Wetenschappers aan de universiteit van Oxford bestudeerden drie verschillende scenario's en hun impact op het leven op aarde. Daaruit blijkt dat de waterbeertjes in elk scenario als laatste zouden overleven en vaak ook hun leven gewoon zouden kunnen verderzetten. Ze zijn in de woorden van de onderzoekers "zo onverwoestbaar als maar mogelijk is op aarde".

De kleine achtpotige diertjes, met de wetenschappelijke naam tartigrada, zijn 0,1 tot 1,5 millimeter groot en komen overal op aarde voor, zowel op 4.000 meter diepte in de zee tot op de Himalaya, en van de polen tot aan de evenaar. Ze kunnen tot 30 jaar zonder voedsel overleven en kunnen extreem hoge temperaturen aan, van -270 graden Celsius tot +120 graden.

Nu blijkt dat zelfs een botsing met een grote asteroïde, de ontploffing van een ster - een supernova - of een uitbarsting van gammastralen de waterbeertjes niet klein zou krijgen, terwijl al het andere leven wel meteen het loodje zou leggen. Zeker de mens is op zich een zeer kwetsbare soort. Maar waterbeertjes zouden enkel uitsterven indien alle water op aarde verdwijnt, een scenario dat enkel realistisch is wanneer de zon ermee ophoudt.

De wetenschappers van Oxford trekken in hun onderzoek de conclusie dat leven, eens het ontwikkeld is op een bepaalde plaats, moeilijk helemaal uit te roeien is, zelfs wanneer hele soorten zouden verdwijnen. Dat opent dan weer perspectieven voor ander leven in de ruimte, zelfs indien de omstandigheden bijzonder zwaar zijn.

Eerder onderzoek toonde al aan dat de waterbeertjes de wezens zijn die het meeste kans maken te overleven wanneer ze naar Mars gestuurd zouden worden omdat ze ook in vacuümtoestand overleven.