"Iedereen lijkt zich zorgen te maken om de praktische kant van het runnen van een huishouden met een tweeling, maar ik vind het juist op emotioneel vlak een uitdaging. Aster en Ramses en zijn eeneiig en deelden een placenta en dat brengt serieuze risico's met zich mee. Tijdens mijn zwangerschap maakte ik me dus vooral zorgen om hun gezondheid, nu ben ik soms bang dat mijn liefde niet volstaat. Ik moet mijn aandacht over twee jongetjes verdelen en dat voelt soms oneerlijk aan."

Al is die liefde ook weer ongelooflijk mooi, weet ze. "De overweldigingende liefde die ik van die kleintjes krijg is fantastisch. Hoe ze hun kleine handjes rond mijn vingers klemmen, zachtjes in mijn nek ademen en af en toe al eens lachen en kraaien. Ik weet niet hoe het voelt om mama te worden van één kindje, maar meteen twee kleintjes mogen verwelkomen is écht overweldigend."

Typisch tweelingen?
"Iedereen zegt dat mama's hun kindjes, hoe hard ze ook op elkaar lijken, altijd wel uit elkaar kunnen houden, maar 's nachts wordt alles een beetje wazig. Ook voor mij. Zo boog ik vorige week nog slaapdronken voorover om de baby die al tien minuten lag te krijsen te knuffelen. Op dat moment fluistert m'n man: 'Sta jij niet bij het verkeerde bed?' Ik antwoordde resoluut en een beetje geërgerd van niet, maar hij had gelijk. Ik had onze krijsende Aster letterlijk links laten liggen en kleine Ramses, die vredig lag te slapen, uit bed gehesen. Ik weet niet of dit alle tweelingmama's overkomt, maar ik hoop toch dat ik niet de enige ben die zich wel eens vergist."

"Het leukste is dat we opeens een echt gezinnetje zijn! Na bijna 17 jaar met ons tweetjes zijn we plots met vier en is alles veranderd. De meisjes brengen veel leven in huis, elke dag is een feest. Dat klinkt cliché, maar het is echt zo." Al betekent dat niet dat het elke dag rozegeur en maneschijn is. Vooral de periode na de geboorte viel Marianne zwaar. "De periode vlak na de bevalling, toen ik nog borstvoeding gaf, was wel moeilijk. Ik sliep toen letterlijk niet meer en dat begint na een aantal weken echt wel te wegen."

"Ook een moeilijke: je wil elk kind evenveel aandacht geven en dat lukt niet altijd. En je probeert ook niet teveel te vergelijken. Léa kan al rollen, Pauline nog niet. Pauline 'praat' al volop, terwijl Léa enkel geluidjes maakt."

Typisch tweelingen?
Twee kindermondenvoeden, het is niet vanzelfsprekend. "Als ze samen honger hebben en aan het huilen slaan, dan bedenk ik hele constructies om ze toch maar samen een flesje te kunnen geven. Iets met kussens, dekentjes, speelgoed dat als steun kan dienen, ... Niet echt Kind & Gezin-proof. Wat ook grappig is, als we met de tweeling op stap gaan, dan hebben heel veel mensen die we niet kennen de drang om een gesprek aan te knopen over tweelingen. Of om ons te bombarderen met vragen: Is het een identieke tweeling? Heb je een favoriet kind? Was het een verrassing? Of zijn er nog tweelingen in de familie? Kan je ze uit elkaar houden? Spelen ze al goed samen? Heel grappig om te zien wat zo'n dubbele buggy teweegbrengt. "

"Ten eerste, mama's van tweeling zijn niet zo super cool! Mijn huis is oorlogsgebied, ik heb mijn kapper sinds vijf maanden niet meer bezocht, ik durf te regelmatig een bevroren pizza in de oven te schuiven. Op straat en in de winkels neem ik alle plaats in met mijn gigantische dubbele buggy - zeker met mijn oudste en mijn hond erbij! Een paar jaren geleden was ik in de wolken bij het aanschaffen van mooie stilettos in de solden. Nu is het de pamperspromotie die me gelukkig maakt. Maar we zijn de koninginnen van de organisatie. En ja, misschien van het cool, want uiteindelijk moet je perfectie en netheid gewoon loslaten. Al denk ik dat dat wel voor alle mama's geldt."

"Ook gewoon boodschappen doen is een hel. Twee maxicosy's passen niét op een supermarkt kar. Als ik een baby knuffel dan is de andere jaloers en dan begin ik me schuldig te voelen. En een foto maken van de tweeling? Dan is er altijd één die onscherp is."

Typisch tweelingen?
Echt nachtrust zit er niet meer in, ondervond Sophie. "De eerste maanden waren het moeilijkst. Ik werd tussen één en drie maar liefst twee keer wakker s'nachts. Ze slapen namelijk nóóit exact op hetzelfde moment. En als een baby ziek is, krijg ik gegarandeerd een tweede ziek kind erbij. Ook de maaltijden zijn altijd een beetje spannend, want twee flessen samen geven is niet zo gemakkelijk. Maar we ontwikkelen overlevingstechnieken, met versterking van kussens en benen in plaats van armen. Maar, ik ben echt super blij, ze hebben zo veel aan elkaar. Ze beginnen samen te spelen. Ze babbelen met elkaar in hun kamer, ook 's nachts. Ik krijg dubbel zoveel glimlachjes. Ik ben ook de sensatie in mijn dorp geworden, iedereen kijkt naar een tweeling. Die twee meisjes naast elkaar zijn zo schattig. Ik ben zo trots als ik ze zie. Onze familie is daarmee compleet."