Een terechte vraag. Want we hebben namelijk een wet op dierenwelzijn die heel wat dierenleed verbiedt. In de slachthuizen zijn permanent dierenartsen aanwezig om dat te controleren. Het Voedselagentschap stuurt systematisch inspecteurs ter controle en minister Ben Weyts heeft ook zelf een inspectieteam ter beschikking. Toen ik een wettelijk verbod op onverdoofd slachten in het parlement op tafel legde, getuigden dierenartsen in slachthuizen over de horror die ritueel gekeelde dieren moeten ondergaan. Ik vermoed dus dat heel wat controleurs zin voor verantwoordelijkheid hebben.

De schaal waarop dieren worden gekweekt, gebruikt en gedood, is echter zo gigantisch dat het moeilijk op een diervriendelijke manier kan. Bij nertsen en proefdieren spreken we nog over duizenden dieren per jaar, maar bij varkens gaat het al snel over miljoenen. Jaarlijks worden meer dan elf miljoen varkens gedood in Vlaanderen. Dat zijn gemiddeld dertigduizend slachtingen per dag. Dertigduizend per dag! Met die aantallen kan je geen waardig bestaan en pijnloze dood garanderen. Een industrie op dergelijke schaal vergt bandwerk. Werknemers in slachthuizen hebben vaak geen enkel besef meer van het feit dat dieren kunnen lijden - anders hou je dit werk niet vol. Als bijvoorbeeld een dier kreupel is, zorgt dat voor tijdverlies. Dan moet het koste wat kost voortgesleurd worden om het toch zo snel mogelijk te slachten. De enige manier om de wanpraktijken aan te pakken is, jawel, minder produceren. Als u denkt dat we met zijn allen toch steeds minder vlees eten in ons land, dan klopt dat. Maar de productie stijgt, ons Vlaamse varkensvlees dient namelijk in de eerste plaats voor het buitenland. Ethische waanzin volgens de ene, eenvoudige marktlogica volgens de andere. De vraag die we met z'n allen moeten stellen is: willen we wel dat zoveel varkens worden geslacht in Vlaanderen, om vervolgens te exporteren?

Moslims en joden eten geen varken. Religie mag geen excuus zijn om een dier te laten lijden, maar goede exportcijfers evenmin. Dierenleed is geen kwestie van een clash tussen religies of beschavingen, het is een onzichtbare realiteit in onze samenleving. De te slachten varkens zie je nooit, tenzij je op de snelweg toevallig een transport passeert en plots een snuit ziet uitsteken tussen de tralies. Net zoals we al die onverdoofd geslachte kalveren nooit horen. De undercoverbeelden veroorzaken een steekvlam van publieke verontwaardiging: minister Weyts heeft het slachthuis in Tielt voorlopig gesloten en supermarktketen Delhaize wil het vlees niet meer in de rekken. Maar binnen een week is het opnieuw stil aan de slachthuizen. Wetgeving en controle zijn belangrijk, maar zijn niet heiligmakend. Als we een Vlaanderen wensen dat dierenleed niet aanvaardt, dan zullen we veel minder moeten slachten.