Stéphanie is fel geel hesje: “We slapen te weinig, leven op soep, zijn nerveus. Maar we dénken niet aan stoppen”

De gele hesjes hebben geen leiders of woordvoerders, maar Stéphanie Servais duikt op in zowat alle debatten. Ze ‘pakt’ goed op het scherm en is allesbehalve op haar mond gevallen.
Sebastien Smets - Photonews De gele hesjes hebben geen leiders of woordvoerders, maar Stéphanie Servais duikt op in zowat alle debatten. Ze ‘pakt’ goed op het scherm en is allesbehalve op haar mond gevallen.
De ingang van de raffinaderij van Total naast de brug van Wandre, bij Luik. Daar trok Stéphanie Servais uit Herstal op 16 november naartoe met een geel hesje aan. Sindsdien leeft ze op soep en is ze uitgegroeid tot één van de gezichten van de protestbeweging in Wallonië. "Zelfs met twee inkomens redden we het niet meer." Gesprek met een fel geel hesje.

De brandstofprijzen. Daar is het ons om begonnen. Elke dag stap ik in mijn autootje om te gaan werken. Als poetsvrouw bij een dienstenchequebedrijf verdien ik 930 euro voor 27 uur schoonmaken, wc-potten incluis. Steeds meer van dat geld gaat naar mijn tankbeurten. Zogezegd om de planeet te redden. Mocht al dat geld nu naar gratis bussen gaan, naar meer bussen, naar goedkopere treinen of treinen die op tijd rijden, zou ik misschien nog zeggen: oké. Maar dat gebeurt niet. Het is enkel afpakken om af te pakken. Dat is niet correct."

Stéphanie is 28. Een jonge moeder van twee kinderen, 5 en 3 jaar oud. Haar man is zelfstandig hoefsmid. Ze lossen elkaar af. Als de ene op de barricade staat, blijft de andere thuis. "Wij werken om te betalen. En soms hebben we niet eens genoeg voor alle facturen. Met onze twee inkomens kunnen we geen euro opzijzetten. Een huis kopen? Vergeet het. Mijn man zijn inkomen is 'te onzeker' en we kunnen geen eigen geld op tafel leggen. Dus wil de bank niet aan ons lenen. Ik doe dit voor mijn kinderen. Ik wil de wereld zo niet achterlaten. Want het gaat van kwaad naar erger. Onze grootouders hadden het beter, in de jaren 50. Als je toen een job had, was dat voor het leven. Ze konden een huis kopen, wat sparen voor de kinderen. Dikwijls zelfs met één loon. Mijn ouders konden dat al niet meer. En wij zitten compleet in de rats."

Je hebt 21% van dit artikel gelezen



Alle artikels uit de krant