Onze journaliste neemt afscheid van haar vader: hoe een kromme passer een mensenleven kan keren

Levensverhaal RENÉ DE WIT (83) uit Hoboken
° 29 maart 1935 † 4 juli 2018

RV
Aan het begin van de zomer stierf mijn vader. Hij was mijn held en mijn baken. Zoals de vaders, moeders, zonen en dochters in deze langlopende reeks 'Levensverhalen' vaak helden en bakens zijn van hun naasten, die hen hier - via mijn pen - wekelijks uitgeleide doen. Wat voor hen geldt, geldt voor mij. Hoe elk gereconstrueerd verhaal ontoereikend is voor de liefde die we hebben gevoeld. Het zijn nederige pogingen in het vertellen van andermans waarheid, andermans realiteit. Maar het zijn levens, vaak herkenbaar, zoals ze voor ons nabestaanden zoveel hebben betekend.

De zomer was wreed. We keken nog samen, vanop een ziekbed, naar de Belgen tegen Japan. Toen de Grote Markt barstte van feestvreugde, bereidden wij papa's uitvaart voor. Het is nog zweven tussen werkelijkheid en illusie. Maar het gemis voelt, nu al, als een winterdeken, log en zwaar en veel te groot. Zoals voor alle achterblijvers. Vandaag, bij de start van een nieuwe reeks levensverhalen, per uitzondering op deze pagina's een heel persoonlijk portret van mijn vader, René De Wit. Gebaseerd op de tekst die ik schreef voor zijn afscheid, ondanks alle onvindbare woorden. Het verhaal van een doorzetter, van een man die van nergens kwam. Een verhaal over hoger tillen. Van zichzelf, maar eerder nog van een ander.

Je hebt 10% van dit artikel gelezen



Alle artikels uit de krant