Mijn Arco-verhaal

Mijn vrouw en ik waren aangesloten bij Arcopar-Arcofin. Dit jaar word ik 74, ik ben in 1960 op mijn 15de gaan werken in een steenfabriek aan 9 Belgische frank per uur. Na een paar maanden kon ik overstappen naar een elektricien, waar ik wat overuren kon maken. Mijn ouders gaven me de raad een spaarboekje te openen bij de BAC. Dat was toen nog gewoon bij de buren, je ging er 20 of 50 frank afgeven om in te schrijven op je spaarboekje. Later is in het dorp een BAC-kantoortje geopend en verhuisde mijn spaarboekje mee. In 1968 ben ik gehuwd en in 1971 konden we een huisje kopen van de maatschappij 'De Naastenliefde'. Om vermindering te krijgen op de levensverzekering van de lening en op de brandverzekering, sloten we aan bij Arcopar. We moesten toen elke maand de eindjes aan mekaar knopen, we zouden nooit een belegging overwogen hebben waar we ons geld zouden kunnen kwijtgeraken. Later werd BAC veranderd in BACOB en raadde men aan om het bedrag te verhogen en ook aan te sluiten bij Arcofin om meer intrest te krijgen. Alles liep gewoon door toen BACOB overging in Dexia, tot zij failliet gingen en wij te horen kregen dat ons spaargeld weg was. Het ging alles samen om 8.929,91 euro van mijn vrouw en mij, dat is meer dan vier maanden gezinspensioen: veel geld voor ons. Nu vraag ik me af: als iemand failliet is wordt alles aangeslagen, maar hoe kan het nu dat Belfius kan pronken met een tentoonstelling van kunstwerken die miljoenen waard zijn die vroeger eigendom waren van Dexia (en dus niet aangeslagen zijn)? Ik heb op tv gehoord dat we waarschijnlijk niets meer krijgen van onze Arco-centen ondanks de belofte van Yves Leterme destijds. Als we ons geld in december niet terug hebben, hoop ik dat alle Arco-houders hun geld weghalen bij Belfius en overbrengen naar een andere bank.
Gustaaf Kranen, Rijkevorsel



Alle artikels uit de krant