De ogen van Inge Paulussen (41) twinkelen als ze de trappen naar het wandelterras aan de rand van de Schelde beklimt. Toen ze aan Herman Teirlinck studeerde, kwam ze hier uitwaaien. Met dezelfde pretlichtjes in de ogen monstert ze even later het interieur van RAS, het Restaurant Aan de Stroom. Ze laat er geen twijfel over bestaan: als ze geen actrice was geworden, ging ze door het leven als interieurvormgeefster. "Deze zomer op vakantie logeerden we in een mooi huisje, alleen stonden de meubels in de ruimte volgens mij nét verkeerd. Ik moest me inhouden om ze niet te verschuiven, helaas stond er in koeien van letters in het reglement: gelieve de meubels niet te verplaatsen. Ik heb het risico niet durven nemen. (lacht) Mijn eigen interieur neem ik wel graag onder handen. Tussen twee acteeropdrachten door begint het steevast te kriebelen. Dan geef ik de muren of een kastje een nieuw kleurtje, maar altijd binnen de mogelijkheden van ons huis."

Je groeide op in Vilvoorde en woont nu in Deurne. Waarom kwam je zo vaak uitwaaien aan de Schelde toen je studeerde?
"Ik vond de opleiding aan Herman Teirlinck erg intensief. Soms leek het alsof de wereld alleen maar om spelen en theater maken draaide, dat werd me weleens te veel en dan voelde ik de behoefte om te ontsnappen. Ik kwam van een nonnenschool in Laken, waar de nadruk op het cognitieve lag. De meesten trokken naar de hogeschool of universiteit, zelf speelde ik in die tijd met het idee om laborante of apotheker te worden."

Welke voorwaarde staat bij jou voorop voor je je in een rol vastbijt?
"Veel laat ik afhangen van wie de andere acteurs zijn en wie de regisseur is. Als ik de betrokkenen niet goed ken, dan staat het verhaal voorop. Toen ik gecontacteerd werd voor Nerveuze Vrouwen wist ik niet wie de andere acteurs zouden zijn, maar wel dat de teksten uit de koker van Hugo Matthysen komen. Ook het thema psychose sprak me meteen aan."

Heb je zelf ook de psychose-simulator getest?
"Ja, heftig zeg! Ik mocht een virtual reality-bril en een koptelefoon testen waarmee je de belevingswereld van iemand met een psychose ervaart. In het begin vond ik het nog leuk dat er een stem tegen me praatte, maar na een paar minuten wil je dat het ophoudt. Geluiden kwamen zo hard door dat het pijn deed aan mijn oren, stemmen weergalmden terwijl de vloer leek te trillen. Op het einde had ik zin om mijn hoofd er af te trekken, pure horror. Deze ervaring duurde amper een kwartier, ik mag er niet aan denken wat het moet zijn om dit vierentwintig uur lang door te maken."

Hoop je dat er door jullie voorstelling meer begrip komt voor psychose? 
"Kan theater dat bereiken? Dat weet ik niet. Maar ik sta wel honderd procent achter de organisatie, ook omdat ik zelf ervaren heb wat het is om het psychisch moeilijk te hebben. Na de geboorte van mijn oudste zoon balanceerde ik op het randje van een postnatale depressie. Ik voelde me ellendig, maar de stap om erover te praten vond ik best moeilijk om te zetten. Marc Hellinckx, de bezieler van Te Gek!?, beaamt dat ook. Hij zegt dat mensen die een psychose hebben gehad het taboe moeilijker vinden dan de psychose zelf. Ik vind dat straf, want een psychose is geen klein bier. Dan kan ik alleen maar blij zijn dat een organisatie als Te Gek!? veel doet om die bespreekbaarheid te vergroten. Als iemand aan een psychose lijdt, maakt de hele omgeving dat mee."

Je bent eerder verlegen van aard en zeker geen tafelspringer. Heeft je dat ooit belemmerd?
"Ik heb altijd geweten dat ik geen haantje-de-voorste ben. Dat was slikken toen ik aan mijn theateropleiding begon, want daar stikte het van de extraverte mensen. Ik kon me ook echt ergeren aan het feit dat ik niet meer haar op mijn tanden heb. Een goeie vriendin zei toen: wees jij maar de eerste om te bewijzen dat het zo ook gaat! Als je jezelf forceert, werkt dat toch niet. Ik heb me nu bij die eigenschap neergelegd, daar moet je ouder voor worden denk ik. Waarom ook zou ik mij in gezelschap per se moeten laten horen? Als ik daar geen behoefte aan heb, doe ik dat niet."

Is acteren daarom zo belangrijk voor jou?
"Dat denk ik, ja. Als ik een tijdje niet kan spelen, omdat ik bijvoorbeeld bevallingsverlof had of omdat het een kalmere periode is, mis ik dat echt. Bij mij is spelen mijn manier om uit te drukken wat ik voel. Als ik speel, leg ik mijn ziel op tafel, dat lucht soms ongelofelijk op. Tegelijkertijd hoop ik met die rol natuurlijk vooral iets teweeg te brengen bij het publiek, al is het maar een beetje troost brengen. Door ter zake doende verhalen te vertellen, zoals we met Nerveuze Vrouwen doen. Het is goed dat we ook op een luchtige manier over psychose kunnen praten."

Op welke rol ben je het meest trots tot nu toe?
"Beau Séjour heb ik graag gedaan, al vond ik dat een heel heftige rol om te spelen. Bij Nerveuze Vrouwen heb ik onder andere van Els Dottermans (actrice die het stuk regisseert red.) geleerd hoe ik met meer punch kan spelen, dat ging heel intuïtief. Als mensen me op straat aanspreken om me te feliciteren met een bepaalde rol, denk ik altijd: wat ben ik toch een bofkont. Het is leuk om gewaardeerd te worden voor wat je doet. Je mag een hele straffe loodgieter zijn, maar als je iemands badkamer helemaal op orde zet, krijg je toch net iets minder complimentjes."