"Loubna had gehoord van de aanslagen in Zaventem", haalt Mohamed die vreselijke herinnering weer boven. "Ze belde haar moeder in Marokko, zij zou rond die periode aankomen en ze wilde haar waarschuwen. Vervolgens heeft ze de metro genomen in Etterbeek en toen..." Het vervolg is helaas genoegzaam bekend.

"Ik was metrobestuurder, maar had die dag vrij. Een vriendin van haar kwam me wakker maken, rond 10 uur. Ze vroeg of ik iets gehoord had van Loubna. Ik snapte het niet en vroeg: 'Hoezo?' Heb je niet gehoord wat er gebeurd is, antwoordde ze. Er was een explosie in Maalbeek. Ik pakte mijn telefoon en keek naar de Viber-verbinding van mijn vrouw. Ik zag dat er na 9.10 uur geen verbinding meer was. Toen wist ik het. Ik voelde het."

"Altijd lach op haar gezicht"
Over de liefde van zijn leven kan Mohamed enkel maar lovende dingen vertellen. "Haar gezicht weerspiegelt wie ze was. Ze was een mooi mens. Gul, een liefhebbende moeder, een buitengewone vrouw. Altijd een lach op haar gezicht, ze hield van iedereen. Wij waren gelukkige moslims, gelukkig om Belg te zijn, gelukkig met iedereen om ons heen."

"De kinderen wisten dat er iets scheelde, want op school deed het nieuws de ronde. Ik vertelde dat een slechterik een bom in de metro had gelegd en dat God mama heeft meegenomen naar de hemel om haar te beschermen."

Haat? Wat heeft dat voor zin?
Hij beseft dat hijzelf -als persoon- in een lastige spreidstand terechtgekomen is. "Aan de ene kant ben ik slachtoffer. En aan de andere kant -omdat ik uit Molenbeek kom en Mohamed heet- ben ik een potentiële terrorist in de ogen van anderen."

"Haat tegenover de daders? Wat heeft dat voor zin? Ik voel liever liefde voor de levenden, voor de anderen, voor mijn overleden vrouw, voor alle goede mensen. Ik voel liever liefde dan haat voor slechte mensen."

"Accepteer dat iemand anders anders denkt dan jijzelf"
In de moskee waar Loubna een aantal jaar gewerkt heeft als docent lichamelijke opvoeding werd nu afscheid genomen van haar. "Hier stond de Al-Ghazali school. Hier is voor haar gebeden. Er waren veel mensen, het was een mooi eerbetoon."

"Er moeten dingen veranderen binnen onze religie. Religieuze ideeën moeten bijvoorbeeld aangepast en herzien worden. We mogen haat niet meer tolereren, dat moet verboden worden. We moeten theologen en imams aansporen om het vooral over liefde te hebben. Want dat is de kern, de basis. Ook bepaalde humanistische waarden die goed verenigbaar zijn met de islam zijn belangrijk. Het menselijke leven is onaantastbaar. Daar kom je niet aan, dat is heilig. En ook de vrije wil en de vrijheid van gedachte. Accepteer dat iemand anders anders denkt dan jijzelf."

"Metro bestaat niet meer voor mij"
"Ik krijg veel steun, zowel van binnen als buiten de wijk. Dat is hartverwarmend. Maar soms word je door iedereen gesteund en voel je je nog alleen. Ik was graag metrobestuurder. Ik hield van mijn werk en van de sfeer die er hing. De metro bestaat nu niet meer voor mij. We nemen nu de auto. Voor mij heeft Brussel geen metro meer. Dat vind ik te moeilijk."

"Als ik het over liefde heb, heb ik het ook over liefde voor je land. Liefde voor het Westen. Je moet accepteren dat wij moslims zijn met een westerse cultuur. We moeten geen afkeer hebben van het Westen. Natuurlijk mag je het ergens wel of niet mee eens zijn, dat recht heb je. Maar druk dat dan op een normale en beschaafde manier uit. Met mijn boodschap wil ik laten zien dat mensen zich vergissen. Je kunt Mohamed heten en uit Molenbeek komen en toch vredelievend zijn."

Ontroerend gedicht
Mohamed schreef direct na het overlijden van zijn vrouw een ontroerend gedicht. "God is groot als ik glimlach", klinkt het. "Ik geef je mijn hand, jood, atheïst of christen. God is groot als we geweld veroordelen en werken aan vrede en vriendschap. God is groot voor alle culturen en geloven. Voor alle mensen die accepteren dat iedereen zijn eigen waarheid heeft in een broederlijke sfeer. God is groot voor jou, Loubna, mijn grote liefde en voor alle slachtoffers die voor altijd voortleven in ons hart."