Het groepje mannen uit het westen van Newfoundland in Canada wilde eigenlijk eens de condities bekijken nadat hevige sneeuwbuien over de regio waren getrokken. Maar toen ze de hulpeloze eland in de sneeuw vast zagen zitten veranderde hun trip in een reddingsmissie.

Terwijl ze het majestueuze dier voorzichtig probeerden te bevrijden, moesten ze opletten dat ze zelf geen ‘pak slaag’ kregen van de eland, die normaal niet gediend is van menselijke aanwezigheid. “We zagen een hoofd uit de sneeuw steken”, zegt Jonathan Anstey. “We waren er eerst niet zeker van wat het was, maar toen we dichterbij kwamen zagen we dat het een volwassen elandstier was, die letterlijk tot zijn nek in de sneeuw zat.”

Het dier was in de sneeuw weggezakt en kon zelf niet meer loskomen. “Wanneer elanden agressief worden, leggen ze hun oren plat naar achter en dan gaat het haar op hun rug rechtop staan. Ook beginnen ze met hun lippen te likken en te smakken. Deze eland deed al die dingen”, zegt Anstey.

De groep besloot het dier van achteren te benaderen om te proberen hem uit te graven en om hem niet nog kwader te maken – en zoveel mogelijk uit de ‘gevarenzone’ te blijven. “Een volgroeide eland kan tot 500 of meer kilo wegen. Ze kunnen behoorlijke schade aanbrengen als ze dat willen”, zegt Anstey. “Ik zou niemand aanraden om te doen wat wij deden, maar we hadden de situatie voldoende onder controle om te doen wat we deden.”

Na een paar minuten graven lukte het de groep om een pad achter het dier vrij te maken. De groep zorgde er toen voor dat ze met hun snowmobiel een stuk verderop waren en keek van een afstand toe hoe de eland zichzelf uit zijn benarde positie kon bevrijden. “Hij bleef nog een paar seconden wachten, terwijl hij de sneeuw uit zijn vacht schudde. Toen keek hij een paar keer naar ons, waarna hij wegliep.”

De groep ging ook weer verder en kwam nog enkele elanden tegen, die moeite hadden hun weg door de sneeuw te banen. Gelukkig zat er geen enkele vast. “We hebben afstand gehouden en hen alleen gelaten.”

Acht jaar geleden heeft Anstey al eens een eland in nood proberen te redden. Hij kwam toen een eland tegen die op een gladde heuvel was uitgegleden en op zijn rug in een paar bomen terecht gekomen was. De man, die toen alleen was, slaagde erin het dier los te krijgen uit de bomen, maar later overleed de eland alsnog aan zijn verwondingen.

Toch benadrukt Anstey dat elanden zoveel mogelijk alleen moeten worden gelaten. “Je bent als het ware in hun ‘huis’ wanneer je hier rondrijdt met je sneeuwmobiel. Dus we willen ons gedeisd houden.”