Exclusief voor abonnees

Wuyts

Column | Onmogelijk bestaat niet

Het seizoen telt nog twee topwedstrijden, twee afspraken waar een sportmens een week over nakaart: de Vuelta en het wegwereldkampioenschap voor profs. Alle respect voor Hamburg, Quebec, Montréal en Plouay, het zijn niet meer dan satellietkoersen van de regenboogstrijd. In Duitsland, Canada en West-Frankrijk kunnen misnoegden hun mislukte voorjaar wat bijpleisteren of hun smeekbede voor een selectie voor Yorkshire kracht bijzetten. Doekjes voor het bloeden zijn het, niet veel meer dan dat. Voor het Monument Ronde van Lombardije wil ik nog mild zijn. Al telt het aantal moedigen dat zich nog eens wil afpeigeren op de Madonna del Ghisallo en de Civiglio hooguit tien stuks. Mijn respect voor hen. Ook voor zij die na een fel bevochten lente en een slopende Tour een derde vormpiek in de Vuelta willen bereiken. Het vergt naast een sterke motivatie een hoge vorm van zelfopoffering. Hoed af voor mannen als Fuglsang, Roglic en Valverde. Ze winnen in februari, onderscheiden zich in een grote ronde en nemen er met gretigheid een zware drieweekse onderneming bij. Wie hier in Spanje wil schitteren, heeft de voorbije maanden de focus geen minuut losgelaten. Girowinnaar Carapaz deed dat wel. Hij verkocht zijn ziel aan criteriumorganisatoren in Etten-Leur en bekocht die achterbakse stunt met een dwaze tuimelperte. Geen week voor de start mocht zijn favorietenrol de prullenbak in. Geen Movistarbaas die van zijn vaalroze uitstap naar Noord-Brabant wist. Carapaz woont in Pamplona, manager Unzue en de moneymakers van de communicatiegigant doen dat ook. Ik stel mij voor dat ze zich een hoedje schrokken bij het wansmakelijke bericht. Zullen ze Carapaz dan toch maar verpatsen aan Ineos? Of doen zoals Quick.Step met Boonen anno 2009: hem na een nieuw folietje voor hetzelfde bedrag laten bijtekenen. Aan de immer flegmatieke Unzue om te beslissen. Al vraag ik mij af of bij de laatste Spaanse topformatie nog enige oordeelkundigheid leeft. Of daar nog overleg gepleegd wordt? Of renners aan lakse ploegleiders als Arrieta en Garcia Acosta nog houvast hebben? Op grond van het gebrek aan samenhorigheid en het steeds verder achteruitzwemmen van Landa en Quintana luidt het antwoord driemaal 'neen'. Die hardhorige zuiderlingen doen altijd en overal hun zin, meneer. Van teambuilding is geen sprake, hebben de ervaringen van nieuwkomer Jürgen Roelandts ons geleerd. En toch mag dit geen volkomen negatief verhaal worden. Wie de Giro bestudeerde, zag opofferingsgeest. Niet Carapaz versloeg Nibali en Roglic. Jong Movistar deed dat. Carretero en Pedrero brachten Carapaz op voorbeeldige wijze in stelling.

Dit artikel is exclusief
voor abonnees.

Word ook abonnee en lees onbeperkt alle artikels. Meer dan 200.000 mensen gingen je voor.

  • Slechts €6,95 €4,95 per 4 wekenGeniet 1 jaar van deze voordelige prijs
  • Lees 4 weken gratisEn krijg onbeperkt toegang tot alle artikels
  • Stop wanneer je wilOok tijdens jouw proefperiode
Lees 4 weken gratis


Alle artikels uit de krant