De walvis was in ondiep water terechtgekomen en kon niet meer wegzwemmen. Opzichters zagen dat hij veel pijn leed en besloten om hem uit zijn lijden te verlossen. Maar de echte schok kwam tijdens de autopsie.

Het dier had meer dan dertig plastic zakken en ander plastic afval in zijn maag. Het grootste stuk plastic was zo'n 2,5 meter lang. Het kwam ook overal vandaan. Er stonden Engelse, Deense en Noorse teksten op.

De walvis behorende tot de familie van de spitssnuitdolfijnen was erg mager. Waarschijnlijk kon het dier door al dat plastic afval in zijn maag al lang niet meer normaal eten en had het ook daardoor zo veel pijn.

Bioloog Terje Lislevand bestudeerde de walvis. "Het is erg triest om dergelijke grote hoeveelheden plastic in de maag aan te treffen", zei hij. Normaal eten spitssnuitdolfijnen inktvis en andere diepzeevissen.

Begin vorig jaar waarschuwden specialisten nog dat in 2050 meer plastic in de zee aanwezig zal zijn dan echt zeeleven. Nu al komt elk jaar 8 miljoen ton plastic afval in de oceaan terecht, vergelijkbaar met de inhoud van één afvalwagen per minuut. Dat becijferden wetenschappers in een rapport van het Wereld Economisch Forum.