‘Final Fantasy XVI’-maker Naoki Yoshida: “We beginnen iedere game vanaf een wit blad”

Zes jaar geleden verraste ‘Final Fantasy XV’ met een fantasywereld die gebaseerd was op de mythes van het leven op Amerikaanse wegen: er moesten evengoed klassieke fantasymonsters worden verslagen, maar qua sfeer haalde de game zijn mosterd bij roadmovies als ‘Easy Rider’, ‘Coupe De Ville’ en ‘Thelma & Louise’. Aflevering zestien van de inmiddels al 35 jaar oude videogamereeks, die wellicht volgend jaar verschijnt, zal het visueel over een heel andere boeg gooien: ze keert terug naar de bron van de ‘Final Fantasy’-reeks, met een klassieke, op middeleeuwse fantasy gestoelde wereld. “Iedere genummerde aflevering van de ‘Final Fantasy’-reeks bouwen we op nieuwe personages, een nieuwe wereld, en een nieuw vechtsysteem”, zegt producer Naoki Yoshida in een exclusief interview met HLN. “We beginnen iedere keer van een compleet wit blad.”

De eerste van die drie componenten, de personages, treffen we rondom protagonist Clive Rosfield aan, een begenadigd zwaardvechter en de First Shield van het groothertogdom Rosaria. Zijn belangrijkste taak is het beschermen van zijn jongere broer, die in zijn plaats een Dominant werd, een heerser over een machtig creatuur – in dit geval de feniks, een mythisch vliegend wezen. Van daaruit slaat het verhaal vervolgens een paar duistere wegen in. “We vertellen graag over personages wier leven een onverwachte wending neemt, zoals dat ook in het echte leven kan gebeuren”, zegt Yoshida. “Zo’n gebeurtenis zal Clive op een duister pad brengen: een leven dat vanaf dat moment gedreven wordt door wraak. Maar ook wat vòòr dat moment gebeurt zal allemaal zijn betekenis hebben. De onvrede tussen Clive en zijn jongere broer, bijvoorbeeld, omdat die laatste onverwacht een Dominant mocht worden. We duiken ook in het verleden van ons hoofdpersonage, in drie tijdperken: je zult hem aantreffen als tiener, twintiger en dertiger.”

Andere personages, zo valt ons op in de trailer, hun namen blijken afgeleid van Arabische, Griekse en andere mythes. ”Daar kan ik niet te veel over vertellen omdat ik daarmee in spoilergebied kom”, zegt Yoshida. “Maar die namen zijn niet lukraak gekozen. We zijn in de echte mythes van de wereldgeschiedenis gedoken, en hebben daar een mix van waarden uit gehaald die ook gelden in de wereld die wij hebben geschapen voor ‘Final Fantasy XVI’. Die waarden komen onder meer tot uiting in bepaalde personages.”

Die wereld van ‘Final Fantasy XVI’ – de tweede component in de eeuwige triptiek van de gamereeks – is Valisthea, een duistere, middeleeuwse wereld waarin tirannie en onrust de plak zwaaien, en bewoners hun onderkomen zoeken in de relatieve veiligheid van de natiestaten – zoals dus Rosaria – die zich er hebben gevormd rondom krachtige Moederkristallen die de heersers van al die rijkjes helpen om de vrede te bewaren en hun volk te beschermen. Maar hier komt het: de kracht van die Moederkristallen is tanende. En dat zet de naties stilaan op voet van oorlog.

Voor het eerst in zo’n twintig jaar duikt de ‘Final Fantasy’-reeks weer in een wereld die gestoeld is op klassieke middeleeuwse fantasy. Dat is al geleden van, pakweg, ‘Final Fantasy XI’ uit 2002: deel twaalf tot veertien steunden eerder op ‘high fantasy’-concepten, en de vijftiende kruidde dat af met Americana. “Maar we voelden dat de speler nog weleens terug wilde naar een ‘Dark Fantasy’-wereld gebouwd op middeleeuwse ideeën”, zegt Yoshida. “En het team natuurlijk ook. Gek genoeg waren het vooral onze jongere medewerkers die er enthousiast over waren: zo’n middeleeuwse fantasywereld gaat natuurlijk helemaal terug tot de roots van de serie, en heel wat van onze jongere ontwikkelaars hadden nog nooit zo’n game gemaakt. Het was niet dat we ons genoodzaakt zagen om terug te keren naar zo’n middeleeuwse setting, maar we hadden er allemaal enorm veel zin in. Je zult ook merken dat we een heel moderne visie hebben gehanteerd op die middeleeuwse fantasy.”

Tot slot die derde kerncomponent in de ‘Final Fantasy’-games: de gevechten. De kern van de combat, zegt Yoshida, wordt opnieuw realtime-actie, net zoals dat al in ‘Final Fantasy XV’ het geval was. “Maar we hebben geprobeerd om toch een goeie balans te vinden met speciale krachten die je kunt uitspelen, zoals in de klassiekers uit onze reeks. Dat zullen we blijven doen, denk ik. Vergeet niet dat niet alle spelers zich comfortabel voelen in actiegameplay. Door de twee registers goed te doen samenwerken maken we de game toegankelijk voor verschillende soorten spelers.”

Nu we toch over toegankelijkheid bezig zijn: er zit een soort ‘easy mode’ in de game, gericht op spelers die niet zo bedreven zijn in actie-rpg-gameplay. “Maar noem het alsjeblieft geen easy mode”, zegt Yoshida. “Het is een story mode. Dat is voor ons een significant verschil in filosofie: ik hou per definitie niet van instelbare moeilijkheidsgraden in videogames. Wij richten ons liever op wat een speler wil. Is het een speler die tuk is op uitdaging? Goed, daarvoor hebben we een Action Focus. In wat wij Story Focus noemen, kun je Clive uitrusten met AI-gedreven accessoires, die de speler een handje helpen in de game. Door hem op een coole manier te doen wegduiken bij een vijandelijke aanval, bijvoorbeeld. Je blijft als speler de touwtjes van de actie in handen hebben, maar je mag – afhankelijk van de primaire reden waarom je gamet – zelf kiezen hoe strak je ze vasthoudt.”