Wuyts

COLUMN | De Club van Zeven

Wachten moet niet meer. De krachtlijnen van het wegseizoen 2017 zijn al een poos getrokken. De Ronde van Lombardije is voor wie er nog zin in heeft. Voor een Nibali-type dat zijn jaar glans wil geven. Wie tussen de dode bladeren van Como wint, zal opgelucht zuchten. Het zit er op en het is goed geweest. Wat het voorjaar en de Giro betreft, mag daar voor mijn part 'fantastisch' op geplakt worden. De voorbije tien jaar werd van de Omloop tot de slottijdrit in Milaan nooit vrijpostiger gekoerst. Vooral de Vlaamse lente stak er in dynamiek en spankracht bovenuit. Belgen baadden in weelde. Van Avermaet en Gilbert verdeelden de grote moten van de WorldTourvangst. Van Avermaet liet tussen Gent en Roubaix alleen de Ronde van Vlaanderen liggen. Tussendoor schrokte hij in gulzigheid de E3 Harelbeke en Gent-Wevelgem op. Dat hij de Ronde miste, kwam door een moment van apathie op de Muur. Gilbert bedankte met de opmerkelijkste solo van het jaar. Ruim 50 kilometer alleen over heuvels die dat in principe niet toelaten. Dat hij zonder val van zijn drie belagers niet zou gewonnen hebben, is irritante praat achteraf. Bijkomstig in de schoonheid van zoveel risicorijkheid. Een koers is als een pakkende roman. Met een onvoorspelbare verhaallijn en een aandoenlijk slot. Gilbert weet dat ouderwets lekker zit. Met panache de Gold Race winnen was ook al van de oertijd. Van in de periode waarin Merckx en Maertens alles wilden inpikken. Toch zal in eindejaarsverkiezingen Van Avermaet voor Gilbert eindigen. Greg was in de rest van het seizoen performanter en kroonde zich tot nummer één van de UCI WordTour. Cijfermatig 'de beste van de wereld' worden, daar heeft hij tien jaar als een bezetene voor geknokt.



Alle artikels uit de krant