomische klok Orloj een hommage krijgt tijdens een muzikale sequentie in het begin van de game. In ieder geval speelt ook deze ‘Syberia’ zich weer in een alternatieve wereld af, met een alternatieve geschiedenis, alternatieve kunst en alternatieve technologie. In het universum van ‘Syberia’ bestaan er bijvoorbeeld al robots sinds de jaren 30 van vorige eeuw, maar werden die gemaakt met zeer complexe raderwerken. Dat brengt de game in het zogeheten ‘clockpunk’-genre, met mechanische technologie die zich veel sneller heeft ontwikkeld dan in ‘onze’ wereld.

Gek, want in het jaar 2004 van deze parallelle wereld heeft transistortechnologie zich dan weer trager ontvouwd: er zijn wel computers en een internet, maar waar die pc’s bij ‘ons’ tegen dat jaar al over flatscreens beschikten lijkt hun monitor in de wereld van ’Syberia’ nog op een tv uit onze jaren 50.

Qua aanzicht en geleding lijkt Vaghen ook nooit écht de negentiende eeuw te zijn ontgroeid, met bijvoorbeeld veel koper in de bouwsels. Wat een prachtig decor oplevert waarin twee verhalen in evenveel verschillende tijdperken door elkaar lopen: in 2004 zien we Kate Walker, het wat tuttige hoofdpersonage met de doldrieste tred uit de drie voorgaande ‘Syberia’-games, op zoek gaan naar de lotgevallen van ene Dana Roze, die in 1937 hier leefde als lid van een door de stoottroepen van de Bruine Schaduw (ongetwijfeld vat je de vergelijking al) opgejaagde bevolkingsgroep.

Hoe dat verder gaat vertel ik je vanzelfsprekend niet, maar de verstrengeling tussen de twee wordt inniger en inniger, en na enkele uren spelen kun je met één klik switchen tussen de twee tijdperken. Natuurlijk wordt dat switchen vanaf dat punt ook handig ingezet voor het oplossen van logische puzzels.

Over die laatste gesproken: dat zijn allerminst de breinbrekers die je in moderne adventureklassiekers als ‘Thimbleweed Park’ zult aantreffen. Het blijft beperkt tot puzzelsequenties die lijken op een spelletje Memory, of het zoeken naar cijfercombinaties in documenten. Het is overduidelijk dat de gameplay in ‘Syberia: The World Before’ ondergeschikt is aan het verhaal dat de makers willen vertellen. Dat ontvouwt zich met de behaaglijke naïviteit van een heel oude Hollywoodfilm, met misschien nét iets te veel melodrama in de dialogen. Maar de knapperige graphics en de soms briljante details in de wereld die de makers voor je hebben geschapen houden je makkelijk in het spel.