Wuyts

COLUMN | Fred

Ik zag hem in een glimp op tv. Fred stond bij de schare supporters. Links in het hoekje. De geboren Tieltenaar ten voeten uit. De achtergrond is hem liever dan de schijnwerpers. Die kwamen wereldkampioen Evenepoel toe. En zijn door emoties gegrepen ouders. Die kennen Fred al sinds vader Patrick koerste. Trouwe vriend aan huis. Geen toeval dat Remco Fred om hulp belde na zijn besluit toch renner te worden. Fred lichtte het ouderpaar in en suste de gemoederen: 'Ik loods hem wel door de woelige jaren.' Dat hij mogelijk meeschreef aan het begin van een sprookje, kon hij dan nog niet weten. Fred heet Vandervennet en mag voor sportliefhebbers met historische bagage geen nobele onbekende zijn. Drie keer Belgisch kampioen marathon, winnaar van loopklassiekers als die van Melbourne en Barcelona en in '81 en '82 ongenaakbaar in de 20 km door Brussel. Bij zijn eerste deelname sloopte hij daar de muur van het uur. Dat was in '81 waanzinnig snel. En zeggen dat de uiteraard gewezen voetballer pas op zijn 29ste op lopen overschakelde. Fred is licentiaat lo en pupil van trainingsvernieuwer Mon Van den Eynde. De baanbreker onder de Leuvense sportprofessoren zwoer bij 'intensiteit boven duur.' Die wijsheid werd fundament van Freds oefenopbouw. Hij trainde hard, maar nooit langer dan een uur en een kwart. Wel twee keer daags. Weinigen dit dat aankunnen. Remco Evenepoel hoort bij dat edele kransje. 's Morgens actief herstel, in de namiddag fel. 'Slopend voor zo'n jonge kerel', kijven afgunstige types. Onzin. Fred drukt de intensiteit als vermoeidheid lonkt. Ik kan het weten. Acht jaar geleden zei Fred me: 'Jij kunt een marathon lopen.' Een stoel hielp me bij het achterovervallen. 'Kom 's bij me thuis en ik overtuig je.' Ik ging en tien minuten later was ik compleet overrompeld. Door minzaamheid en wetenschap. 'Je traint vijf tot zes keer per week en de essentie is afwisseling: duur, snelheid, intensiteit, kracht, een mengvorm en herstel. Dat gedurende 12 weken. Laten we op een eindtijd van vier uur mikken. O ja, als jij van een arts medicatie aanvaardt, haak ik af.' Ik trainde tot op de seconde nauwkeurig en meldde me om de maand bij Fred voor nieuwe schema's. Hij luisterde naar mijn ervaringen en zei: 'Perfect.' Op de dag des oordeels pikte Fred me thuis op en we reden in zijn camper naar Etten-Leur, in Noord-Brabant. Ik startte met knikkende knieën, maar voelde me snel wonderwel. Na 25 km verscheen fietser Vandervennet op het appel. Hij reikte me isotone drank aan, monsterde mijn tred en sprak: 'Perfect'. Zijn glimlach hield me op mijn wolk. De muur van de 35, ik voelde hem niet. 'Rugwind, niet euforisch doen. Iedere overschatting kan nu dodelijk zijn.' Fred liet me pas los in de laatste kilometer en ik sprintte naar 3u49. Ik barstte in tranen uit en zag ook glans bij Fred. Zo'n band laat mensen nooit meer los. Ik hoop dat Remco dat begrijpt. Ondanks Pelgrim, ondanks Steels, ondanks Lefevere, moet Fred met Remco nog zeker drie jaar aan zet.



Alle artikels uit de krant