Onze opinie

Mijn generatie

Het is riskant om te spreken in naam van wie het zelf niet meer kan zeggen. In het geval van Etienne Vermeersch (1934-2019) is dat zelfs ronduit pretentieus. Een leven lang vormde Vermeersch zijn eigen mening, gebouwd op wetenschap en ratio, en bracht niemand die overtuigender onder woorden dan hijzelf. Toch neem je vandaag amper een risico door te stellen dat de grote Vlaamse denker de 35.000 klimaatspijbelaars zou hebben toegejuicht. Ze hadden zijn kleinkinderen kunnen zijn, zijn achterkleinkinderen zelfs. Dat deze planeet zo niet verder kon, dat schreef hij dertig jaar geleden al in 'De ogen van de panda'. Dat maakte hij in Gentse aula's duidelijk aan de moeders en de vaders van de betogers. Overbevolking en overconsumptie zouden van deze wereld een onleefbare planeet maken, waarschuwde hij. Had Vermeersch vandaag nog geleefd, dan had hij Anuna De Wever (17) wellicht een moedig meiske genoemd. Dat ís ze ook. Moedig. En een meisje nog. Geen academica. Geen politica. Et alors?

Je hebt 29% van dit artikel gelezen



Alle artikels uit de krant