Exclusief voor abonnees

Wuyts

COLUMN | De derde man

Doe mij maar een requiem bij dit stuk. Mozart of Fauré. Een treurzang bij een stille dood, met aan het eind wat licht misschien. Dat van een schamel nachtlampje dat flikkert in de hoop op ooit eens een spraakmakende zege. Morgen komt die met zekerheid niet. Wie niet Van der Poel of Van Aert heet, heeft een onoverkomelijk probleem. Het gros start om niet gedubbeld te worden, een twintigtal met zicht op een top tien, een vijftal in de waan van plek drie. Derde, het hoogst haalbare. In 2018 is weinig troostelozer dan het bestaan van de nochtans beloftevolle crosser. Tegen buitenaardsen vermag de minder getalenteerde weinig of niets. O wee Valkenburg. Het is lastiger dan Nommay en Hoogerheide bijeen. In Frankrijk eindigde de derde man, Toon Aerts, op twee minuten en negen. In Noord-Brabant was Michael Vanthourenhout de dapperste verliezer. Hij liep bleek binnen op een minuut en driekwart. Een breeddenkend mens bestempelt dat als bemoedigend. De cynicus onder de anciens raaskalt over een gebrek aan inzet en ernst. Onzin. Vanthourenhout en Laurens Sweeck draaiden zich een volle cross dol voor die laatste podiumplaats. Voor dat lapje spotlicht in de flank van de onbereikbare twee. In Hoogerheide reden de verenigde Fidea's nog voor het halfuur op meer dan een minuut. De pijn van hun machteloosheid was schokkend. Hoe monter je zo'n jongens in 's hemelsnaam op? Waarmee beëindig je de motivatiespeech? Juist, ja. "Mik op plaats drie."

Dit artikel is exclusief
voor abonnees.

Word ook abonnee en lees onbeperkt alle artikels. Meer dan 200.000 mensen gingen je voor.

Kies hier je voordeelperiode:



Alle artikels uit de krant