Exclusief voor abonnees

Toon ons toch eens medeleven

Op 28 maart 2020 is mijn echtgenote overleden aan het virus. Ze zou op 20 april 65 jaar zijn geworden en was een droomvrouw voor mij en onze twee kinderen en kleinkind. Door allerlei kwalen was haar lichaam uitgeput, waardoor corona vrij spel had. We worden nu dagelijks om de oren geslagen met cijfers en statistieken, wat op zich mag. Wat mij zwaar tegen de borst stuit, is dat er na 7.500 doden (en dat aantal zal nog stijgen) op geen enkel ogenblik een woord van medeleven is betuigd aan de nabestaanden. Mevrouw Wilmès stuurt virologen voor de camera's omdat zij zelf niet bekwaam is om het over te brengen. Nochtans kan het zo moeilijk niet zijn om een zin van dertien woorden uit te spreken: " In naam van alle regeringsleden betuigen wij onze oprechte deelneming aan de families". Het zou ons toch een steun en troost zijn. Ik vraag mij bovendien af of de politici, als al die successierechten gaan betaald zijn, ook zo koud gaan reageren! Zullen zij het lef hebben om een vermindering toe te staan? Want tenslotte zijn wij slachtoffers van een wereldoorlog zonder zichtbare tegenstander. Ik wil wel duidelijk stellen dat voor mij de ministers De Crem en De Croo eruitspringen en toch menselijkheid tonen in hun publieke commentaar, wat ik erg apprecieer. Jammer genoeg is het opperhoofd niet van hetzelfde hout gesneden. Moeten wij als nabestaanden een witte mars moeten organiseren als het monster overwonnen is om wat aandacht te krijgen? Aan lotgenoten wens ik veel sterkte en oprechte deelneming toe.
Erik Wagelmans, Landen



Alle artikels uit de krant