Exclusief voor abonnees

Rechtvaardige rechter

column | wuyts

Laat een mecenas mij twintig miljoen schenken en ik aarzel geen seconde. Ik start mijn team op met Tim Declercq. Niet als spits, wel als Jan Vertonghen. Hoeksteen van de defensie, boegbeeld van het collectief. Statige verschijning, rechte rug, herkenbare kop boven het gewriemel. Rots in de branding tot putje extra tijd. Als Declercq ment, kan niet één koerswetenschapper zeggen wanneer hij daarmee eindigt. Tim rijdt in strakke cadans de eeuwigheid in. Paardenkracht van een Lamborghini, de tractorversie weliswaar. Achter zijn rug zijn Capecchi, Knox en Jakobsen onbeduidende wezentjes. Ik hoorde Gilbert in Bilbao vijf keer zeggen: 'Ik moest winnen voor Tim, na zoveel beulenwerk.' Goed van Gilbert. Een belegen mens moet zijn meester kennen. Het mag gezegd, Tim heeft me die donderdag in het Baskenland met verbazing geslagen. De plattelandsrenner reed met zwier de steile Arraiz op. Hij plaveide jandorie bergop Gilberts pad naar late vreugde. Zei hij vier dagen later op de hoge Cubilla: 'Zwaar man, verschrikkelijk zwaar, kapotmakerij die Vuelta.' Daags erna stormde hij wel van Aranda tot Guadalajara. Declercq trok 219 km lang spoor voor zes makkers. Tot hij Gilbert beval andermaal naar winst te springen. Denk ik dan met zin voor lichte overdrijving: zonder Tim was Quick.Step van een bescheiden gehalte. De Clercq, zoon van cabaretier Karel, is nu drie jaar mentor aan de Lefevere-hogeschool. Hij is er ieder jaar sterk op vooruitgegaan. Op zijn dertigste, incontournable. Een monument van kracht en geestdrift. Uitmuntend opvolger van Cretskens en Keisse. Gedoopt in opoffering en edelmoedigheid. Betaal je die jongen wel genoeg, Patrick? Gisteren zag ik nog een ander facet van Declercq. Na de hemeltergende aanval van Movistar op de gevallen Roglic snelde hij stomend naar het front. Daar reed een getergde jongen. Diepgeraakt in zijn rechtvaardigheidsgevoel. Tim werd spreekbuis van het peloton en vroeg een gegeneerde wereldkampioen om uitleg bij zoveel lafheid. Verder dan schouderophalen kwam de Murciaan niet. Tim gaf hem in beleefdheid de volle laag, Valverde boog daarna het hoofd. Sterk staaltje van persoonlijkheid, dat niet helemaal mag verrassen. In 2012, in zijn eerste profjaar, reageerde Declercq op een uithaal in volle affaire Armstrong: 'Ze pakken allemaal.' Tim kroop in zijn pen en stuurde een open brief naar de kranten. Met de duidelijke boodschap: 'Ik pak niet! Net zoals in mijn omgeving tal van wielrenners dat niet doen.' De brief werd gepubliceerd en als moedig bestempeld. Uitvoerig besproken werd hij niet. Ik wist na een reeks contacten wel dat de jongeman Tim Declercq niet loog en trok me aan die schreeuw om geloofwaardigheid op. Van de adepten van het nieuwe wielrennen was Tim zonder meer de voortrekker. Een rol die hij overigens niet opeiste. Zijn aangeboren nederigheid bleef intact. Ook na de terechtwijzing van Valverde nam Declercq zijn gewone werk weer op. Hij regelde het verkeer op de eerste pelotonrij en bewandelde haarfijn de gulden middenweg tussen aanvaller Cavagna en gretige punchers als Stybar en Gilbert. Deze Declercq koerst scherper en oordeelkundiger dan ooit. Bondscoach, waar wacht je op om Tims WK-selectie nu al openbaar te maken?

Dit artikel is exclusief
voor abonnees.

Word ook abonnee en lees onbeperkt alle artikels. Meer dan 200.000 mensen gingen je voor.

  • Slechts €6,95 €4,95 per 4 wekenGeniet 1 jaar van deze voordelige prijs
  • Lees 4 weken gratisEn krijg onbeperkt toegang tot alle artikels
  • Stop wanneer je wilOok tijdens jouw proefperiode
Lees 4 weken gratis


Alle artikels uit de krant