GAMEREVIEW. ‘Infernax’ komt maar nét genoeg los van NES-klassiekers die hij eert

Vermoeid en terneergeslagen door de gruwelen van de Kruistochten keert Alcedor, de jonge hertog van het fantasierijkje Upel, terug naar huis. Waar nu echter een kwaad huist dat de schabouwelijkheden in het Heilige Land op een stormachtig achtbaanritje in Plopsaland doet lijken, dus tijd voor een warm badje is er niet. De nieuwe game van Berzerk Studio, makers van het uitmuntende ‘Blazing Chrome’ (2019), heeft een verhaal en setting die niet veel verder reiken dan de klassieke games (we denken vooral aan ‘Castlevania’) waarop hij een hommage probeert te zijn. Ook de actie – op plateaus springen en hakken op vijanden die van links en rechts komen – blijft bij de klassiekers. Maar op veel andere vlakken geeft ‘Infernax’ zijn inspiratiebronnen flink het nakijken.

Het is, om te beginnen, een complexer avontuur dan de talloze platform-actiegames voor de Nintendo NES-console die de game liefdevol probeert te remixen: de omgevingen bestaan niet alleen uit tegenstanders die moeten worden neergemaaid met je slagwapen, maar er duiken personages op (veelal dorpelingen in je leengoed) die je voor uitdagingen en queesten stellen. De kaart is ook een pak complexer dan wat spelers met wat kilometers op de teller zich zullen herinneren uit hun NES-tijden. En er zit een vrij diepgaand – maar niet te dwingend – upgradesysteem in voor je uitrusting en de eventuele magie die je gebruikt tegen al die gedrochten die je land plagen.

De pixelgraphics van ‘Infernax’ katapulteren je meteen naar dat late Pleistoceen van dit medium dat de gamemakers proberen terug te brengen, maar ze zijn visueel niet zo overtuigend als die van de betere andere pixelgraphic-games. En zeker de animaties laten te wensen over: tegenover de flukse vechtanimaties uit soortgelijke games, zoals ‘The Messenger’, ‘Celeste’, ‘Katana Zero' en ‘Dead Cells’, staan vrij houterige aanvallen die de impact van die pixelgraphic-klassiekers missen. Maar qua sfeer kan 'Infernax’ zich wél meten met de betere uit het zonet aangehaalde rijtje: de gespietste ongelukkigen in de decors, de violetkleurige kots die verslagen ‘bosses’ over je uitstorten en het veelvuldige kliederende bloed verlenen de game een visueel cachet dat je opzweept om – ondanks de steile moeilijkheidsgraad – toch door te blijven gaan.