Heel wat videogames die zich afspelen in een hoogtechnologische wereld, zoals de Deus Ex-titels en Cyberpunk 2077 bijvoorbeeld, wisselen hun actie af met een zogeheten ‘hacking-minigame’: om bijvoorbeeld toegang te krijgen tot een computer of een safe in het decor, moet je even een klein puzzelspelletje ronden, waarmee het inbreken in verschillende servers wordt gesimuleerd. Dat idee, maar dan opgeblazen tot een volwaardige game, ligt ongeveer aan de grondslag van Midnight Protocol, de spannendste game van Belgische makelij die je momenteel zult spelen.

In zijn diepste essentie is Midnight Protocol een turn-based tactics-game, waarbij jij en de beveiliging van de systemen die je hackt beurtelings stappen zetten. Maar er zit ook een rpg-element in, want hoe beter je wordt, hoe meer ‘hacking tools’ je verzamelt om op het juiste/meest cruciale moment in te zetten.

Al eerder verschenen op andere platformen, nu ook voor PlayStation 5: Death’s Door, een intrigerend actie-rollenspel in isometrisch perspectief waarin je vanuit het hiernamaals – verrassing: dat is een Kafkaëske bureaucratie! – drie krachtige zielen moet zien te verzamelen. Dat zet de deur open voor heel wat gehak in kerkers, en de uitdagingen die de game daar in je richting gooit zijn niet min. Zeker de bosses zullen je geduld en zenuwen zwaar op de proef stellen. Die moeilijkheidsgraad is steil en niet instelbaar, dus wie niet klaar is voor wat uitdaging zoekt beter een andere game uit dit lijstje.

Tien jaar geleden was Superbrothers: Sword & Sworcery EP een van de grondleggers van de momenteel niet meer uit de gamewereld weg te denken indie-beweging. Superbrothers, de Canadese studio achter die doorbraakgame, hield zich vervolgens een decennium lang bezig met wat werk voor derden, rustig broedend op een opvolger. Die is er nu met Jett: The Far Shore, een exploratiegame waarin je hoofdpersonage Mei, een astronaute geboren tussen een volk wiens planeet ecologisch haar beste tijd heeft gehad, met haar hovercraft een ontdekkingsreis onderneemt over de oppervlakte van een oceaanplaneet. De makers wilden je hetzelfde soort eenzame reiservaring leveren als pakweg Shadow of the Colossus, en dat is hen prima gelukt: je hele trip is een introspectief scifi-avontuur. Ideale game om als tegengewicht voor de drukke blockbustertitels te downloaden.

Ooit al eens een natuurdocumentaire gespeeld? Dat lees je goed: Away: The Survival Series is een game die op zijn minst is opgevat als een Animal Planet-uitzending, compleet met een verteller die met een Sir Richard Attenborough-eske baritonstem het dagelijkse wedervaren vertelt van een suikereekhoorn, een diersoort die vrij courant is in Australië en Nieuw-Guinea. De manier waarop het dier leeft is alvast ideaal voor wat lichte adventure-, overlevings- en platformgameplay, maar het wordt natuurlijk écht leuk wanneer je met het dier gaat – jawel – vliegen! Suikereekhoorns hebben namelijk een vlies tussen hun lijf en hun poten waarmee ze korte zweefvluchten kunnen maken als de wind hen wat welgezind is. Dat wordt in Away nog wat spannender gemaakt doordat de game zich afspeelt in een post-postapocalyptische wereld, waarin de mens finaal de pijp uit is maar de natuur het opnieuw van ons heeft overgenomen. Alleen de extreme weersomstandigheden, waaronder dus handig veel wind, zijn gebleven.

Wie Away: The Survival Series door een Metacritic haalt, treft daar belabberde reviewscores op aan. Maar dat komt vooral door een grote waslijst bugs die de makers er ondertussen uit hebben gehaald. Onze collectieve collega’s hebben wél nog gelijk dat de game wat te lang duurt: van de drie tot vier uur dat de verhaallijn duurt, blijven er slechts een stuk of twee min of meer leuk. Maar als prettig tussendoortje hebben we ervan genoten.

En dan is er deze: een klassieke point-and-clickadventure waarin de graphics een soort collage zijn van renaissanceschilderijen van de hand van oude meesters als Rembrandt, Van Eyck en Botticelli. Ken je die Classical Art Memes op social media? Dit is gewoon de game-uitvoering ervan. Het verhaal is complete nonsens, en de logica van de puzzels eigenlijk ook. Maar je zit je toch een uur of twee lichtjes te bescheuren met de soms baldadige, godslasterlijke humor die in de game zit. Renaissanceschilderijen hebben natuurlijk de hebbelijkheid om vol christelijk-religieuze motieven te zitten, en die zorgen meermaals voor een komisch effect omdat de maker van de game, de Britse designer Joe Richardson, hen een heel andere identiteit geeft dan diegene die we kennen in onze West-Europese cultuur. Zo kom je een zelfgenoegzame goochelaar tegen die wel héél erg op… yep… Jezus Christus lijkt. Voeg daarbij de zo uit Monty Python weggegriste animaties, en je hebt een prettig niemendalletje waarmee je nog wat tijd kunt doodslaan tot Battlefield 2042, Call of Duty: Vanguard of Halo: Infinite op je tv-scherm staan te blikkeren.