Weduwe Wouter Weylandt: "Na de geboorte heb ik gezegd: ik wil niét blijven hangen in mijn verdriet"

An-Sophie met Alizée (7), die de gulle lach van haar papa heeft geërfd. "Ze is een vrolijk kind. Haar geluk is het mijne."
An-Sophie met Alizée (7), die de gulle lach van haar papa heeft geërfd. "Ze is een vrolijk kind. Haar geluk is het mijne."
Ze wéét wat de zeven maanden zwangere vriendin van de zopas overleden atleet Niels Van Doorne (29) de komende jaren moet doorstaan. Hoe verdomd zwaar het zal worden. "Maar ik weet ook dat je daardoor geraakt én dat je opnieuw gelukkig kan worden", zegt An-Sophie De Graeve (34). Zelf was ze vijf maanden ver toen ze haar geliefde, wielrenner Wouter Weylandt (26), verloor. "Meteen na de geboorte van Alizée heb ik de klik gemaakt en gezegd: ik wil niét in mijn verdriet blijven hangen."

Wie herinnert zich niet die ijzing-wekkende beelden van Wouter Weylandt die bloedend op het asfalt ligt, nadat hij - op 9 mei 2011 - tijdens de derde etappe van de Ronde van Italië een fatale crash maakte in de afdaling van de Passo del Bocco? Het was in één klap voorbij, nadat de jonge renner met zijn pedaal was blijven haken achter een stenen muurtje. Ook de beelden van hoe de nabestaanden 's anderendaags bloemen gingen neerleggen op die onheilsplek blijven op het netvlies gebrand. Wouters vriendin An-Sophie liep voorop, met een grote ruiker blauwe bloemen waaraan een rood hart bengelde. En met haar onafscheidelijke knuffelbeest, het eerste cadeau dat ze van Wouter had gekregen voor hun nog ongeboren kind. Ook op de begrafenis zou An-Sophie die knuffel geen seconde lossen. "Iedereen zocht daar maar van alles achter", zegt ze thuis in De Pinte, in het huis waar ze nog even met Wouter heeft gewoond. "Maar de waarheid is dat Wouters lievelingsparfum op die knuffel zat en dat ik constant die geur - zijn geur - wilde ruiken."

Je hebt 12% van dit artikel gelezen



Alle artikels uit de krant