Aanhangers van het paleodieet - die hun eetpatroon baseren op dat van de jagers-verzamelaars, en vooral veel vlees, vis, groenten, fruit, zaden en noten op het menu zetten - argumenteren dat onze hoektanden bewijzen dat we van nature vleeseters zijn. Een argument dat Zaraska ondergraaft door herten en paarden als voorbeeld aan te halen, dieren die geen vlees eten en toch ook over stevige hoektanden beschikken. Hoektanden kunnen ons dieet niet verklaren, schrijft ze, maar hebben "alles te maken heeft met seks en vechten." De voorkeur om vlees te eten zou dus niet aangeboren zijn.

Biologisch gezien zou je een drang naar vlees kunnen verklaren doordat ons lichaam snakt naar proteïnen. Maar die kan je net zo goed uit bonen, linzen of pindakaas halen. Waarom willen we dan toch zo graag een gemarineerd ribbetje op de barbecue? Zaraska betoogt dat vooral het sociale aspect ervoor zorgt dat we ons zo verlekkeren op een sappig stukje vlees. Het ritueel waarbij we een dier delen om samen op te eten gaat al 2,5 miljoen jaar terug in de tijd, zelfs nog voor de Homo Sapiens. Onze verre voorouders brachten al vlees naar huis om het daar te verdelen onder een groep.

Op dieren jagen met het weinige materiaal dat toen voorhanden was, was niet de efficiëntste methode om aan voedsel te geraken. Paleoantropologen vermoeden dan ook dat het hoofddoel van jagen niet voedsel verzamelen was, maar wel om bondgenootschapen te creëren, te netwerken en de banden tussen de verschillende leden van een clan te versterken. Vlees kan in dat opzicht worden gezien als een sociale vorm van munteenheid, aldus Zaraska. Vandaag hebben we nieuwe sociale munteenheden gevonden - zoals likes op Facebook - maar vlees is er nog altijd. Het zit zo ingebakken in onze tradities over de millenia heen, dat het niet hoeft te verbazen dat we er moeilijkheden mee hebben om af te bouwen.