Exclusief voor abonnees

WUYTS

COLUMN | Heerlijke vooruitzichten

Slopend weer, meeslepende koersen, één constante: Quick.Step. Tot daar het Vlaamse voorjaar. Met overal de hamvraag: 'Wie is uw man voor de Ronde?' Ik heb honderd keer 'ik weet het echt niet' gezegd. Ik zag geen dominante figuren à la Boonen en Cancellara. Ik zag vooral nivellering. Niet noodzakelijk naar boven. Sagan en Van Avermaet misten te vaak de flits. Die ene verpletterende, succesrijke demarrage. Spreekt voor zich dat Sagans sprint in de Vanackerestraat brutale kracht uitstraalde. Zijn vroeg afhaken in de E3 kan ik echter niet catalogeren in de reeks traditionele wakjes in Harelbeke. Let wel, die twee zekerheidszoekers komen morgen op vertrouwde grond, in lengte en in zwaarte. Mijn aanvoelen zegt dat ze elkaars bondgenoten worden. Als Sagan en Van Avermaet hun krachten bundelen kunnen ze de aanvalsstrategie van Quick.Step ontwrichten. Ook interessant: na 260 kilometer durven die twee met elkaar naar de sprint. Wat de nivellering betreft: de aansluiting komt van onderen uit. De jeugd drumt en maakt het topkransje breder. Verheugend is dat die jongeren uit onze hoek komen. Benoot, Van Aert, Stuyven en Naesen bevolkten consequent de top tien. Mits een vermetele aanpak en eindelijk wat finalehulp van een ploegmaat moeten twee van die reeks de top vijf halen. Voor zekerheid op winst lijkt het voorlopig nog vroeg. Al weet ik zeker dat Tiesj Benoot nog meer kan dan we voorlopig al zagen. In diepgang steekt hij boven de jeugdreeks uit. Voeg daar nog Vanmarcke, Moscon en de heilige vier van Quick.Step bij en het segment van twaalf potentiële winnaars is rond. En Nibali dan? Een eersteling wint in Vlaanderen nooit. Maar wie durft hem te schrappen? Enfin, het maakt de situatie nog complexer. Ik moet al terug tot 2002 om gelijkaardige patronen te lezen. Van Petegem en Museeuw regeerden. In de Ronde waren ze vooral bang van elkaar. Wie profiteerde daarvan? Juist, Quick.Step. Nardello en Tafi demarreerden slag om slinger. Tot de Belgen en een afgepeigerde Hincapie het reageren te riskant vonden. Tafi won omdat Nardello zich makkelijker wegcijferde. En omdat ploegleider Vanderaerden ze voortdurend in aanvalsmodus dreef. U leest het goed. Patrick Lefevere zat toen met Museeuw in het kamp van Domo. Ik zie Quick.Stepmecenas Frans De Cock nog glunderen om de zege van zijn Italiaan. Vincere insieme konden ze ook zonder Lefevere. Dat belet niet dat Patrick nu alle lof verdient. Hij doet zijn manschappen heerlijk agressief koersen. De wolvenroedel staat in schril contrast met de rest. Homogeniteit wordt aan individueel talent gepaard, dat is genoegzaam gekend. 'Altijd volk vooraan, nooit in de verdrukking' is het mantra. Nog essentiëler zijn mijns inziens lef en zin voor risico. Tot zelfs tot tegen het randje van de ploegtucht. De individu's willen winnen. Terpstra, Stybar en Gilbert hebben geen tijd meer te verspillen. Een gouden Lampaert kweekt ook wellust. Zegt Keisse: 'Na het adieu van Boonen hunkeren ze naar de rol van het alfamannetje. Die hunkering is riskant, maar heeft positieve gevolgen.' Iljo is een wijs man. En Terpstra paart die wijsheid aan geslepenheid. Dus?

Dit artikel is exclusief
voor abonnees.

Word ook abonnee en lees onbeperkt alle artikels. Meer dan 200.000 mensen gingen je voor.

  • Krijg onbeperkt toegangLees alle artikels via de site en app
  • Lees 4 weken gratisNadien slechts €6,95 per 4 weken
  • Stop wanneer je wilOok tijdens jouw proefperiode
Lees 4 weken gratis


Alle artikels uit de krant